 |
| In the Summertime Edward-Henry Potthast (1857-1927) |
Ίσως στην αρχή να μη σου αρέσει καθόλου. Έχει περάσει καιρός από τότε που στάθηκες απέναντι στα κύματα και ένιωσες εκείνη την παράξενη ώθηση και το τράβηγμά τους στα πόδια σου καθώς προχωράς ώσπου το νερό να φτάσει ως τους μηρούς. Ακόμη μπορείς να διακρίνεις την αυλακωτή άμμο στον βυθό και τη σκιά κάποιου βράχου, στις ρωγμές του οποίου έχουν αράξει αχινοί. Μια μυστηριώδης λωρίδα από φύκια παρασύρεται από το ρεύμα και περνάει ξυστά στο μπράτσο σου· ξέρεις πως δεν υπάρχει κίνδυνος, κι όμως μια ανατριχίλα σε κάνει να τραβηχτείς απότομα πιο πέρα...χρειάζεται να το υπενθυμίζεις στον εαυτό σου: εντάξει, φύκια είναι, μην κάνεις έτσι!
Ποτέ δεν
ξεχνά κανείς ολοκληρωτικά τους παιδικούς φόβους για όσα ίσως παραμονεύουν κάτω
από την επιφάνεια. Και τώρα θυμάσαι πόσο κρύα μοιάζει η θάλασσα, ακόμη κι όταν,
θεωρητικά, είναι αρκετά ζεστή. Ξέρεις πως θα πρέπει να βουτήξεις ολόκληρος.
Αποφεύγεις προσεκτικά δυο παιδιά που πιτσιλάνε το νερό και βυθίζεσαι σιγά σιγά και
λίγο λίγο όλο και πιο βαθιά. Το νερό σε διαπερνά με το ψύχος του· μπρρρρρρρ!!! ρουφάς
την κοιλιά σου, βρέχεις τα χέρια σου ...
φαίνεται αδύνατο πως θα καταφέρεις να βουτήξεις.
Κι όμως,
αργά αργά αφήνεις το σώμα σου να γείρει προς τα εμπρός. Ένα μικρό κύμα παγώνει
για μια στιγμή τον αυχένα σου. Και τότε βρίσκεσαι μέσα. Έχεις ήδη συνηθίσει.
Νιώθεις ασφαλής, ελεύθερος και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ζεστός.
Ζεις πλέον
μέσα σε ένα διαφορετικό στοιχείο. Το περπάτημα είναι αδύνατο· το να καθίσεις
δεν έχει κανένα νόημα. Ανεβοκατεβαίνεις απαλά καθώς τα κύματα περνούν από κάτω
σου, βυθίζεις το κεφάλι, κάνεις μακροβούτια, επιπλέεις ανάσκελα κι ας βουλώνουν
τα αυτιά σου. Κι ένα μέρος της ήρεμης
αυτής απόλαυσης είναι η αίσθηση ότι εκείνη η διστακτική, φοβισμένη πλευρά του
χαρακτήρα σου πείστηκε, σχεδόν παρασύρθηκε, να ξεπεράσει τους φόβους της.
Μια μάσκα
και ένας αναπνευστήρας σου επιτρέπουν να εξερευνάς έναν ξένο κόσμο, ενώ
ταυτόχρονα εξακολουθείς να τροφοδοτείσαι με το πολυτιμότερο αγαθό από τον
παλιό, γνώριμο κόσμο: τον αέρα. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως μπορείς
να αναπνέεις· συνεχώς περιμένεις ότι θα πλημμυρίσεις νερό, θα πνιγείς, όμως δεν συμβαίνει
τίποτα. Το ένστικτο του πανικού καταλαγιάζει και η αναπνοή σου γίνεται όλο και
πιο φυσική.
Ένα
μικροσκοπικό ψάρι περνά αστραπιαία δίπλα σου. Τα πόδια των φίλων σου αποκτούν
μια αλλόκοτη, σχεδόν μαγευτική όψη· είναι δύσκολο να αντισταθείς στην παρόρμηση
να αρπάξεις ξαφνικά κάποιον από τον αστράγαλο, να τρομάξει κι εσύ σαν
πειραχτήρι να γελάς . Κάτω από το νερό
μπορείς να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου, γιατί έχεις πάντοτε μια ανοιχτή
γραμμή ζωής προς τον αέρα.
Ίσως να
υπάρχουν πολλοί ακόμη κόσμοι, μέσα στους οποίους- αν βρούμε το κατάλληλο
«αναπνευστήρα»- μπορούμε να ξεπεράσουμε την αρχική αμηχανία και τον δισταγμό
μας. Ίσως να μάθουμε να αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας μέσα σε έναν όμορφο κήπο, ακούγοντας
κινέζικη παραδοσιακή μουσική, μέσα σε μια μπαρόκ καφετέρια ή ακόμη
και μέσα σε μια καινούργια σχέση...
Ένα πιο
τολμηρό κομμάτι του εαυτού σου έχει ξυπνήσει. Και όταν βγαίνεις από τη θάλασσα,
στάζοντας νερά και με μια γλυκιά κούραση κατευθύνεσαι προς τη ζεστή αμμουδιά,
παίρνεις μαζί σου εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που επέστρεψε από τη θάλασσα -εκεί όπου ζούσε εξόριστο, περιμένοντάς σε.
Ναι, η θάλασσα λειτουργεί ως μεταφορά για κάθε νέα εμπειρία στη ζωή μας. Στην αρχή φοβόμαστε, ύστερα διστάζουμε, και τελικά ανακαλύπτουμε μια πλευρά του εαυτού μας που περίμενε υπομονετικά να την ελευθερώσουμε!
Καλή σας ανάγνωση!😊
Με εκτίμηση Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink
