Το βρώμικο κόλπο.

 Για την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής, την αβεβαιότητα, τη δυσπιστία, τις διαψεύσεις...

Από την μοναδική Ιωάννα Καρυστιάνη

"Ψιλά Γράμματα" εκδόσεις Καστανιώτη

Ο καρπός ενός αγαπημένου προσώπου.

Σπουδή(study)   Αγνώστου

 

Ο καρπός  ενός αγαπημένου προσώπου

Τις περισσότερες φορές κοιτάς τον καρπό αφηρημένα και δεν κάνεις δεύτερη σκέψη. Όμως, σε ευνοϊκές,  ας  πούμε, συνθήκες – όταν για παράδειγμα το  δερμάτινο λουράκι του ρολογιού της πλαισιώνεται από ένα κομποσχοίνι  από Μοναστήρι της Τήνου, από τη μανσέτα του  καλοσιδερωμένου πουκαμίσου  του, από τον τρόπο που κρατάει το στυλό ή ακόμα  όταν ακουμπά τον καρπό πάνω σε ένα τραπέζι με την παλάμη προς τα πάνω – ξαφνικά σαν να ξεχνάς  πού βρίσκεσαι και να συγκεντρώνεσαι σε αυτές τις  λεπτές γραμμές της παλάμης, να παρατηρείς  και να διαπιστώνεις πόσο λεπτό είναι  το δέρμα στο εσωτερικό του αντιβραχίου και το πώς οι απαλές καμπύλες του καρπού αλλάζουν: διογκώνονται, ανοίγουν, στενεύουν και ξαναγυρίζουν προς τα μέσα. 

Οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες μιας σχέσης , όποια κι αν είναι αυτή, σημαίνουν αναπόφευκτα ότι συχνά δεν νιώθεις ιδιαίτερα τρυφερά  ή γενναιόδωρα απέναντι σε αυτό το πρόσωπο – παρόλο που μαζί του έχεις περάσει κάποιο διάστημα της ζωής σου –μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Κι όμως, μόνο κοιτάζοντας τον καρπό του, μπορούν να ανανεωθούν κάποια τρυφερά αισθήματα που συνειδητοποιείς ότι είχες αρχίσει, εδώ και καιρό πολύ,  να χάνεις.

Ορισμένοι λόγοι για τους οποίους τον αγαπάς μπορούν να ξαναβρεθούν μέσα από την παρατήρηση αυτού του παράξενου «μεντεσέ» ανάμεσα στα  καρπιαία οστά. Η ευχαρίστησή σου να τον κοιτάζεις συνδέεται με την ανάμνηση της ιστορίας του: πόσο μικρός πρέπει να ήταν ο καρπός του όταν ήταν μωρό, πώς κάποτε ήταν κλεισμένος  σε μάλλινα γαντάκια, πώς τραβούσε προς τα κάτω τη μανσέτα ενός μπλε πουλόβερ με τον αντίχειρά του (και τελικά άνοιξε μια μικρή τρύπα).

Επανασυνδέεσαι με τη χάρη των κινήσεων που κάνει κατά καιρούς και που κάποτε σε είχαν συγκινήσει βαθιά– κινήσεις που εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη ακόμη να σε αγγίζουν. 

Υπάρχει ένας τρόπος που κρατά το χέρι του σηκωμένο όταν κάνει μια παύση(«βρε, κάντε λίγη ησυχία») ενώ πληκτρολογεί ένα μήνυμα, κοιτάζοντας την οθόνη και δαγκώνοντας το κάτω του χείλος. Ο νευρικός  τρόπος που οδηγεί και αλλάζει τις ταχύτητες, που φυσά μακριά τον καπνό του τσιγάρου του για να μην ενοχλεί, που σκουπίζει  ευλαβικά και προσεκτικά το καντήλι της πριν το ανάψει. Είναι μια κίνηση του καρπού που δείχνει μια αγχώδη επιθυμία να τα κάνει όλα σωστά. Η ανάγκη να ευχαριστεί τους άλλους είναι μια πλευρά αυτού του ανθρώπου  που όμως δεν φαίνεται πάντα στην ταραγμένη καθημερινή ζωή.

Σε ελκύει και ο τρόπος που κρατά το μαχαίρι όταν κόβει μια ντομάτα – με τον δείκτη τεντωμένο μακριά πάνω στη ράχη της λεπίδας και τον καρπό πιεσμένο προς τα κάτω, προς την επιφάνεια κοπής. Είναι μια παράξενη κίνηση που μόνο αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να κάνει. Παρατηρώντας τον, μπορείς να ακολουθήσεις ένα νήμα που σε οδηγεί πίσω σε μια πιο αδέξια εποχή της παιδικής ηλικίας, όταν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ελέγξει τη λεπίδα παρά τις φιλότιμες οδηγίες που του έδιναν οι γονείς. Με έναν τρόπο, συνδέεσαι μέσα στον χρόνο με τον παλιότερο εαυτό του – πρόθυμο να μάθει, χωρίς να τον βαραίνουν ακόμη οι μεταγενέστερες πολυπλοκότητες της ζωής. 

Μπορεί καμιά φορά να είναι δύσκολος άνθρωπος, όμως ο καρπός του είναι σύμβολο της πιο εύθραυστης πλευράς του.

Ίσως να είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις μόνο από τον καρπό του.

Να έχετε μια ήρεμη νύχτα, με καθαρές σκέψεις και ζεστή καρδιά.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  

 

Για να μη λείψουν τα Χριστούγεννα σε κανένα παιδί, στο Πεδίον του Αρεως και στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό, σας περιμένουν μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2026, οι εθελόντριες του Χαμόγελου του Παιδιού με γούρια, παιχνίδια, κοσμήματα, βιβλία, χρώματα και χίλια δυο άλλα πράγματα – όλα χειροποίητα από το εργαστήριο του Χαμόγελου- για να διαλέξετε ό,τι σας αρέσει!!!

     Παράλληλα θα ζήσετε σε ένα παραμυθένιο, απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον, που θα μείνει αξέχαστο σε σας και κυρίως στα παιδιά σας!!!

 

     Η είσοδος είναι δωρεάν και οι ώρες λειτουργίας :

Καθημερινά 16:30 - 22:00, Σαββατοκύριακα 10:00 - 22:00

 

   Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα σε όλα τα παιδιά του Κόσμου!!!

   Χρόνια Πολλά με Υγεία, Κουράγιο και Πείσμα στον Πρόεδρο του Χαμόγελου κύριο Κώστα Γιαννόπουλο, τον Ανθρωπο που προασπίστηκε το δικαίωμα όλων των παιδιών να χαμογελούν!!!

Θα είμαστε πάντα δίπλα σας κύριε Πρόεδρε!!!

Με απέραντη αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Απογείωση

Ο άγιος Ιερώνυμος στην έρημο (1450)
Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (1412-1492)

                

    Απογείωση

---Λίγα δευτερόλεπτα στη ζωή είναι τόσο εκστατικά όσο εκείνα στα οποία ένα αεροπλάνο ανυψώνεται προς τον ουρανό. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τεράστιου κήτους, που στέκει ακίνητο στην αρχή ενός διαδρόμου, αντικρίζουμε μια γνώριμη θέα: ο δρόμος που ήρθαμε, το πήγαινε –έλα των  μπλε λεωφορείων, τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο με τα τετράγωνα παράθυρα· η γη δηλαδή όπως πάντα τη γνωρίζαμε.

---Ξαφνικά ένας δυνατός θόρυβος  μας φέρνει μια ελαφρά ταραχή για το xanax  που ξεχάσαμε να πάρουμε. Οι κρύες  μηχανές  ανάβουν, οι κινητήρες το ίδιο, αρχίζουμε να προχωρούμε αργά και μετά πιο γρήγορα και ακόμα πιο γρήγορα... Από το παράθυρο τρέχουν ιλιγγιωδώς τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο. Η ταραχή δυναμώνει, τα χέρια μας σφίγγουν τα χερούλια του καθίσματος, ένας ανεπαίσθητος τρόμος και, συνοδευόμενοι από την ελεγχόμενη οργή των μηχανών, αναδυόμαστε πλήρως στην ατμόσφαιρα, όπου ανοίγεται μπροστά μας ένας απέραντος ορίζοντας, κατά μήκος του οποίου μπορούμε να περιπλανηθούμε χωρίς εμπόδια.

---Η νέα οπτική προσδίδει τάξη και λογική στο τοπίο: οι δρόμοι καμπυλώνουν για να αποφύγουν τους λόφους· τα ποτάμια χαράσσουν διαδρομές προς τις λίμνες· οι πυλώνες οδηγούν από τους σταθμούς παραγωγής στις πόλεις· οι δρόμοι, που από τη γη φαίνονταν σχεδιασμένοι άναρχα και χωρίς σκέψη, από ψηλά αναδύονται ως καλοσχεδιασμένα πλέγματα. Το μάτι μας επιχειρεί να ταιριάξει ό,τι μπορεί.

---Και πρέπει να σκεφτούμε ότι όλο αυτό, υπήρχε πάντοτε κρυμμένο από την όρασή μας· ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μικρός, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τον βλέπουμε.

---Οι μηχανές δεν δείχνουν καμία από την προσπάθεια που απαιτήθηκε για να μας φέρουν ως εδώ. Κρέμονται στο ασύλληπτο κρύο, υπομονετικά και αόρατα μεταφέροντας στο φορτίο τους αιτήματα, βαλίτσες, μηνύματα, ανθρώπους κοιμισμένους και ξύπνιους.

---Δεν μιλάμε πολύ για τα σύννεφα που είναι ορατά εδώ πάνω. Κανείς δεν τα θεωρεί αξιοσημείωτα ότι κάπου πάνω από τον ωκεανό πετάξαμε δίπλα από ένα απέραντο λευκό νησί σαν καραμέλα, το οποίο θα αποτελούσε τέλειο σκηνικό για έναν άγγελο ή ακόμη και για τον Θεό τον ίδιο σε έναν πίνακα του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Στην καμπίνα, κανείς δεν σηκώνεται για να αναγγείλει με απαιτητική έμφαση ότι, έξω από το παράθυρο, πετάμε πάνω από ένα σύννεφο- ένα θέαμα που ο Λεονάρντο ντα Βίντσι θα το κρατούσε φυλακισμένο μέχρι να φτάσει στον καμβά του.

---Το φαγητό, που όταν τρώγεται σε μια κουζίνα θα φαινόταν κοινότοπο, αποκτά νέα γεύση και ενδιαφέρον μέσα στην παρουσία των σύννεφων (όπως ένα τοστ που καταναλώνεται πάνω σε έναν γκρεμό με θέα τη θάλασσα). Με τον φωτισμένο δίσκο μπροστά μας και τη βοήθεια ενός παγωμένου ψωμιού, ενός πλαστικού ρολού και ενός μπολ  με πατατοσαλάτα, οικειοποιούμαστε το εξωγήινο τοπίο, αυτή την αφιλόξενη περιοχή.

---Ξέρετε υπάρχει και μια ψυχολογική απόλαυση σε αυτή την απογείωση· η μαρτυρία της ταχύτητας με την οποία το αεροπλάνο ανέρχεται αποτελεί υποδειγματικό σύμβολο μεταμόρφωσης. Η επίδειξη ισχύος μπορεί να μας εμπνεύσει να φανταστούμε ανάλογες, αποφασιστικές μεταμορφώσεις –απογειώσεις και στις δικές μας ζωές· να φανταστούμε ότι κι εμείς, μια μέρα, θα υπερβούμε πολύ εκείνα που ως τώρα μας είχαν στοιχειώσει.

---Τα σύννεφα μας σπρώχνουν απαλά στην ηρεμία. Κάτω από εμάς βρίσκονται οι εχθροί και οι συνάδελφοι, οι αιτίες  των τρόμων μας και των  σπαραγμών μας, όλοι τους τώρα μοιάζουν απειροελάχιστες γρατσουνιές πάνω στη γη καθώς πιέζουμε το  μάγουλό μας πάνω στο κρύο παράθυρο του αεροπλάνου- αυτής της όμορφης, σκόπιμης μηχανής και  δασκάλας βαθιάς φιλοσοφίας.

Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

 

 

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"😊

Μια παροιμία κάποτε άκουσα από μια θεία μου που τις έπαιζε στα δάχτυλα και κάθε της πρόταση είχε και από μία.

"Οσα κεριά ανάψεις τόσα χρόνια θα ζήσεις"

Ετσι σκέφτηκα φέτος να το δοκιμάσω και, βάζοντας-πονηρά πονηρά- μπόλικα επιπλέον κεράκια στην τούρτα, παραλίγο να κάψω το σπίτι!

Τη φωτιά την έσβησα με τη σωλήνα του ποτίσματος και όρκο βαρύ έκανα από του χρόνου ένα(1) κεράκι, όπως κάνουν για σιγουριά οι απανταχού μεγαλοκοπέλες της ηλικίας μου!

ΥΓ. Σας πειράζω έτσι;;;;

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις ευχές σας!!!

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"

 

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

--Το να επιμένουμε στην ερώτηση «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» μοιάζει, για πολλούς, σαν να κουβαλάμε μια πέτρα στην τσέπη μας, κάτι βαρύ και ασήκωτο, αλλόκοτο, κάτι που μόνο αθώα μάτια παιδιών μπορούν να εξηγήσουν ή πληγωμένες καρδιές τολμούν να σηκώσουν.
--Σήμερα, άνθρωποι παντού – άλλοι με ένα θολό βλέμμα, άλλοι με ένα πικρό χαμόγελο –ψιθυρίζουν ή φωνάζουν πως «η ζωή δεν έχει νόημα».

--Δυο αλήθειες συνηθίζουν να λένε.
--Η πρώτη αλήθεια μυρίζει λιβάνι και παλιά βιβλία του παππού:
κάποτε, λένε, η ζωή είχε νόημα γιατί μας το ψιθύριζε ο Θεός.
Να Τον λατρεύουμε, να πορευόμαστε όπως Εκείνος πρόσταζε.
--Μα όταν η πίστη μας ατόνησε και όταν άρχισε να σιγοσβήνει το φως της μέσα μας -λένε- πως έφυγε κι Εκείνος και σκοτείνιασε μαζί του το νόημα που μας κρατούσε όρθιους!

--Η δεύτερη αλήθεια φοράει λευκή μπλούζα και μυρίζει μικροβιολογικό εργαστήριο.
--Η επιστήμη ισχυρίζεται πως η ύπαρξη του ανθρώπου γεννήθηκε πρώτα από χημικούς τυφώνες και τυχαίες αναπνοές του σύμπαντος και να το πάρουμε απόφαση ότι το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που μοιραζόμαστε με κάθε πλάσμα σε τούτη τη ζωή: να κοιτάμε να επιβιώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας το παραμύθι του κώδικα της συνέχειας. Απλά μετά δεν υπάρχει τίποτα!
--Μια αλήθεια γυμνή, πειστική πλην όμως παγωμένη σαν χειμωνιάτικο πρωινό.

--Κι όμως θα θέλαμε να ψιθυρίσουμε κάτι αντίθετο, ίσως πιο ανθρώπινο, ίσως και πιο βολικό:
--Η αναζήτηση του νοήματος δεν είναι ιδιοτροπία, είναι βαθιά πράξη ζωής.
--Νόημα υπάρχει όμως όχι δοσμένο από κάπου αλλά πλασμένο από εμάς τους ίδιους. Και ναι, υπάρχουν μονοπάτια, διακριτικά και ήρεμα, που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια ύπαρξη γεμάτη ουσία.
--Ας πούμε την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος:
κανένα νόημα δεν είναι χαραγμένο στα άστρα · κανένα δεν κρύβεται σε ιερές γραφές ή στις σπειροειδείς σκάλες του DNA μας.
--Το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που τολμούμε να δώσουμε εμείς στη δική μας ανθρώπινη περιπέτεια.
--Γιατί το να λέμε ότι η ζωή δεν έχει νόημα, μιλάμε απλώς για τις πληγές μας.
Αυτό.

Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink
 

Η αγάπη και η μύτη της Κλεοπάτρας

  Η αγάπη και η μύτη της Κλεοπάτρας

----Ο Γάλλος φιλόσοφος του δέκατου έβδομου αιώνα, Πασκάλ, παρατήρησε κάποτε ότι, αν η μύτη της Κλεοπάτρας ήταν μόλις λίγα χιλιοστά πιο κοντή, η ιστορία του κόσμου θα ήταν πολύ διαφορετική.

----Με αυτό εννοούσε ότι η Αιγύπτια βασίλισσα είχε τέλεια ομορφιά, η μύτη της ήταν στο ακριβές μέγεθος και αν ήταν ελάχιστα μικρότερη, δεν θα μπορούσε να γοητεύσει τόσο τον Ιούλιο Καίσαρα όσο και τον Μάρκο Αντώνιο όπως έγινε - και η ρωμαϊκή (και η παγκόσμια) ιστορία θα είχε ακολουθήσει διαφορετική πορεία.

----Η παρατήρηση υπογραμμίζει κάτι κεντρικό στην ψυχολογία της έλξης: τον εξαιρετικό και παράλογα μεγάλο ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η φυσική εμφάνιση στις αποφάσεις μας - στο πόσο η κλίση μας προς ορισμένους ανθρώπους δεν βασίζεται σε λόγους λογικής αλλά στο κάλεσμα αισθητικών παρορμήσεων• στο πόσο επιρρεπείς είμαστε να φορτώνουμε τον εαυτό μας με ορισμένους εξαιρετικά περίπλοκους συντρόφους απλώς και μόνο επειδή δεν μπορούμε, τελικά, να αντισταθούμε στην εμφάνισή τους!

----Η σωματική έλξη είναι συχνά το πρώτο πράγμα που τραβάει το ενδιαφέρον μας όταν ψάχνουμε για πιθανούς συντρόφους.
Για παράδειγμα, όταν ψάχνουμε στα προφίλ μιας εφαρμογής γνωριμιών, το πρώτο πράγμα που πιθανώς κοιτάμε είναι η φωτογραφία του ατόμου. Αν μας φαίνεται ελκυστικό με την πρώτη ματιά, μπορεί να εξερευνήσουμε περαιτέρω το προφίλ του και στη συνέχεια να αποφασίσουμε αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Ωστόσο, αν η φωτογραφία του δεν μας κεντρίσει το ενδιαφέρον σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, πιθανότατα θα προχωρήσουμε στον επόμενο. ----

---Ομοίως, όταν μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο, όπως ένα εστιατόριο, ένα μπαρ, ένα γραφείο ή μια αίθουσα συνεδριάσεων, πιθανότατα ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά στο χώρο. Αν κάποιος μας φαίνεται σωματικά ελκυστικός, τα μάτια μας μπορεί να παραμείνουν πάνω του ή να συνεχίσουν να επιστρέφουν σε αυτόν και μπορεί να διαπιστώσουμε ότι μας ενδιαφέρει για αυτά που κάνει ή λέει. Αυτή η αρχική σωματική έλξη είναι συχνά αυτό που τραβάει το ενδιαφέρον μας, ώστε να νιώθουμε εμπνευσμένοι να γνωρίσουμε καλύτερα το άλλο άτομο.

----Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Οτι η σωματική έλξη είναι συχνά μια πρωτόγονη, ενστικτώδης αντίδραση σε ένα άλλο άτομο, που βασίζεται σε παράγοντες όπως η εμφάνιση, οι εκφράσεις, η φωνή και η μυρωδιά του. Η σωματική έλξη όμως είναι μια μόνο πτυχή της σχέσης και είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη πως πρέπει να βασιστούμε στις κοινές αξίες με το άτομο αυτό όπως η εμπιστοσύνη, η συμπόνια, ο σεβασμός και η ειλικρίνεια.

Καλή σας ακρόαση!😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Μια μικρή, γλυκιά συνομωσία

Μια μικρή, γλυκιά συνομωσία

Όταν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει και ένας άλλος που δεν αντέχει το ίδιο άτομο!
Ξέρετε εκείνη τη μοιραία στιγμή που κάποιος - σε μια παρέα, σε μια συγκέντρωση, σε μια ταβέρνα, σε ένα σπίτι- λέει κάτι κι εσύ ακούγοντας αυτό το κάτι, χαίρεσαι και φωνάζεις από μέσα σου «ναι, επιτέλους το είπε κάποιος!»;
Συνήθως πρόκειται για κάτι που δεν τολμάς να παραδεχτείς δυνατά ότι, ας πούμε, δεν σε ξετρελαίνει αυτό το υπερδημοφιλές άτομο, η βεντέτα, το αστέρι, που έχει άποψη για όλα τα θέματα, λύσεις για τα πάντα, μιλάει ακατάπαυστα και όλοι γύρω του το λατρεύουν και το αποθεώνουν.
Δεν είναι ότι θες να είσαι αρνητικός · απλώς δεν νιώθεις το ίδιο με τους άλλους.
Αλλά έχεις μάθει να το κρατάς για τον εαυτό σου, γιατί όποτε το δοκίμασες, κάποιος σε είπε "σνομπ" ή "περίεργο" ή "ζηλιάρη".
Έτσι, χαμογελάς, κάνεις πως συμφωνείς και συνεχίζεις.
Μέχρι που, κάποια στιγμή, κάποιος άλλος λέει δυνατά αυτό που κι εσύ σκέφτεσαι - και τότε νιώθεις εκείνη τη μικρή, γλυκιά συνωμοσία.
Δεν είναι κακία · είναι ανακούφιση.
Είναι το «επιτέλους, δεν είμαι ο μόνος».
Γιατί η κοινή αντιπάθεια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους. Δείχνει ότι βλέπετε τα πράγματα με παρόμοιο τρόπο, ότι καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον πέρα από τα φαινόμενα.
Και κάπως έτσι, μέσα από ένα μικρό «αχ δεν τον αντέχω, μου έρχεται να φύγω», γεννιέται μια απρόσμενη οικειότητα.
Δεν χρειάζεται να εξηγείς ή να απολογείσαι, δεν χρειάζεται να προσποιείσαι για να κρατήσεις το καλό κλίμα στην παρέα.
Είναι απλώς ωραίο να βρίσκεις κάποιον που σε “πιάνει”.
Και τότε συνειδητοποιείς ότι, τελικά, αυτό που μας λείπει πιο πολύ δεν είναι πάντα η αποδοχή ενός άλλου · είναι το να νιώθουμε λιγότερο μόνοι μέσα στις πιο ειλικρινείς σκέψεις μας.😊

Καλή σας ακρόαση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Αυτήν την εποχή τα "Feuilles Mortes" είναι τόσο όμορφα που δε σου κάνει καρδιά να τα μαζέψεις.😊

Αυτήν την εποχή τα "Feuilles Mortes" είναι τόσο όμορφα που δε σου κάνει καρδιά να τα μαζέψεις.
 

Το αίνιγμα

Το αίνιγμα

-Για πολλούς από εμάς με προβληματικά παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τραύματα και ψυχολογική οδύνη, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ενήλικης ζωής μας, θεωρητικά πάντα, είναι πως αγωνιζόμαστε να βρούμε μια ισορροπία και να βάλουμε, επιτέλους, ένα τέλος στο δίλημμα ή αν θέλετε το αίνιγμα: πρέπει να συγχωρήσουμε τους γονείς μας για το παρελθόν - ή όχι;

-Είναι πιθανό να βρεθούμε σε πολύ δύσκολη θέση καθώς το δίλημμα αυτό μας τραβά σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις.

-Από τη μία πλευρά, ένα αίσθημα έμφυτου σεβασμού, σημαίνει ότι θα θέλαμε πολύ να μπορούμε να αφήσουμε τα περασμένα να γίνουν ξεχασμένα. Ειδικά καθώς βλέπουμε τους γονείς μας να γερνούν, να γίνονται αδύναμοι, ανίσχυροι και να χάνουν το κύρος που είχαν στον κόσμο όταν ήταν νέοι, οπότε φαίνεται άδικο γι' αυτούς να συνεχιστεί η οργή μας εναντίον τους και να τους κάνουμε να συμπεριφέρονται με τρόπους εντελώς διαφορετικούς από τα χρόνια που είχαν δυνάμεις εξουσίας πάνω μας.

-Ταυτόχρονα, μπορεί να βιώσουμε μια ισχυρή παρόρμηση προς μια άλλη κατεύθυνση. Εντιμότητα σε έναν νεότερο εαυτό μας που τραυματίστηκε άσχημα και εξακολουθεί να αισθάνεται άσχημα. Θέλουμε να φέρουμε στον πληγωμένο παιδικό μας εαυτό δικαιοσύνη και κατανόηση - ακόμη και αν χρειαστεί να τινάξουμε στον αέρα την οικογενειακή αρμονία. Για παράδειγμα σε ένα απλό κυριακάτικο γεύμα στο πατρικό σπίτι όπου, με όποια κουβέντα υποτίμησης τύχει να πει ένας από τους δυο γονείς, είναι πιθανό να μας εκτοξεύσει πίσω στον παιδικό ρόλο (με όλη την ταπείνωση και τις παρεξηγήσεις που την συνοδεύουν), ακόμα κι αν βρισκόμαστε πλέον στη μέση ηλικία και, σε όλους τους άλλους τομείς, πλήρως ικανοί και κυρίαρχοι του εαυτού μας.

-Για να λύσουμε το αίνιγμα, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε στις προσωπικές μας σχέσεις μια παλιά αρχή που αναφέρεται στις σχέσεις μεταξύ των χωρών. Γνωρίζουμε ότι οι συνθήκες ειρήνης και οι απολογίες σε κρατικό επίπεδο δεν απλά φιλοδοξίες αλλά βασίζονται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: μια αίσθηση εκ μέρους του τραυματισμένου έθνους ότι ο πρώην επιτιθέμενός του καταλαβαίνει, καταλαβαίνει σωστά, πόση ζημιά του προκάλεσε και είναι βαθιά πρόθυμο για αποκατάσταση των σχέσεών τους. Όταν αυτό ισχύει, όταν η μία πλευρά ζητά ενεργά συγγνώμη και νιώθει ένοχη για τις ζημιές που διέπραξε, τότε η ειρήνη είναι μια σοβαρή πιθανότητα. Η εχθρότητα μπορεί να θαφτεί: με τον καιρό μπορούν να υπάρξουν κοινές γιορτές και συνεργασίες σε κοινά επίπεδα. Το τραυματικό παρελθόν μπορεί να ξεχαστεί.

-Το ίδιο ισχύει και σε προσωπικό επίπεδο.

-Και εδώ, η συγχώρεση έρχεται εύκολα όταν είμαστε σαφείς ότι ο γονέας έχει αλλάξει. Μαθαίνουμε να αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν όταν οι γονείς έχουν κατανοήσει πως πρέπει να διορθώσουν τη ζημιά που έκαναν στο παιδί τους και ότι δεν είναι πλέον αυτοί που ήταν εκείνη την εποχή.

-Όμως, στο βαθμό που οι γονείς επιδιώκουν να κρατήσουν την ίδια στάση και αμυντικά επιμένουν ότι δεν μετανιώνουν για τίποτα και θα έκαναν ακριβώς το ίδιο σήμερα, τότε δεν μπορεί - και δεν πρέπει - να υπάρξει συμφιλίωση ή αρμονία. Ο τρόπος για να ξεμπλοκάρουμε την αναποφασιστικότητά μας είναι σαφής. Ο οδικός χάρτης έχει χαραχθεί για να τον δούμε στον πολιτικό κόσμο.

-Θα πρέπει να είμαστε απόλυτα έτοιμοι να συγχωρήσουμε όσους είναι έτοιμοι να αποδεχτούν τα λάθη τους. Και έτοιμοι να μην συγχωρήσουμε όσους δεν το κάνουν.

-Είτε είναι γονείς είτε είναι σύντροφοι-φίλοι-συνεργάτες.
Είναι τόσο απλό- όσο και περίπλοκο! 😊

Καλή σας ανάγνωση!
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCentral
 

"Και τί ζητάω...τί ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω!"

Η Ψυχολογία της Μη Ακρόασης

Η Ψυχολογία της Μη Ακρόασης

--Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε εξοικειωμένοι με ένα συγκεκριμένο είδος απαιτητικού ανθρώπου: το είδος που φαίνεται να μην μπορεί να ακούσει πολλά από αυτά που ίσως έχουμε να του πούμε. Η συμπεριφορά του μπορεί να είναι εξοργιστική - ωστόσο προκαλεί και μια βαθύτερη περιέργεια, μια περιέργεια που αγγίζει την ψυχολογία της μη ακρόασης.

--Για παράδειγμα Αναφέρουμε σε έναν φίλο ότι φέτος πήγαμε διακοπές στα Χανιά...

--Α, κι εμείς , λέει, πήγαμε πριν μερικά χρόνια εκεί και μείναμε σε ένα ένα μικρό ξενοδοχείο και τυχαία συναντήσαμε ένα φίλο μας που είναι καθηγητής στο Γέηλ και έρχεται τα καλοκαίρια με τη γυναίκα του που είναι Γαλλίδα και έχει τρία παιδιά από διαφορετικούς γάμους και....και....

--Αλλο παράδειγμα: Του λέμε ότι έχουμε έναν συνάδελφο από τη Φινλανδία στο γραφείο μας. Λοιπόν, πετάγεται αυτός, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε μια μάχη κοντά στο Ελσίνκι όπου...

--Πρόκειται για αυτούς που δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε μαζί τους - όσο επείγον ή ειλικρινές κι αν είναι - που δεν θα ενταχθεί πολύ γρήγορα σε μια από τις ασύνδετες κουβέντες τους.

--Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τέτοιες περιπτώσεις ως αποτέλεσμα έλλειψης τρόπων. Το άτομο που μιλάει ασταμάτητα για τον εαυτό του και τα θέματά του πρέπει - πρώτα και κύρια - να είναι αγενές. Δεν έχει εκπαιδευτεί να λαμβάνει υπόψη τα συναισθήματα των άλλων. Έχει ξεχάσει τους νόμους της εθιμοτυπίας.

--Είναι το αντίστοιχο, στον τομέα της συζήτησης, ενός αδίστακτου που σκουπίζει το στόμα του με το πίσω μέρος του χεριού του ή δεν τηλεφωνεί ποτέ να πει χρόνια πολλά.

--Αλλά αυτό που φαίνεται ως έλλειψη προσοχής μπορεί, στην πραγματικότητα, να πηγάζει από κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ψυχολογικό. Δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με μια παράλειψη όσο με έναν καταναγκασμό, όχι με μια υπερβολή αλλά με μια στέρηση. --Το άτομο δεν έχει απλώς ξεχάσει πώς ακούνε, απλά δεν είναι σε θέση να το κάνει. Και ο λόγος είναι οδυνηρός: φόβος.

--Το άτομο που δεν ακούει καταγράφει μια οξεία αίσθηση κινδύνου κάθε φορά που καλείται να συντονιστεί με την πραγματικότητα κάποιου άλλου, σαν να υπήρχε μια έντονη επιλογή: ή αυτός ή εγώ.

--Καυχιούνται, κυκλώνουν τα αγαπημένα τους θέματα και φλυαρούν ασταμάτητα για να καταπολεμήσουν το άγχος και τον τρόμο της εξόντωσης. Δεν είναι εγωισμός ή υπερβολική αυτοπεποίθηση, αλλά ένα ακραίο αίσθημα ευθραυστότητας και αορατότητας.

--Ο μη ακροατής πρέπει να αποκλείσει τους άλλους για να διατηρηθεί ζωντανός.

--Αν αφήσουν τις ανησυχίες τους έστω και για λίγες στιγμές (για να μας ρωτήσουν για τη δουλειά μας ή για την πονεμένη μέση μας), μπορεί να νιώσουν ότι δεν θα τους είχε απομείνει τίποτα όταν επιστρέψουν πάλι στη συζήτηση.

--Αναπόφευκτα, πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια θλιβερή ιστορία. Δεν μπορούν να ακούσουν επειδή - για πολύ καιρό, τα πρώτα τους χρόνια - δεν ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος ή της απόλαυσης κανενός άλλου.

--Κανείς δεν γοητεύτηκε ιδιαίτερα από τα σχέδιά τους. Κανείς δεν θυμόταν τις μικρότερες λύπες και τους πόνους τους. Ηταν σαν να μην υπήρχαν. Έχουν εξελιχθεί υπερβολικά σε ζηλωτές φύλακες μιας αίσθησης ιδιαιτερότητας που θα έπρεπε να είχαν λάβει από τους άλλους από την αρχή της ζωής τους. Η συμπεριφορά τους χρησιμεύει μόνο για να θυμίσει τί επίτευγμα είναι να μπορείς, κατά καιρούς, να είσαι αυτός που κάνει τις ερωτήσεις και κάθεται στο πίσω κάθισμα.

--Αν μας τύχει ένας τέτοιος φίλος ας αναλογιστούμε την επόμενη φορά, με συμπόνια, την ψυχολογία του να μην ακούει και ποιες πρώιμες απουσίες που μπορεί να έκαναν μια τέτοια συμπεριφορά να μοιάζει με αναγκαιότητα.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Βλέποντας τον κόσμο να κυλάει.

 Βλέποντας τον κόσμο να κυλάει.

-Κάπου κάπου μας συμβαίνει...να αφήσουμε μια δουλειά που κάνουμε και να πλησιάσουμε στο παράθυρο, να κάτσουμε εκεί λίγο ή περισσότερο και να αφήσουμε τα μάτια μας να χαζεύουν την πολυκατοικία απέναντι, τη βροχή που σκάει στο πεζοδρόμιο, τα αυτοκίνητα που περνούν, τον πιτσιρικά που τρέχει με το πατίνι του. Μπορεί ακόμα και να χαθούμε λίγο από τον τόπο που βρισκόμαστε , να ονειροπολήσουμε. Αμέσως μετά, γυρίζοντας σε αυτό που κάναμε, τείνουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας γιατί χάσαμε την ώρα μας κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, χωρίς σκοπό, τεμπέλικα και μάταια.
-Ξέρετε, σπάνια θα ακούγαμε κάποιον να λέει με υπερηφάνεια: «Πέρασα μια υπέροχη μέρα• το αποκορύφωμα ήταν που κοίταζα έξω από το παράθυρο».
Κι όμως, ίσως σε μια καλύτερη κοινωνία, ακριβώς αυτό θα ήταν που οι άνθρωποι θα έλεγαν συχνότερα ο ένας στον άλλον.
-Το να κοιτάμε έξω από το παράθυρο είναι, παραδόξως, μια άσκηση στο να ανακαλύπτουμε τα περιεχόμενα του εγκεφάλου μας. Είναι εύκολο να φανταστούμε ότι ξέρουμε τί σκεφτόμαστε, τί νιώθουμε και τί συμβαίνει στο μυαλό μας. Πλην όμως σπάνια το εξερευνούμε πλήρως και σε βάθος. Ένα μεγάλο μας κομμάτι είναι ντροπαλό και δεν βγαίνει στην επιφάνεια παρά μόνο κάτω από πίεση. Αν δεν το πιέσουμε, τότε δεν το ακούμε. Το να κοιτάζουμε όμως έξω από το παράθυρο προσφέρει έναν τρόπο να αφουγκραστούμε τις πιο ήσυχες προτάσεις και προοπτικές του βαθύτερου εαυτού μας.
-Ο Πλάτωνας πρότεινε μια μεταφορά για τον νου: οι ιδέες μας είναι σαν πουλιά που φτερουγίζουν αδιάκοπα μέσα στο πτηνόσπιτο του εγκεφάλου μας. Αλλά για να καθίσουν τα πουλιά, ο Πλάτωνας καταλάβαινε ότι χρειαζόμαστε περιόδους ηρεμίας και χωρίς σκοπό. Το να κοιτάμε λοιπόν έξω από το παράθυρο προσφέρει ακριβώς αυτήν την ευκαιρία. Βλέπουμε τον κόσμο να κυλάει.
-Και τότε, τα πιο διστακτικά μέρη του εαυτού μας, τα πιο ντροπαλά, έχουν την ευκαιρία να ακουστούν, όπως ακούγεται ένας συναγερμός που χτυπάει το βράδυ ή ο ήχος από το ρολόι στο καμπαναριό της εκκλησίας όταν η κίνηση έχει κοπάσει.
-Ασφαλώς το ενδεχόμενο αυτό του ονειροπολήματος δεν αναγνωρίζεται από μια κοινωνία που είναι παθιασμένη με τις τεράστιες απαιτήσεις της παραγωγικότητας. Ομως αυτές οι μικρές απολαύσεις -όπως αυτή του να κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο τη ζωή να κυλά-το να ονειροπολούμε, είναι μια μικρή στρατηγική επανάσταση απέναντι σε αυτές τις υπερβολικές απαιτήσεις και μας δίνει χώρο να ψάξουμε δημιουργικά τον ανεξερεύνητο εσωτερικό μας εαυτό που τελικά αυτό είναι και το ζητούμενο.

Καλή σας ανάγνωση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Ηλιοστάσιο· μα τί όμορφη ελληνική λέξη είναι αυτή!

Μια γρήγορη ματιά στους δρόμους του Φιλοπάππου και αμέσως μια γρήγορη σκέψη που σε φέρνει μερικά χρόνια πίσω στο Manhattanhenge

Ηλιοστάσιο· μα τί όμορφη ελληνική λέξη είναι αυτή!

======================

Χθες το βράδυ, αφού ο ήλιος γλίστρησε τέλεια στις οδούς Κουκάκι της Αθήνας (Ματρόζου, Διοβουνιώτη, Γαληνού, Φιλοπάππου και όλων των δυτικών παραλλήλων της Βεΐκου), ρίχνοντας μια ζεστή γραμμή ανάμεσα σε μπαλκόνια και δέντρα ακακίας. Για χρόνια, περιπλανιόμουν σε αυτούς τους δρόμους, αλλά δεν τους είχα δει ποτέ να ευθυγραμμίζονται έτσι - το φως να λιμνάζει σε μαρμάρινα σκαλοπάτια, γείτονες να κάνουν ησυχία, πρόσωπα γυρισμένα προς τα πάνω.

Δεν ήταν θέαμα, απλά μια ήσυχη στιγμή: Η Αθήνα που χωνεύει μια ανάμνηση μου από τη Νέα Υόρκη (το τόσο θεατρικό και θεαματικό Manhattanhenge κατά τη διάρκεια του ηλιοστασίου), μετά την αφήνει να σβήσει. Μια σύντομη ευθυγράμμιση, μια απαλή ηχώ συμμετρίας.

Περπάτησα σπίτι με τη λάμψη να παρατείνει, νιώθοντας την πατρίδα μου - οικεία, φευγαλέα και κάπως εντελώς δική μου.

Από http:/www.facebook.com/kakavoulis

Ξενυχτώντας

Ξενυχτώντας

Είναι πολύ αργά· οι  περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι έχουν από ώρα παραδοθεί στον ύπνο. 

Μα εμείς μείνουμε ξύπνιοι, για να διαβάσουμε, να συλλογιστούμε, να μιλήσουμε με έναν παλιό ξεχασμένο γνώριμο: τον εαυτό μας.

Αργά τη νύχτα είναι η στιγμή όπου τα μεγάλα πράγματα βρίσκουν, επιτέλους, την ευκαιρία να ανθίσουν μέσα στο νου μας.

Η νύχτα διορθώνει όσα απαιτεί από εμάς  κοινωνία. Μπορεί τη μέρα να είμαστε ένας μηχανικός  ή ένας δάσκαλος· όμως πολύ πριν απ’ αυτό, ίσως ακόμη και τώρα, όταν μας επιτρέπεται να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας,  μπορούμε να είμαστε μια απρόσωπη, απέραντη συνείδηση· μια ύπαρξη  ελεύθερη, χωρίς άγκυρες και βαρίδια,  πλατιά, γεμάτη άπειρες δυνατότητες, αφύσικη δύναμη και σπάνιες, ανησυχητικές, διφορούμενες, παράξενες, οραματικές και αποκαλυπτικές σκέψεις.

Οι σκέψεις της νύχτας θα έμοιαζαν αλλόκοτες στη μητέρα μας, στον φίλο μας, στο παιδί μας, στον προϊστάμενό μας. Αυτοί χρειάζονται να μας  βλέπουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο· δεν αντέχουν όλες τις όψεις της ύπαρξής μας κι έχουν τους λόγους τους. Δεν είναι απαραίτητο  να τους απογοητεύσουμε. Εχουν δικαίωμα να μας θεωρούν προβλέψιμους και αυτό τους κάνει να νοιώθουν ασφάλεια. Αλλά  είναι οι προσδοκίες τους που μας διαμορφώνουν, που μας επηρεάζουν, που  μας κάνουν αυτό που είμαστε και που τελικά πνίγουν τα ζωτικά κομμάτια μας.

Κι όμως, τη νύχτα, με το παράθυρο ανοιχτό και τον ουρανό διάφανο από πάνω μας, μένουμε μόνο εμείς κι ολόκληρο το σύμπαν – κι έστω για λίγο, μπορούμε να γευτούμε κάτι από την απεραντοσύνη του και να του εκμυστηρευτούμε τις σκέψεις μας.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

 

«Ο σύγχρονος κόσμος με τρελαίνει»

«Ο σύγχρονος κόσμος με τρελαίνει»

-Έχουμε δίκιο να ανησυχούμε και να νιώθουμε ότι υπάρχει πρόβλημα με την εποχή μας. Ο σύγχρονος κόσμος είναι υπέροχος με πολλούς τρόπους (η οδοντιατρική φτιάχνει δόντια- και μαζί χαμόγελο- καλύτερα από τα φυσικά, τα αυτοκίνητα είναι αξιόπιστα και ειδικά με το leasing η τζιπάρα μας ανεβάζει κοινωνικό επίπεδο, μπορούμε εύκολα από την Αθήνα να μιλάμε καθημερινά με τη γιαγιά μας που ζει στην Αργεντινή), αλλά ταυτόχρονα είναι ισχυρά και τραγικά διαμορφωμένος ώστε να προκαλεί στην ψυχολογία μας ένα επίπεδο υψηλού άγχους και μιας διαδεδομένης-ας πούμε- χαμηλής κατάθλιψης.
-Αυτή η ανησυχητική επίδραση έχει χαρακτηριστικά που το καθένα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον κατάλληλο τρόπο ή πιο σωστά με θεραπεία.

Δυο τυχαία παραδείγματα:

Η Αυτού Μεγαλειότης τα ΜΜΕ (THE Media)
-Τα μέσα ενημέρωσης έχουν τεράστιο κύρος και θέση στη ζωή μας, αλλά συνήθως στρέφουν την προσοχή μας σε πράγματα που μας φοβίζουν, μας ανησυχούν, μας πανικοβάλλουν ή μας εξοργίζουν και παράλληλα μας στερούν την πρωτοβουλία ή την ευκαιρία για αποτελεσματική προσωπική δράση. Συνήθως δίνουν έμφαση στις λιγότερο αξιοθαύμαστες πλευρές της ανθρώπινης φύσης και χωρίς να τις εξισορροπούν με την καλή θέληση, την υπευθυνότητα και την ευπρέπεια, μας σπρώχνουν προς τη «δικαιοσύνη του όχλου». Αυτή είναι η χειρότερη μορφή τους.

Συνεπώς τί είδους ΜΜΕ χρειαζόμαστε;
-Μια ενημέρωση που θα επικεντρωνόταν στην παρουσίαση και πρόταση λύσεων αντί στην πρόκληση αγανάκτησης• που θα ήταν ευαίσθητη στα συστημικά προβλήματα αντί να δίνει έμφαση σε αποδιοπομπαίους τράγους και στα συμβολικά «τέρατα»• και που θα μας θύμιζε συχνά ότι τα νέα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία είναι εκείνα που προέρχονται από τις ίδιες μας τις ζωές, τις άμεσες εμπειρίες μας και τις ανάγκες μας.

Ας πάρουμε και τον Ρομαντισμό(The Romanticism)
-Η φιλοσοφία του ρομαντισμού μας λέει πως ο καθένας από εμάς μπορεί να ελπίζει ότι, εκεί έξω, υπάρχει ένα πολύ ξεχωριστό πρόσωπο που μπορεί να μας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους. Όμως στην πράξη καταλήγουμε τις περισσότερες φορές να συμβιβαζόμαστε και να ανεχόμαστε μέτριες σχέσεις με κάποιον που είναι καλός ως πολύ καλός σε μερικά πράγματα αλλά αρκετά κακός ως πολύ κακός σε πολλά άλλα. Αυτό μοιάζει με σκέτη καταστροφή σε σύγκριση με τις αρχικές μας ελπίδες.

Αρα τί κάνουμε;
-Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν κάναμε λάθος• απλώς μας ενθάρρυναν να πιστέψουμε σε ένα εξαιρετικά απίθανο όνειρο που τελικά ήταν φούσκα κι έσκασε. Αντί γι’ αυτό, να οικοδομήσουμε τις φιλοδοξίες μας γύρω από τη φιλία και την αγάπη με ή χωρίς σεξουαλικό χαρακτήρα. Απλό.

Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter
 

Κήποι Ποσειδωνίας: Η μεγάλη μάχη για την αναγέννηση των θαλασσών μας

 ---Κήποι Ποσειδωνίας:

Η μεγάλη μάχη για την αναγέννηση των θαλασσών μας

---Επτά χρόνια καινοτόμων φυτεύσεων από το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος για την προστασία των θαλάσσιων λιβαδιών Ποσειδωνίας στην Ελλάδα

---Σε μια εποχή που η θαλάσσια βιοποικιλότητα πλήττεται όλο και περισσότερο, μια μοναδική προσπάθεια αναζωογόνησης των ελληνικών θαλασσών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος, πρωτοπορεί εδώ και επτά χρόνια στην αποκατάσταση των υποβρύχιων λιβαδιών Ποσειδωνίας, που αποτελούν ζωτικό οικοσύστημα για τα μεσογειακά νερά.

---Η ζωτική σημασία των λιβαδιών Ποσειδωνίας

Γνωστά και ως «πνεύμονες» της θάλασσας, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή οξυγόνου, στην προστασία της ακτογραμμής από τη διάβρωση και στη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια υφίστανται σημαντική φθορά, κυρίως από τις άγκυρες σκαφών που ξεριζώνουν τα ευαίσθητα φυτά τους, αλλά και από άλλες περιβαλλοντικές πιέσεις.

---Αντιμέτωπο με αυτή την πρόκληση, το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος ανέπτυξε και εφαρμόζει καινοτόμες τεχνικές υποβρύχιας φύτευσης, χρησιμοποιώντας θραύσματα Ποσειδωνίας που διασώζονται από ζημιές σε φυσικά λιβάδια. Η διαδικασία είναι εξαιρετικά απαιτητική και επίπονη: εξειδικευμένοι επιστήμονες-δύτες φροντίζουν τα νεαρά φυτά σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

---Καινοτόμες τεχνικές υποβρύχιας φύτευσης

«Η επιτυχής ανάπτυξη των υποβρύχιων κήπων Ποσειδωνίας δεν είναι υπόθεση στιγμιαίων ενεργειών ή επικοινωνιακών πρωτοβουλιών», τονίζουν οι επιστήμονες του Αρχιπελάγους. Η διαδικασία απαιτεί επιμονή, υπομονή και βαθιά γνώση των περιβαλλοντικών συνθηκών, καθώς η Ποσειδωνία μεγαλώνει με αργούς ρυθμούς (περίπου 6 εκατοστά ανά έτος) και η βιωσιμότητα των φυτεύσεων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως τα θαλάσσια ρεύματα, η ποιότητα του ιζήματος, οι καιρικές συνθήκες και η πανίδα της περιοχής.

---Η επιστημονική ομάδα συνεργάζεται με κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης και έχει ήδη δημοσιεύσει σημαντικές μελέτες που επιβεβαιώνουν την αξία και τη βιωσιμότητα της μεθόδου. Η προσπάθεια αυτή συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς από την άνοιξη έως τα τέλη του χρόνου, αποτελώντας μια από τις πιο σημαντικές πρωτοβουλίες προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος στην Ελλάδα.

---Μέσα από αυτή την πρωτοβουλία, το Αρχιπέλαγος στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η προστασία της θάλασσας δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων, αλλά απαιτεί σοβαρή, μακροχρόνια δέσμευση και επιστημονική προσέγγιση. Οι «υποβρύχιοι κήποι» της Ποσειδωνίας δεν είναι απλώς φυτεύσεις — είναι η ελπίδα για την αναγέννηση ενός μοναδικού οικοσυστήματος, που θα συνεχίσει να στηρίζει τη ζωή στη Μεσόγειο για τις επόμενες γενιές.

Πηγή: https://www.rosa.gr/.../kipoi-poseidonias-i-megali-machi.../