Σάββατο, Μαΐου 11, 2024

Ghosting ή αλλιώς "το στρίβειν για του αρραβώνος"


Κάνουμε λοιπόν μία σχέση. Το πώς και το πού δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως γίνεται με τις καλύτερες προθέσεις και προοπτικές να προχωρήσει. Παρόλο όμως που όλα βαίνουν καλώς και η σχέση δεν έχει πάει ιδιαίτερα μακριά, ξαφνικά εκείνος ή εκείνη  εξαφανίζεται. Ανησυχούμε γιατί δεν απαντά στα μηνύματα και στις κλήσεις μας αν και μαθαίνουμε πως είναι μια χαρά! Δεν μπορούμε  να καταλάβουμε ποιος είναι ο λόγος που πλέον μας  αποφεύγει και γιατί εξαφανίστηκε χωρίς καμία απολύτως εξήγηση. Και φυσικά αρχίζουν τα ερωτήματα τί στο καλό κάναμε  λάθος.

Μιλάμε για το το ghosting. 

Μια μορφή απότομου χωρισμού χωρίς εξηγήσεις, που όχι μόνο είναι πλέον συχνό φαινόμενο, αλλά προκαλεί ιδιαίτερη αναστάτωση και πόνο στα ανυποψίαστα θύματα. Όταν κάποιος εξαφανίζεται σκόπιμα, δηλαδή παριστάνει το «φάντασμα», για να αποφύγει τη συνέχεια της σχέσης, χωρίς να δώσει καμία εξήγηση για την ξαφνική διακοπή της.

Το ghosting για τους ειδικούς της ψυχικής υγείας είναι μια μορφή χρήσης σιωπηλής βίας. Αφήνει τον άλλο μετέωρο, σύξυλο και ανίσχυρο. Όχι μόνο στερημένο από τις απαραίτητες πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν να επεξεργαστεί το βίωμα και την εμπειρία αλλά και φιμωμένο, χωρίς τη δυνατότητα να απαντήσει εκφράζοντας τα συναισθήματά του (απογοήτευση, πόνο, θυμό κλπ), κάτι που θα τον βοηθούσε να διατηρήσει την αυτοεκτίμησή του.

Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να πει κάποιος χωρίς λόγια στον άλλο: «Δεν ενδιαφέρομαι (πια)», «Δεν ήθελα σχέση αλλά μόνο σεξ», «Επέστρεψα στην προηγούμενη σχέση μου», «Πιστεύω ότι τελικά δεν ταιριάζουμε για σχέση», ή «Γνώρισα άλλον/η».

Η εγκατάλειψη κάποιου χωρίς να δοθούν ούτε εξηγήσεις ούτε σημεία ζωής είναι μια πρακτική που πάντα υπήρχε. Θυμηθείτε το παλιό «στρίβειν δια του αρραβώνος». Τότε όμως όλο αυτό είχε να κάνει περισσότερο με τον φόβο της δέσμευσης και την πίεση για γάμο, και βέβαια ήταν περισσότερο ανδρική συμπεριφορά. Αντίθετα, τώρα η τεχνολογία ευνοεί αυτού του είδους την εξαφάνιση, λόγω της ταχύτητας που χαρακτηρίζει το σύγχρονο τρόπο συνάντησης και χωρισμούς και στα δυο φύλα..

Όταν κάποιος πέσει θύμα ghosting στρέφεται στον εαυτό του να καταλάβει πού έφταιξε και αναλύει τη συμπεριφορά του. Όμως είναι ψυχολογικά αποδεδειγμένο ότι το φαινόμενο αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τη συμπεριφορά αυτού που εγκαταλείφτηκε, όσο με εκείνη αυτού που εγκατέλειψε τον άλλο.

Σε σχετικές έρευνες γίνεται λόγος για άτομα ανασφαλή, με τάση να αποφεύγουν τη συναισθηματική οικειότητα. Ζώντας τα ίδια έντονο το άγχος εγκατάλειψης, προτιμούν να φύγουν πρώτοι για να έχουν τον έλεγχο. Με μια κλινική ματιά, ανακαλύπτουμε συχνά διαταραχές μεταιχμιακής (μεθοριακής) προσωπικότητας είτε ναρκισσιστικού είτε ψυχοπαθητικού τύπου. Τα άτομα με ναρκισσιστική διαταραχή συνήθως μέσω του ελέγχου του άλλου και της σχέσης προσπαθούν να ελέγξουν την ίδια τους την εικόνα (που τη θέλουν ιδανική). Στη διαταραχή ψυχοπαθητικού τύπου πρόκειται συνήθως για άτομα που δε διαθέτουν αρκετή ενσυναίσθηση και βλέπουν τον άλλο σαν χρηστικό αντικείμενο.

Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι μιλούν για ένα (γενικότερο και αυξανόμενο στις μέρες μας) φαινόμενο διαστροφικής συμπεριφοράς, όπου ο άλλος δεν αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο με δικά του συναισθήματα και ανάγκες αλλά ως αντικείμενο.

Γίνεται επίσης και για λόγους  δειλίας, κυρίως σε άνδρες που τρέμουν από φόβο στην ιδέα να πουν στην πρώην αγαπημένη τους ότι όλα τελείωσαν, όταν νιώθουν ότι η σχέση τους έγινε πιεστική ή βαρετή. Μην μπορώντας να εκφραστούν ξεκάθαρα και με τη δικαιολογία ότι δεν αντέχουν να δουν τον άλλο να πληγώνεται, καταφεύγουν στην απότομη σιωπηλή ρήξη. Οι ψυχαναλυτές ερμηνεύουν τον φόβο αυτό με άλυτα προβλήματα της οιδιπόδειας περιόδου και δυσκολία αποχωρισμού από τη μητέρα λόγω αυξημένων ενοχών κατά την παιδική ηλικία.

Ενώ για τους περισσότερους το ghosting μπορεί να σημαίνει ότι ο άλλος δεν τους σεβάστηκε και τους χρησιμοποίησε, για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση ο πόνος είναι μεγάλος. Ήδη μια απόρριψη πονάει, επιπλέον αισθάνεται ασήμαντος, ανόητος, ευκολόπιστος καθώς και ανίσχυρος. Αισθάνεται εγκατάλειψη, απώλεια εμπιστοσύνης και βαθιά απαξίωση. Είναι μόνος και αντιμέτωπος με πλήθος ερωτημάτων. Χωρίς τον παραμικρό έλεγχο, δημιουργείται μέσα του συναισθηματική απορρύθμιση που τον ρίχνει στην παγίδα να βάζει  τον εαυτό του σε μεγεθυντικό φακό για να βρει τυχόν λάθη. Η αυτοενοχοποίηση είναι δυστυχώς το πρώτο αντανακλαστικό του θύματος, που αν δεν συνέλθει έγκαιρα, οδηγείται σιγά-σιγά στην κατάθλιψη

Μόνη λύση είναι, με τη βοήθεια ενός ειδικού, να αναρωτηθεί ποια ανάγκη το οδήγησε στο να ξεγελαστεί. Μήπως, ενώ είχε όλα τα στοιχεία για να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στη συμπεριφορά του άλλου, τα αγνόησε; Μήπως μόνος του ή μόνη της έφτιαξε μια ιστορία που δεν υπήρχε (για τον άλλο); Αν το άτομο εντοπίσει το «μοντέλο» της ατομικής του συμπεριφοράς, θα μπορεί στην επόμενη σχέση να είναι πιο υποψιασμένο, λιγότερο βιαστικό και παρορμητικό, πιο διερευνητικό και ανοιχτό στο να παρατηρήσει τον εαυτό του και τον άλλο μέσα στη σχέση.

Καλή σας ανάγνωση!😊 

Με εκτίμηση

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Σάββατο, Απριλίου 27, 2024

"Συγγνώμη" η πιο δύσκολη λέξη


 

"Συγγνώμη" η πιο δύσκολη λέξη
Το 18ο αιώνα ο Αγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι
«Το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό».
Τρεις αιώνες μετά, ο Elton John τραγουδάει
«Η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη»
("sorry" seems to be the hardest word)...
Αναρωτιόμαστε λοιπόν γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να αναλάβουμε την ευθύνη γιαυτό που κάναμε σε βάρος άλλου, να μπούμε στη θέση του, να δείξουμε υπευθυνότητα και επιτέλους να ξεστομίσουμε "συγγνώμη";
------------------------------------------------------------
-Η συγγνώμη ωφελεί και αυτόν που αδικήθηκε αλλά και αυτόν που αδίκησε.
Οι τύψεις και η ντροπή που μπορεί να νιώθουμε να μας εξουθενώνουν όταν έχουμε αδικήσει ή πληγώσει πληγώσει ένα άλλο άτομο μπορεί να μας κατατρώγουν μέχρι να αρρωστήσουμε συναισθηματικά και σωματικά.
Με το να ζητάμε συγγνώμη όμως και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας, βοηθάμε να απαλλαγούμε από την αυτο-κατηγορία και την ενοχή που κλονίζουν την αυτο-εκτίμησή μας.
-Η συγγνώμη έχει τη δύναμη να ταπεινώνει και τους πιο αλαζόνες.
Όταν βρούμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος, ξεπεράσουμε τον εγωισμό μας και ζητήσουμε συγγνώμη, αναπτύσσουμε μια βαθιά αίσθηση αυτοσεβασμού. Η συγγνώμη μας βοηθά να παραμένουμε συναισθηματικά συνδεδεμένοι με τους φίλους και τους αγαπημένους μας.
Γνωρίζοντας ότι αδικήσαμε κάποιο άτομο μπορεί να μας κάνει να απομακρυνθούμε από αυτό, αλλά μόλις ζητήσουμε συγγνώμη θα νιώσουμε πιο ελεύθεροι, πιο τρωτοί ευάλωτοι και πιο κοντά του.
-Υπάρχει όμως και ένα σπουδαίο άλλο όφελος :
Εφόσον η συγγνώμη συνήθως μας κάνει να νιώθουμε ταπεινωμένοι, μπορεί επίσης να λειτουργήσει αποτρεπτικά, υπενθυμίζοντάς μας να μην το ξανακάνουμε!
-Οι περισσότεροι άνθρωποι για να συγχωρήσουν αυτόν που τους αδίκησε πρέπει να έρθουν στη θέση του άλλου και να νιώσουν ανθρωπιά γιαυτόν . Όταν κάποιος ζητά συγγνώμη, είναι πολύ πιο εύκολο να τον συμπονέσεις και όταν οι αυτοί που μας πλήγωσαν ζητούν συγγνώμη, είναι πιο εύκολο να τους συγχωρήσουμε.
Αυτό συμβαίνει επειδή, όταν κάποιος ομολογεί και ότι μας αδίκησε και ζητά να τον συγχωρέσουμε, τότε σχηματίζεται μέσα μας μια νέα εικόνα για αυτό τον άνθρωπο.
Αντί να τον βλέπουμε μέσα από το θυμό και την πικρία, η ταπεινοφροσύνη και η συγγνώμη του μας κάνουν να τον δούμε ως ένα ευάλωτο άνθρωπο που έκανε λάθος και αυτό μας συγκινεί.
-Ο Michael E. McCullough, Ph.D., ο Steven J. Sandage, M.S., και ο Everett L. Worthington Jr., Ph.D., εξέτασαν εάν η επίδραση της συγγνώμης στην ικανότητά μας να συγχωρούμε οφείλεται στην αυξημένη ενσυναίσθησή μας προς έναν ένοχο που απολογείται, δηλαδή ότι ερχόμαστε στη θέση του.
-Ανακάλυψαν ότι μεγάλο μέρος του γιατί οι άνθρωποι το βρίσκουν εύκολο να συγχωρήσουν ένα απολογούμενο αδίκημα είναι ότι η συγγνώμη και η εξομολόγηση αυξάνουν την ενσυναίσθηση, γεγονός που ενισχύει την ικανότητα συγχώρεσης.
 
-Υπάρχουν βέβαια και δύο σημαντικές υποκείμενες πτυχές μιας συγγνώμης – η πρόθεση και η στάση.
Εάν η συγγνώμη μας δεν είναι ειλικρινής, δεν θα έχει νόημα για το άλλο άτομο. Για να νιώσει αυτή την ειλικρίνεια το άτομο που έχουμε αδικήσει, θα πρέπει η επιθυμία να ζητήσουμε συγγνώμη πρέπει να πηγάζει από μέσα μας. Δεν πρέπει ποτέ να επιχειρήσουμε να απολογηθούμε επειδή κάποιος άλλος μας λέει ότι είναι το σωστό να κάνουμε ή επειδή μαθαίνουμε πως το άλλο άτομο περιμένει τη συγγνώμη μας ή επειδή θέλουμε να τον εκμεταλλευθούμε και να πάρουμε κάτι από αυτόν.
-Οι συγγνώμες που χρησιμοποιούνται ως χειρισμοί ή απλές κοινωνικές χειρονομίες είναι κενές, ανούσιες και χωρίς αποτέλεσμα.
-Η συγγνώμη, όταν είναι ειλικρινής και όχι σκόπιμη, είναι ένα ισχυρό εργαλείο που μπορεί να αλλάξει ακόμη και τη ζωή των δύο · αυτού που αδικήθηκε ή πληγώθηκε αλλά και αυτού που αδίκησε ή πλήγωσε.
Καλή σας ανάγνωση!😊
Απόδοση από το εξαίρετο Psychology Today
 

Κυριακή, Απριλίου 21, 2024

3 βασικά βήματα πριν αρχίσουμε να θυμώνουμε με τα παιδιά μας (μικρά ή μεγαλύτερα)!

 3 βασικά βήματα πριν αρχίσουμε να θυμώνουμε με τα παιδιά μας (μικρά ή μεγαλύτερα)!

-Ρύθμιση, σύνδεση, προβληματισμός.
 
-Οι ειδικοί λένε πως υπάρχει καλύτερος τρόπος να διαχειριστούμε τον θυμό μας για μια προβληματική συμπεριφορά των παιδιών μας- είτε είναι μικρής ηλικίας είτε είναι μεγαλύτερης για παράδειγμα στην εφηβεία- πριν αρχίσουμε να φωνάζουμε, να τιμωρούμε, να απειλούμε και καμιά φορά να τραβάμε κανένα αυτί, να τους τις «βρέχουμε», να μας ακούει η γειτονιά ή να τα τρέχουμε στον ψυχολόγο.
Η αλήθεια είναι πως πολλές στιγμές, κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών μας, υποχρεωνόμαστε να προχωρήσουμε στη δράση.
Αυτό σημαίνει, ασυζητητί, πως οφείλουμε να ενεργούμε επειγόντως όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος: ένα παιδί τρέχει στο δρόμο, ένα παιδί χτυπά ένα άλλο, ένα το πιάσαμε να καπνίζει, άλλο το ακούσαμε να βρίζει κλπ
Ωστόσο, συχνά μετανιώνουμε για αντιδράσεις μας που υποκινούνται από παρόρμηση να «δώσουμε ένα μάθημα στο παιδί μας» ή που προέρχονται από στιγμές συναισθηματικής έντασης.
Εκ των υστέρων, οι αντιδράσεις μας ήταν ουσιαστικά μια προσπάθεια αντιμετώπισης της ανησυχίας μας , του θυμού ή/και του φόβου μας γενικότερα για τα παιδιά μας και στην πραγματικότητα δεν χρησιμεύουν καθόλου για την αγωγή τους, εκτός ,ίσως ,για να τους διδάξουμε ότι τα έντονα συναισθήματα δίνουν σκληρές απαντήσεις.
Σύμφωνα λοιπόν με την ψυχολόγο κ. Debra Kessler (Dr. Debra Kessler, Psy.D.) , υπάρχει μια άλλη πορεία προς τα εμπρός που παράγει πολύ καλύτερα αποτελέσματα και υποστηρίζει την ανάπτυξη και την αυτορύθμιση των παιδιών μας και τη κυρίως τη δική μας.
 
Αυτή η διαδρομή περιλαμβάνει τρία βασικά βήματα:
 
1.Ρύθμιση
Είναι το πρώτο που πρέπει να προσέχουμε. Ως γονείς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η δεξιότητα του ατόμου να παρατηρεί και να ρυθμίζει τα συναισθήματά του είναι ικανότητα έκτακτης ανάγκης . Τα συναισθήματα, ειδικά των παιδιών μας, είναι «μεταδοτικά» και συχνά μας ενεργοποιούν! Στόχος μας είναι να τους δείξουμε πώς να αναπτύξουν τις ικανότητές τους ,να αισθάνονται, να ονομάζουν και να ρυθμίζουν την ένταση των συναισθημάτων τους. Όταν όμως τα δικά μας συναισθήματα γιγαντώνονται, τότε υπονομεύουμε την ευκαιρία του παιδιού μας να πάρει αυτό το μάθημα. Κατά συνέπεια, πρέπει να εστιάσουμε πρώτα στη δική μας συναισθηματική ρύθμιση ( κοινώς να ηρεμήσουμε πρώτα εμείς) ,για να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε τη συναισθηματική ρύθμιση και σε εκείνα ( δηλαδή να ηρεμήσουν κι αυτά). Η πρόκληση για εμάς, ως γονείς ,είναι να θυμόμαστε να παρατηρούμε πότε απορυθμιζόμαστε, πότε «ξεφεύγουμε» δηλαδή, ώστε να μπορέσουμε πρώτα να ρυθμίσουμε τον εαυτό μας και μετά να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας να εξασκηθούν και να χτίσουν τη δική τους ικανότητα να ηρεμούν. Αλλιώς δε γίνεται!
 
2. Σύνδεση
Μόλις καταλαγιάσουν οι εσωτερικοί συναγερμοί πυρκαγιάς που άναψε μέσα μας μια προβληματική τους συμπεριφορά, είναι η στιγμή να δημιουργήσουμε μια αίσθηση ασφάλειας μέσω της σύνδεσης με το παιδί μας. Ενώ η σύνδεση μπορεί να μας φαίνεται σαν να «ενδίδουμε» ή σαν «να μη δίνουμε μάθημα στο παιδί μας να μην το ξανακάνει», αυτό στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ο θυμός/η αναστάτωση μας αφορά εμάς ως γονέα και, ενώ μπορεί να διδάσκει ότι η συμπεριφορά έχει συνέπειες, δεν βοηθά το παιδί μας να μάθει τι του συνέβαινε που οδήγησε στην προβληματική συμπεριφορά. Ο λόγος που εκνευριζόμαστε είναι πιθανόν επειδή θέλουμε το παιδί σας να σταματήσει να κάνει αυτό που κάνει, να σταματήσει να δυσκολεύει τα πράγματα, να σταματήσει να μας ενοχλεί και να χειριστεί τον εαυτό του διαφορετικά την επόμενη φορά. Για να μάθει λοιπόν ένα παιδί τί είναι αυτό που καθοδηγεί τη συμπεριφορά του, χρειάζεται ένας χώρος συμπόνιας και αγάπης που του προσφέρει ασφάλεια. Αυτό είναι κρίσιμο για τη μείωση της ενοχής και της ντροπής που θα αισθάνεται το παιδί μας , κάτι που είναι επώδυνο και εμποδίζει τη μάθηση. Η σύνδεση ανοίγει την πόρτα για την υποστήριξη της προσωπικής ανάπτυξης με τρόπο που δεν το κάνει η τιμωρία.
 
3.Προβληματισμός
Αφού διασφαλιστεί η σύνδεση με το παιδί μας , το τρίτο βήμα που μπορεί να ακολουθήσει είναι η βαθιά σκέψη. Ο προβληματισμός απαιτεί διαφάνεια και περιέργεια και βρίσκεται σε αυτόν τον ευάλωτο χώρο όπου μπορεί να διερευνηθεί η εκμάθηση για τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις. Η ακρόαση και η εξερεύνηση με το παιδί μας το βοηθά να αισθάνεται υποστήριξη και ενθάρρυνση να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να κατανοήσει και να εκφραστεί. Όπως η εκμάθηση της Αλφαβήτα ή της Αλγεβρας, έτσι και η εκμάθηση του να παρατηρούμε και να μιλάμε για εσωτερικές εμπειρίες προέρχεται από τη σύνδεση της εμπειρίας με τις λέξεις. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε αυτή την εξέλιξη , όταν ψάχνουμε με τα παιδιά μας να βρούμε τι συνέβη γύρω τους και μέσα τους που τα οδήγησε στις δύσκολες συμπεριφορές. Αυτή η διαδικασία και διαπίστωση εκ των υστέρων, αυξάνει τη διορατικότητα που είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση της αυτορύθμισης και της αυτοδιαχείρισης του παιδιού μας. Θα λέγαμε πως είναι το ιερό δισκοπότηρο για τους γονείς. Αυτός είναι ο προνομιακός χώρος όπου μπορούμε να καλλιεργήσουμε τον αυτοσεβασμό, την αυτοεκτίμηση και την αυτογνωσία για να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας πώς να συμπεριφέρονται στο μέλλον, όταν έρχονται αντιμέτωπα με δύσκολα γεγονότα της ζωής και ιδιαιτέρως προκλήσεις απαγορευμένες.
 
-Με τη ρύθμιση, τη σύνδεση και τον προβληματισμό, η δράση μας αποκτά πλέον νόημα. Μέσω αυτής της διαδικασίας των 3 βημάτων, μαθαίνουμε πολλά για τα παιδιά μας καθώς κι εκείνα μαθαίνουν για τον εαυτό τους. Ο ίδιος ο προβληματισμός τροφοδοτεί την εσωτερική ανάπτυξή τους.
Ετσι λοιπόν όταν χρειάζεται να αναλάβουμε δράση, να βάλουμε όρια ή να προχωρήσουμε σε συνέπειες, έχει μεγαλύτερη σημασία και αποτελεσματικότητα να έχει προηγηθεί μια διαδικασία με σκοπό να διδάξουμε το παιδί μας και όχι να είναι μια αντίδραση για τη διαχείριση των συναισθημάτων μας ( του θυμού μας, της αγανάκτησης μας ή του φόβου μας ).
 
Να θυμάστε πως οι δεσμοί που δημιουργούνται μεταξύ της συμπεριφοράς του παιδιού και των συνεπειών που ακολουθούν, αναπτύσσουν την αντίληψή του για την αλλαγή της συμπεριφοράς του στο μέλλον και μείωση του κίνδυνο μελλοντικών αναστατώσεων και κυρίως παρεκκλίσεων .
 
-Η μετάβαση της γονικής μέριμνας από έναν τόπο αναστάτωσης και αντιδραστικότητας, σε ένα στυλ που βασίζεται στη ρύθμιση, τη σύνδεση και τον προβληματισμό, είναι το θεμέλιο που μας επιτρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε άτομα διορατικά, με επίγνωση του εαυτού τους και με αυτοσεβασμό.
 
Καλή σας ανάγνωση!😊

Δευτέρα, Απριλίου 15, 2024

Στο μυαλό ενός κακοποιημένου παιδιού.

 
Στο μυαλό ενός κακοποιημένου παιδιού.

Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πιο ανατριχιαστικό στο Σύμπαν από την κακοποίηση ενός παιδιού από τους ίδιους τους γονείς του.
 
Το ότι ένα πλασματάκι πρέπει να βρεθεί σε μια εντελώς αδύναμη και ασθενική κατάσταση και να κακοποιηθεί από εκείνους που το έφεραν στον κόσμο και από τους οποίους περιμένει προστασία και εκπαίδευση δεν το χωρά ο ανθρώπινος νους!
 
Το πώς ένα παιδί συνήθως ανταποκρίνεται στην κακοποίηση, πώς δηλαδή ερμηνεύει αυτό που του συνέβη, χρειάζεται στην ενήλικη ζωή του πια και σχετικά ώριμος , να το αναζητήσει μέσω ψυχαναλυτικής θεραπείας.
 
Ο Σκωτσέζος ψυχαναλυτής του 20ου αιώνα Ρόναλντ Φέρμπερν , στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ήρθε σε επαφή με πολλά παιδιά που είχαν υποστεί εξαιρετικά άσχημη μεταχείριση στα σπίτια της οικογένειάς τους.
 
Αυτό που ανακάλυψε - και αυτό που τον εντυπωσίασε βαθιά - ήταν το πόσο πολύ άντεχαν αυτά τα παιδιά την κακοποίηση των γονιών τους. Κάποια είχαν υποστεί φρικτό χλευασμό, άλλα ξυλοκοπήθηκαν άσχημα, άλλα κακοποιήθηκαν σεξουαλικά.
 
Θα περίμενε κανείς ότι τα παιδιά, στην ασφάλεια του ιατρείου, θα εξέφραζαν σοβαρούς φόβους και οργή εναντίον εκείνων που τους είχαν φερθεί τόσο άδικα
 
Αλλά ο Φέρμπερν δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο. Σε αντίθεση με όλες τις προσδοκίες, τα παιδιά με τα οποία μίλησε είχαν μόνο θετικά πράγματα να αναφέρουν για εκείνα τα γεγονότα που - σε σημαντικό βαθμό - κατέστρεψαν τη ζωή τους.
 
Ένας βίαιος πατέρας θα περιγραφόταν ως δυνατός και αποφασιστικός, μια ψυχρή και περιφρονητική μητέρα θα ερμηνευόταν ως ευγενική και έξυπνη. Και αντίστοιχα, ένα παιδί έριχνε στους ώμους του όλη την αρνητικότητα που θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ανήκε σε άλλους.
 
Είχε τιμωρηθεί γιατί ήταν κακό παιδί, γιατί ήταν σαφώς άτακτο, γιατί έφταιγε για τις ζημιές , έφταιγε που το χτυπούσε ο πατέρας του, έφταιγε που το περιφρονούσε η μητέρα του.
 
Αυτό που ο Φέρμπερν συμπέρανε οδυνηρά ήταν ότι το κακοποιημένο παιδί δεν έχει καμία επιλογή να σκεφτεί τον εαυτό του με αξιοπρεπείς όρους. Η αλήθεια του είναι κυριολεκτικά αφόρητη και πρέπει να διαστρεβλωθεί. Δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει, ως ανυπεράσπιστο παιδί, αν δεν αναλάμβανε πλήρως την ευθύνη για το κακό που του έτυχε.
 
Ετσι ο νους των παιδιών αλλοίωσε τα πραγματικά γεγονότα στο όνομα της ψυχικής επιβίωσης!
 
Και αυτή είναι η διεστραμμένη αλλά πολύ κατανοητή λογική που λειτουργεί στο μυαλό ενός κακοποιημένου παιδιού που δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να αποδεχτεί την κατάσταση — μια εναλλακτική που είναι ικανή να του παρουσιαστεί ως επιλογή μεταξύ ζωής και θανάτου.
 
Δεν έχει δηλαδή άλλους γονείς να τρέξει το παιδί αυτό εκτός από τους κακοποιητικούς! Δεν έχει άλλη μητέρα ή πατέρα! Οι αμελείς και επιβλαβείς αυτοί άνθρωποι γύρω του είναι οι μόνες φιγούρες στις οποίες πρέπει να προσκολληθεί!
 
Ο Φέρμπερν αποκάλεσε περίφημα αυτόν τον ελιγμό του παιδικού μυαλού «ηθική άμυνα», μια προσπάθεια να απαλλάξει τον θύτη και να τιμωρήσει τον εαυτό του για τη δική του κακοποίηση. 
 
Αυτός ο ελιγμός αποτελεί μια πηγή παρηγοριάς, καθώς καθησυχάζει το παιδί ότι έτσι διορθώνεται ο κακός του χαρακτήρας και του προσφέρει μια ψευδαίσθηση ελπίδας πως με αυτούς τους γονείς θα ικανοποιηθούν όλες οι ανεκπλήρωτες ανάγκες του και το πιο σημαντικό δε θα τον εγκαταλείψουν ποτέ.
 
Η ψυχαναλυτική θεραπεία με την ενσυναίσθηση του ψυχαναλυτή μπορεί να παρακινήσει τον ενήλικο που υπήρξε κακοποιημένο παιδί, να χαλαρώσει την «ηθική του άμυνα» και να πάψει να θεωρεί τους γονείς του τόσο καλούς και τον εαυτό του ως τόσο κακό. Θα μπορεί - μέσω της αγάπης και της καλοσύνης- να έρθει λίγο περισσότερο στο δικό του πλευρό και λίγο λιγότερο στο πλευρό των κακοποιών γονέων του - και έτσι να σώσει τη ζωή του.
 
Μερικές φορές, για να διώξουμε τους διαβόλους από μέσα μας, μπορεί να χρειαστούμε κάποια βοήθεια για να τους εντοπίσουμε.
 
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
 
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Παρασκευή, Απριλίου 12, 2024

"Ολες απαντάμε αν αγγίξεις μία!"

 

"Ολες απαντάμε αν αγγίξεις μία!"

Σε κάθε εποχή, σε κάθε χρονιά, σε κάθε ημέρα
Σε κάθε τόπο, σε κάθε χώρα, σε κάθε πλανήτη
 
Πάντα επίκαιρο!!!😊     


Παρασκευή, Απριλίου 05, 2024

Το βρώμικο κόλπο

 
Από την έξοχη κυρία Ιωάννα Καρυστιάνη και το πρόσφατο βιβλίο της με τίτλο: "Ψιλά Γράμματα" Εκδόσεις Καστανιώτη.

Αλλωστε επιλεκτική μνήμη δεν υπάρχει όσο και αν ζοριστούμε να ξεχάσουμε τα άσχημα!
 
Ομως πόσο λίγη και πληκτική θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτά!!! 😊

Παρασκευή, Μαρτίου 29, 2024

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

 ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

Μια και πλησιάζει το Πάσχα των Καθολικών μια φωτογραφία- instantané από τρεις πολυαγαπημένες sœurs του σχολείου μας στη Χαριλάου Τρικούπη 10 αφιερωμένη με συγκίνηση στις αξιαγάπητες φίλες και συμμαθήτριές μου της εποχής εκείνης αλλά και του σήμερα γιατί στις συναντήσεις μας το μόνο που αλλάζει είναι ο χώρος.
Αντί η αυλή του σχολείου, η σάλα μιας καφετέριας !😊
 
Αριστερά η sœur Joseph, δεξιά η sœur Émilienne, πίσω η sœur Marina · οι σπουδαίες και αξέχαστες παιδαγωγοί που μας γαλούχησαν, μας δίδαξαν και μας ενέπνευσαν γνώσεις και αξίες που μας ακολουθούν ( ευτυχώς! ) μέχρι σήμερα !
 
Η φωτογραφία είναι από τον Σύλλογο Αποφοίτων Ελληνογαλλικής Σχολής Saint Joseph

Παρασκευή, Μαρτίου 22, 2024

Πρώτοι Χαιρετισμοί σήμερα.

 
ΣΤΑΣΙΣ Α'.

Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τὴ Θεοτόκω τὸ, Χαῖρε.
 
Πρώτοι Χαιρετισμοί σήμερα.
 
Με την ουράνια φωνή του παπα-Γιάννη και από τον γυναικωνίτη που έχει ησυχία.
 
Με το καλό να έρθει το Αγιον Πάσχα!

 

Κυριακή, Μαρτίου 17, 2024

Μπλε έλαια vs μαύρης διάθεσης


Μπλε έλαια vs μαύρης διάθεσης
 
Ξέρετε ότι ένας από τους ταχύτερους τρόπους να αλλάξουμε την κακή μας διάθεση είναι απλά να μυρίσουμε ένα αιθέριο έλαιο;
Τα βοτανικά εκχυλίσματα είναι μικρά, αλλά ισχυρά μέσα τα οποία μπορούν να πετύχουν πολλά. Από το να μας χαλαρώσουν από μια δύσκολη εργασιακή ημέρα μέχρι να μας νανουρίσουν σε ένα γαλήνιο ύπνο ή να μας εμψυχώσουν για το επόμενο βήμα που πρόκειται να κάνουμε.
 
-Πώς λειτουργεί η αρωματοθεραπεία
Η αρωματοθεραπεία είναι μια εναλλακτική θεραπευτική μέθοδος, γνωστή εδώ και 5.000 χρόνια, στην πρακτική της οποίας χρησιμοποιούνται αιθέρια έλαια, προκειμένου ο ασθενής να χαλαρώσει και να ανακουφιστεί από τα συμπτώματα της πάθησης που τον ταλαιπωρεί και η οποία επιδρά σε οργανικό, ψυχολογικό και φαρμακολογικό επίπεδο.
Στην αρωματοθεραπεία, πιστεύεται ότι τα αιθέρια έλαια επιδρούν στο τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη, τα συναισθήματα και τον έλεγχο των ορμονών. Βασικός στόχος είναι η βελτίωση της υγείας και η αποκατάσταση ή η διατήρηση της ισορροπίας.
Αδιαμφισβήτητα, τα αρώματα επηρεάζουν άμεσα τόσο τη διάθεση όσο και την ψυχολογία μας. Μόλις μυρίσουμε κάτι, αστραπιαία, το μήνυμα καταγράφεται στο κεντρικό νευρικό μας σύστημα, το οποίο ελέγχει την αντίδραση του σώματος αλλά και του συναισθήματος μας απέναντι σε αυτή τη μυρωδιά. Γι’ αυτό και οι βιομηχανίες αρωμάτων και γεύσεων, γνωρίζοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ οσμών και συναισθημάτων, διεξάγουν τις δικές τους έρευνες, με στόχο να κατασκευάζουν αρώματα που να χαλαρώνουν, να τονώνουν την αυτοπεποίθηση, να αυξάνουν τον ερωτισμό, να “φτιάχνουν” τη διάθεση.
 
-Για τη θλίψη, τη μελαγχολία ή την κακή διάθεση, μήπως υπάρχει κάτι;
Σίγουρα θα ρωτήσουμε. Και βέβαια υπάρχει. Πρόκειται για τα μπλε αιθέρια έλαια τα προϊόντα φροντίδας του δέρματος που εκτός από το ότι τα συστατικά τους είναι εξαίρετα για τη θεραπεία των φλεγμονών του σώματος, όπως αποδεικνύεται, είναι το ίδιο αποτελεσματικά και για την επούλωση των συναισθηματικών φλεγμονών.
«Κάθε φορά που χρησιμοποιείς ένα αιθέριο έλαιο όπως τα μπλε, εκτός του ότι είναι πολύ καλό για το δέρμα- μειώνει το πρήξιμο, τον κνησμό και επιπλέον είναι πραγματικά επανορθωτικό για τη διάθεσή σου» εξηγεί η Amy Galper, διπλωματούχος αρωματοθεραπεύτρια και συνιδιοκτήτρια του New York Institute of Aromatic Studies και συνεχίζει: «Υπάρχει κάτι στη μυρωδιά των μπλε ελαίων που πραγματικά ηρεμεί κάθε συναισθηματική αναστάτωση. Από μια ραγισμένη καρδιά μέχρι τη μελαγχολία ή απλά ένα αίσθημα θλίψης». Το μπλε γερμανικό χαμομήλι (Chamomile Blu) για παράδειγμα έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στην περιποίηση του δέρματος, διότι όχι μόνον ηρεμεί, αλλά και καθαρίζει την επιδερμίδα, αλλά ταυτόχρονα αναπαράγει την κυτταρική δομή που έχει υποστεί ζημιά. Επιπλέον, έχει ηρεμιστική και κατευναστική επίδραση στο σώμα και στο μυαλό. Η επίδραση των αρωμάτων στον εγκέφαλο είναι παρόμοια με εκείνη κάποιων αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
 
-Και κάτι πολύ ενδιαφέρον…
Σύμφωνα με τον βιοχημικό George H. Dodd, PhD και τον ψυχολόγο Steve van Toller, PhD, επικεφαλής της Ερευνητικής Ομάδας του Warwick πάνω σε θέματα Όσφρησης (Warwick Olfaction Research Group) του University of Warwick στην Αγγλία, η επίδραση των αρωμάτων στον εγκέφαλο είναι παρόμοια με εκείνη κάποιων αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Οι δύο τους αναπτύσσουν τη θεωρία τους πάνω σε αυτό το θέμα στο βιβλίο τους “Perfumery, The Psychology and Biology of Fragrance”.
Όπως και να έχει, την επόμενη φορά, που για παράδειγμα θα νιώθεις θλίψη ή θυμό επειδή διαπληκτίζεσαι με κάποιον συνάδελφο ή τον γείτονά σου ή επειδή ο σύντροφός σου σε στενοχώρησε, σταμάτα προς στιγμή και μύρισε ένα από αυτά τα ισχυρά μπλε έλαια που σταθεροποιούν το συναίσθημα (αρκεί να τα έχεις μαζί σου) και πρότεινε και στο συνομιλητή σου να κάνει το ίδιο. Το πιο πιθανό είναι ότι αυτή σου η κίνηση θα κατευνάσει τα πνεύματα, ενώ δεν αποκλείεται να βρείτε τελικά και μια ειρηνική λύση.
Καλή σας ανάγνωση!
Με εκτίμηση😊 
 

Κυριακή, Μαρτίου 10, 2024

Συναισθηματική πικρία, μια διαδικασία ύπουλη και αργή.


 

Συναισθηματική πικρία
Μια διαδικασία ύπουλη και αργή
 
Από τον Dr. Seth Meyers, Los Angeles psychologist and relationship expert.
 
