Για να μη λείψουν τα Χριστούγεννα σε κανένα παιδί, στο Πεδίον του Αρεως και στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό, σας περιμένουν μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2026, οι εθελόντριες του Χαμόγελου του Παιδιού με γούρια, παιχνίδια, κοσμήματα, βιβλία, χρώματα και χίλια δυο άλλα πράγματα – όλα χειροποίητα από το εργαστήριο του Χαμόγελου- για να διαλέξετε ό,τι σας αρέσει!!!

     Παράλληλα θα ζήσετε σε ένα παραμυθένιο, απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον, που θα μείνει αξέχαστο σε σας και κυρίως στα παιδιά σας!!!

 

     Η είσοδος είναι δωρεάν και οι ώρες λειτουργίας :

Καθημερινά 16:30 - 22:00, Σαββατοκύριακα 10:00 - 22:00

 

   Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα σε όλα τα παιδιά του Κόσμου!!!

   Χρόνια Πολλά με Υγεία, Κουράγιο και Πείσμα στον Πρόεδρο του Χαμόγελου κύριο Κώστα Γιαννόπουλο, τον Ανθρωπο που προασπίστηκε το δικαίωμα όλων των παιδιών να χαμογελούν!!!

Θα είμαστε πάντα δίπλα σας κύριε Πρόεδρε!!!

Με απέραντη αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Απογείωση

Ο άγιος Ιερώνυμος στην έρημο (1450)
Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (1412-1492)

                

    Απογείωση

---Λίγα δευτερόλεπτα στη ζωή είναι τόσο εκστατικά όσο εκείνα στα οποία ένα αεροπλάνο ανυψώνεται προς τον ουρανό. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τεράστιου κήτους, που στέκει ακίνητο στην αρχή ενός διαδρόμου, αντικρίζουμε μια γνώριμη θέα: ο δρόμος που ήρθαμε, το πήγαινε –έλα των  μπλε λεωφορείων, τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο με τα τετράγωνα παράθυρα· η γη δηλαδή όπως πάντα τη γνωρίζαμε.

---Ξαφνικά ένας δυνατός θόρυβος  μας φέρνει μια ελαφρά ταραχή για το xanax  που ξεχάσαμε να πάρουμε. Οι κρύες  μηχανές  ανάβουν, οι κινητήρες το ίδιο, αρχίζουμε να προχωρούμε αργά και μετά πιο γρήγορα και ακόμα πιο γρήγορα... Από το παράθυρο τρέχουν ιλιγγιωδώς τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο. Η ταραχή δυναμώνει, τα χέρια μας σφίγγουν τα χερούλια του καθίσματος, ένας ανεπαίσθητος τρόμος και, συνοδευόμενοι από την ελεγχόμενη οργή των μηχανών, αναδυόμαστε πλήρως στην ατμόσφαιρα, όπου ανοίγεται μπροστά μας ένας απέραντος ορίζοντας, κατά μήκος του οποίου μπορούμε να περιπλανηθούμε χωρίς εμπόδια.

---Η νέα οπτική προσδίδει τάξη και λογική στο τοπίο: οι δρόμοι καμπυλώνουν για να αποφύγουν τους λόφους· τα ποτάμια χαράσσουν διαδρομές προς τις λίμνες· οι πυλώνες οδηγούν από τους σταθμούς παραγωγής στις πόλεις· οι δρόμοι, που από τη γη φαίνονταν σχεδιασμένοι άναρχα και χωρίς σκέψη, από ψηλά αναδύονται ως καλοσχεδιασμένα πλέγματα. Το μάτι μας επιχειρεί να ταιριάξει ό,τι μπορεί.

---Και πρέπει να σκεφτούμε ότι όλο αυτό, υπήρχε πάντοτε κρυμμένο από την όρασή μας· ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μικρός, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τον βλέπουμε.

---Οι μηχανές δεν δείχνουν καμία από την προσπάθεια που απαιτήθηκε για να μας φέρουν ως εδώ. Κρέμονται στο ασύλληπτο κρύο, υπομονετικά και αόρατα μεταφέροντας στο φορτίο τους αιτήματα, βαλίτσες, μηνύματα, ανθρώπους κοιμισμένους και ξύπνιους.

---Δεν μιλάμε πολύ για τα σύννεφα που είναι ορατά εδώ πάνω. Κανείς δεν τα θεωρεί αξιοσημείωτα ότι κάπου πάνω από τον ωκεανό πετάξαμε δίπλα από ένα απέραντο λευκό νησί σαν καραμέλα, το οποίο θα αποτελούσε τέλειο σκηνικό για έναν άγγελο ή ακόμη και για τον Θεό τον ίδιο σε έναν πίνακα του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Στην καμπίνα, κανείς δεν σηκώνεται για να αναγγείλει με απαιτητική έμφαση ότι, έξω από το παράθυρο, πετάμε πάνω από ένα σύννεφο- ένα θέαμα που ο Λεονάρντο ντα Βίντσι θα το κρατούσε φυλακισμένο μέχρι να φτάσει στον καμβά του.

---Το φαγητό, που όταν τρώγεται σε μια κουζίνα θα φαινόταν κοινότοπο, αποκτά νέα γεύση και ενδιαφέρον μέσα στην παρουσία των σύννεφων (όπως ένα τοστ που καταναλώνεται πάνω σε έναν γκρεμό με θέα τη θάλασσα). Με τον φωτισμένο δίσκο μπροστά μας και τη βοήθεια ενός παγωμένου ψωμιού, ενός πλαστικού ρολού και ενός μπολ  με πατατοσαλάτα, οικειοποιούμαστε το εξωγήινο τοπίο, αυτή την αφιλόξενη περιοχή.

---Ξέρετε υπάρχει και μια ψυχολογική απόλαυση σε αυτή την απογείωση· η μαρτυρία της ταχύτητας με την οποία το αεροπλάνο ανέρχεται αποτελεί υποδειγματικό σύμβολο μεταμόρφωσης. Η επίδειξη ισχύος μπορεί να μας εμπνεύσει να φανταστούμε ανάλογες, αποφασιστικές μεταμορφώσεις –απογειώσεις και στις δικές μας ζωές· να φανταστούμε ότι κι εμείς, μια μέρα, θα υπερβούμε πολύ εκείνα που ως τώρα μας είχαν στοιχειώσει.

---Τα σύννεφα μας σπρώχνουν απαλά στην ηρεμία. Κάτω από εμάς βρίσκονται οι εχθροί και οι συνάδελφοι, οι αιτίες  των τρόμων μας και των  σπαραγμών μας, όλοι τους τώρα μοιάζουν απειροελάχιστες γρατσουνιές πάνω στη γη καθώς πιέζουμε το  μάγουλό μας πάνω στο κρύο παράθυρο του αεροπλάνου- αυτής της όμορφης, σκόπιμης μηχανής και  δασκάλας βαθιάς φιλοσοφίας.

Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

 

 

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"😊

Μια παροιμία κάποτε άκουσα από μια θεία μου που τις έπαιζε στα δάχτυλα και κάθε της πρόταση είχε και από μία.

"Οσα κεριά ανάψεις τόσα χρόνια θα ζήσεις"

Ετσι σκέφτηκα φέτος να το δοκιμάσω και, βάζοντας-πονηρά πονηρά- μπόλικα επιπλέον κεράκια στην τούρτα, παραλίγο να κάψω το σπίτι!

Τη φωτιά την έσβησα με τη σωλήνα του ποτίσματος και όρκο βαρύ έκανα από του χρόνου ένα(1) κεράκι, όπως κάνουν για σιγουριά οι απανταχού μεγαλοκοπέλες της ηλικίας μου!

ΥΓ. Σας πειράζω έτσι;;;;

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις ευχές σας!!!

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"

 

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

--Το να επιμένουμε στην ερώτηση «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» μοιάζει, για πολλούς, σαν να κουβαλάμε μια πέτρα στην τσέπη μας, κάτι βαρύ και ασήκωτο, αλλόκοτο, κάτι που μόνο αθώα μάτια παιδιών μπορούν να εξηγήσουν ή πληγωμένες καρδιές τολμούν να σηκώσουν.
--Σήμερα, άνθρωποι παντού – άλλοι με ένα θολό βλέμμα, άλλοι με ένα πικρό χαμόγελο –ψιθυρίζουν ή φωνάζουν πως «η ζωή δεν έχει νόημα».

--Δυο αλήθειες συνηθίζουν να λένε.
--Η πρώτη αλήθεια μυρίζει λιβάνι και παλιά βιβλία του παππού:
κάποτε, λένε, η ζωή είχε νόημα γιατί μας το ψιθύριζε ο Θεός.
Να Τον λατρεύουμε, να πορευόμαστε όπως Εκείνος πρόσταζε.
--Μα όταν η πίστη μας ατόνησε και όταν άρχισε να σιγοσβήνει το φως της μέσα μας -λένε- πως έφυγε κι Εκείνος και σκοτείνιασε μαζί του το νόημα που μας κρατούσε όρθιους!

--Η δεύτερη αλήθεια φοράει λευκή μπλούζα και μυρίζει μικροβιολογικό εργαστήριο.
--Η επιστήμη ισχυρίζεται πως η ύπαρξη του ανθρώπου γεννήθηκε πρώτα από χημικούς τυφώνες και τυχαίες αναπνοές του σύμπαντος και να το πάρουμε απόφαση ότι το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που μοιραζόμαστε με κάθε πλάσμα σε τούτη τη ζωή: να κοιτάμε να επιβιώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας το παραμύθι του κώδικα της συνέχειας. Απλά μετά δεν υπάρχει τίποτα!
--Μια αλήθεια γυμνή, πειστική πλην όμως παγωμένη σαν χειμωνιάτικο πρωινό.

--Κι όμως θα θέλαμε να ψιθυρίσουμε κάτι αντίθετο, ίσως πιο ανθρώπινο, ίσως και πιο βολικό:
--Η αναζήτηση του νοήματος δεν είναι ιδιοτροπία, είναι βαθιά πράξη ζωής.
--Νόημα υπάρχει όμως όχι δοσμένο από κάπου αλλά πλασμένο από εμάς τους ίδιους. Και ναι, υπάρχουν μονοπάτια, διακριτικά και ήρεμα, που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια ύπαρξη γεμάτη ουσία.
--Ας πούμε την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος:
κανένα νόημα δεν είναι χαραγμένο στα άστρα · κανένα δεν κρύβεται σε ιερές γραφές ή στις σπειροειδείς σκάλες του DNA μας.
--Το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που τολμούμε να δώσουμε εμείς στη δική μας ανθρώπινη περιπέτεια.
--Γιατί το να λέμε ότι η ζωή δεν έχει νόημα, μιλάμε απλώς για τις πληγές μας.
Αυτό.

Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink