Κυπαρίσσια

Κυπαρίσσια
Αγνώστου

Κυπαρίσσια
---Δεν δίνεις συχνά πολλή προσοχή στα δέντρα, αλλά σου αρέσει όταν το κάνεις. Και ένα κυπαρίσσι μπορεί να σου τραβήξει το βλέμμα μόνο περιστασιακά. Υπάρχει ένα στον κήπο της θείας σου, ένα άλλο πάνω από τον τάφο των γονιών σου, κάποιος λόφος είχε μερικά κυπαρίσσια αλλά δε θυμάσαι σε ποιο μέρος ήταν... Και παράξενα, είναι το φόντο αυτό που σου έχει μείνει στο μυαλό όλα αυτά τα χρόνια.. Πάντα είχες μια αδυναμία στα κυπαρίσσια, αλλά δεν το είχες και πολυσκεφτεί.

---Τα κυπαρίσσια είναι πολύ ξεχωριστές υπάρξεις. Το λεπτό, ή τοσκανικό, αειθαλές κυπαρίσσι δεν απλώνεται. Μερικές φορές μπορεί να σου δίνει την εντύπωση πως είναι ντροπαλό. Άλλες φορές νομίζεις πως αποστασιοποιείται. Υπάρχει μια σκοτεινή ένταση στο χρώμα του. Ταιριάζει πολύ στα νεκροταφεία. Τα πλάγια του σχηματίζουν μακριές όρθιες καμπύλες, αλλά η κορυφή τείνει να είναι οδοντωτή και μυτερή σα να δείχνει τον Θεό-όπως οι καθολικές εκκλησίες.

---Είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσεις κάθε κλαδί και κάθε μικρή ανομοιομορφία στο σχήμα του κάθε δέντρου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν βλέπεις μια ομάδα από κυπαρίσσια στον ορίζοντα να ξεχωρίζουν πάνω σε έναν καθαρό γαλάζιο ουρανό.

---Η απόλαυση του να βλέπεις ένα κυπαρίσσι δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο όμορφο είναι αλλά του ότι ο δέντρο έχει κάτι να μας διδάξει .Είναι ένα ζωντανό κήρυγμα για την αντοχή καθώς ζει πάρα πολύ καιρό.

---Στην απίστευτα μακρά του ζωή θα μπορούσε να υπήρχε ήδη όταν ξεκινούσε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ή η Γαλλική Επανάσταση του 1789, ακόμα και όταν οι Φλωρεντινοί τραπεζίτες χρηματοδοτούσαν την Αναγέννηση.

---Και οποιοδήποτε συγκεκριμένο δέντρο τύχει να συναντήσεις μπορεί κάλλιστα να έχει ακόμη μπροστά του εκατοντάδες χρόνια ζωής. Όταν εμείς θα είμαστε σε κάποιο γηροκομείο φτιάχνοντας παζλ, εκείνο θα είναι μια χαρά. Μπορεί ακόμη να υπάρχει όταν θα υπάρχουν πόλεις στην Ανταρκτική, όταν θα γιορτάζεται ο πρώτος γάμος ανθρώπου με ρομπότ, όταν ο Άρης θα έχει αυτοδιοίκηση.

---Ένα δέντρο δεν μπορεί να φύγει ούτε να αλλάξει το περιβάλλον του. Είναι κολλημένο στο μοναδικό μέρος όπου φυτεύτηκε ή όπου έτυχε να πέσει ο σπόρος του μέσα σε κάποια μικρή σχισμή. Τα κυπαρίσσια καταφέρνουν να αναπτύσσονται καλά σε μέρη που δεν φαίνονται ιδιαίτερα φιλόξενα – η πλαγιά μοιάζει πετρώδης και ξερή, ο άνεμος ουρλιάζει, ο ήλιος είναι έντονος. Όμως με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να αποσπούν αρκετή υγρασία από το έδαφος. Αντιστέκονται στις καλοκαιρινές πυρκαγιές και ανανεώνονται μέσα στο καμένο τοπίο. Είναι αειθαλή – δεν αλλάζουν με τις εποχές. Αυτό που συμβαίνει έξω τους δεν αλλάζει αυτό που συμβαίνει μέσα τους. Αναπτύσσονται πολύ αργά, αλλά αναπτύσσονται· η ωρίμανση χρειάζεται πολύ χρόνο. Είναι τόσο υπομονετικά. Αντέχουν τόσα πολλά.

---Φυσικά, μας ελκύει η ιδέα ότι θα έπρεπε να μοιάζουμε περισσότερο με το κυπαρίσσι, να κρατιόμαστε, όταν μας συμβαίνουν τα απίστευτα και τα τρομερά, και να συνεχίζουμε.

---Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα μικρό προσκύνημα – ίσως κάθε εβδομάδα – για να επισκέπτεται ένα κυπαρίσσι και να ξανασυνδέεται με το μικρό κομμάτι σοφίας που περικλείει. Ή ίσως θα ήταν σοφό να τοποθετήσεις μια φωτογραφία ενός κυπαρισσιού σε κάποιο στρατηγικό σημείο, όταν εκνευρίζεσαι και έρχεσαι σε σύγκρουση: στην κουζίνα, στο μπάνιο ή όπου αλλού που, σε στιγμές απελπισίας, πας και κρύβεσαι. Εκεί όπου μια ματιά στη συμπαγή μορφή του κυπαρισσιού θα μπορούσε να σου μεταδώσει, σε μια στιγμή ανάγκης, λίγη από την ευγενική του αντοχή.
Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση Νανά Τσούμα😊

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink