Μια παλιά ξερολιθιά

Μια παλιά ξερολιθιά

---Μια παλιά ξερολιθιά

--Εχουν περάσει δεκαετίες  βροχής, ανέμου, κρύου και ήλιου· βρύα και λειχήνες έχουν φτιάξει πάνω της τα σπίτια τους όπου μπόρεσαν να πιαστούν. Ίσως αυτός ο τοίχος να χτιζόταν πριν καν κάποιος γνωρίσει πως η γη γυρίζει  ή όταν ο Χριστός περπάτησε πάνω στα κύματα ή ακόμα όταν ο Ναπολέων συλλογιζόταν εξόριστος στην Έλβα. Ανθρωποι ίσως περνούσαν δίπλα από αυτόν τον τοίχο κάθε μέρα, χωρίς να ξέρουν αν τελείωσε ο πόλεμος. Βρίσκεται εδώ πολύ περισσότερο απ’ όσο υπάρχουμε εμείς. Οι πέτρες από τις οποίες είναι φτιαγμένη σχηματίστηκαν πολύ πριν υπάρξουν σαύρες ή σκαθάρια· καθεμιά αγγίχτηκε από κάποιον που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ και του οποίου τη ζωή μετά βίας μπορούμε να φανταστούμε.

--Νιώθει κανείς την επίδραση του χρόνου, και εδώ — για μια φορά — η επίδραση αυτή είναι  καλοήθης. Συνήθως σκεφτόμαστε τον χρόνο ως κάτι που φέρνει τα πράγματα στην παρακμή. Τα φθείρει και τα αφήνει αδύναμα, φτωχικά, σπασμένα. Όμως εδώ υπάρχει η χαρά της αναγνώρισης μιας ελπιδοφόρας, συγκινητικής αλήθειας: τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα όταν γερνούν. Οι φθορές του χρόνου μπορούν πράγματι να κάνουν κάτι ομορφότερο. Οι κοφτερές γωνίες μαλακώνουν, τα χρώματα χαμηλώνουν και εναρμονίζονται. Η παλιά ξερολιθιά είναι μια όμορφη εικόνα της γήρανσης και της αντοχής: δεν γίνεται χειρότερη· παράξενα, γίνεται ωραιότερη επειδή είναι παλιά, αντιστέκεται στους φόβους μας -που ενισχύονται πολύ από τις αληθινές αλλά υπερτιμημένες γοητείες της νεότητας - και ότι το να είναι κανείς γέρος σημαίνει να είναι φθαρμένος, μη αγαπητός, άχρηστος, ξεχασμένος.

--Ξέρετε,  πολλές φορές νιώθουμε μια συγκίνηση, μια έλξη, μια γαλήνη ή μια απόλαυση μπροστά σε κάτι απλό — έναν τοίχο, ένα παλιό σπίτι, μια μυρωδιά, ένα τοπίο — χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε λογικά.

--Γιαυτό συμβαίνει συχνά με τις μικρές απολαύσεις: η προσοχή μας σε αυτήν την παλιά ξερολιθιά αιχμαλωτίζεται  πριν ακόμη καταλάβουμε γιατί. Η γοητεία της γίνεται αισθητή — και ίσως να μη μάθουμε ποτέ πραγματικά γιατί γοητευτήκαμε με αυτό το πράγμα που είδαμε. Και είναι φυσικό να το αφήσουμε έτσι.

 --Η ευχαρίστηση με κάτι τέτοιες μικρές απολαύσεις είναι ο τρόπος με τον οποίο συχνά παρουσιάζονται τα σημαντικά νοήματα. Πίσω από κάθε απόλαυση κρύβεται μια ιδέα και  την  προσέγγιση αυτής της ιδέας — που δεν την έχουμε ακόμη συλλάβει πλήρως αλλά την αντιλαμβανόμαστε κάπως αμυδρά — την  καλωσορίζουμε με ένα αίσθημα χαράς.

--Η παλιά ξερολιθιά λοιπόν δεν είναι απλώς ένας τοίχος. Γίνεται ένα σύμβολο: ότι και εμείς οι άνθρωποι ίσως μπορούμε  να γίνουμε πιο όμορφοι, πιο ήρεμοι και πιο αληθινοί μέσα από τον χρόνο, αντί απλώς να «φθειρόμαστε».

Καλή σας ανάγνωση

με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  Ink