Όταν το αίσθημα της μη εκτίμησης οδηγεί σε μια συνεχιζόμενη δυσαρέσκεια.
-Το να νιώθουμε πικρία είναι πιθανό αποτέλεσμα του να νιώθουμε ακυρωμένοι και χωρίς εκτίμηση σε πολλές καταστάσεις και σχέσεις, αναφέρεται σε συναισθήματα θλίψης, δυσφορίας και ιδίως θυμού, που συσσωρεύονται με τον χρόνο, εμπλέκει αντικρουόμενα συναισθήματα και μπορεί να είναι δύσκολο να ταυτιστεί και να εκφραστεί με απλούς όρους.
 
-Η εξέλιξη του να γίνουμε συναισθηματικά πικροί είναι παρόμοια με την πρόοδο της φυσικής ανάπτυξης ενός παιδιού. Οι γονείς δεν παρατηρούν πόσο αυξάνεται σε ύψος το παιδί τους καθημερινά, αλλά έρχεται μια στιγμή που ξαφνικά βλέπουν πόσο έχει αλλάξει ο γιος ή η κόρη τους. Συμβαίνει λοιπόν με παρόμοιο τρόπο.
-Η βασική διάθεση του πικρού ατόμου είναι συχνά θυμωμένη, απογοητευμένη ή ερεθισμένη και τα συναισθήματα αρνητικά χωρίς να φαίνεται να έχουν έναν σαφή καταλογισμό.
 
-Ένα απλό κριτήριο να καταλάβουμε ότι γίναμε πικροί είναι να σκεφτούμε με ειλικρίνεια τις τελευταίες ημέρες και να αναρωτηθούμε, σε μια κλίμακα από 1 έως 10, πόσο ικανοποιημένοι και θετικοί νιώσαμε, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα.
 
-Ένα δεύτερο σημαντικό κριτήριο για την πικρία είναι αν νιώθουμε ότι οι άλλοι δεν μας κατανοούν πλήρως ή δεν εκτιμούν αυτό που κάνουμε. Ξέρετε οι πικροί άνθρωποι νιώθουν ότι οι σχέσεις είναι εκνευριστικές και ανεκπλήρωτες, έχουν χάσει την πίστη και την εμπιστοσύνη στους άλλους που είναι κοντά τους, λέγοντας στον εαυτό τους ότι οι σχέσεις δεν αξίζουν τον κόπο επειδή κανείς, τελικά, δεν τους νοιάζεται αρκετά.
 
-Ένα τρίτο κριτήριο για την πικρία είναι αν έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστέψουμε ότι ποτέ δεν θα νιώσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι και αυτό όταν το σκεφτόμαστε πιθανόν να το συσχετίζουμε με την κατάθλιψη. Συχνά άτομα που νιώθουν δυστυχισμένα στην πραγματικότητα είναι περισσότερο θυμωμένα ή πικρά παρά καταθλιπτικά.
-Η πικρία δεν είναι μόνο ένα μείγμα συναισθημάτων, αλλά επίσης μια συσσώρευση απογοητεύσεων σε όλη τη διάρκεια μιας ζωής. Όταν κάποιος γίνεται πικρός, συχνά υπάρχει μια αίσθηση προδοσίας για τον τρόπο που η ζωή τον έχει αντιμετωπίσει με αποτέλεσμα ψυχολογικά να αισθάνεται θύμα της.
 
-Επειδή η διαδικασία για να γίνουμε ένας πικρός άνθρωπος είναι ύπουλη και αργή, καθιστώντας δυσκολότερο να την αντιληφθούμε, μπορούμε να προσπαθήσουμε να την μεταβάλλουμε σε μια παραγωγική δραστηριότητα.
Για παράδειγμα, καλώντας έναν φίλο να βγούμε ή συζητώντας με αγαπημένα άτομα περισσότερο από ό,τι συνήθως κάνουμε, να τους ρωτήσουμε πώς τους πήγε το τελευταίο διάστημα. Να είμαστε περίεργοι, να ρωτάμε και την επόμενη φορά που κάτι δεν μας αρέσει- αν κάποιος μας πρόσβαλλε ή μας στεναχώρησε- να ψάξουμε για ποιο λόγο αισθανθήκαμε έτσι και να του πούμε πώς νιώσαμε γιαυτήν τη συμπεριφορά του χωρίς όμως να ασκήσουμε κριτική ή να βγάλουμε κακία.
Γενικά να φροντίζουμε τον εαυτό μας με πρακτικές που είναι ήρεμες και μετά από σκέψη συμπεριλαμβανομένου πάντα του περπατήματος στη φύση και της διαλογιστικής.
 
-Η συναισθηματική πικρία δεν πρέπει να είναι μόνιμη. Μια νέα προσέγγιση στη ζωή και κυρίως η λήψη δράσης μπορούν να μας δώσουν την ελπίδα μιας βαθιάς συναισθηματικής αλλαγής προς το καλύτερο!
 
Καλή σας ανάγνωση!😊

Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2024

15900 24ωρη τηλεφωνική γραμμή κατά της βίας υπέρ των γυναικών

Αν ζεις στη «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» εκεί που η ζωή γίνεται αφόρητη, εκεί που σε κακοποιούν, σε σπρώχνουν, σε χτυπούν, σε βρίζουν, σε προσβάλλουν, σε ταπεινώνουν, σε εξαπατούν, σε εκβιάζουν, σε απομονώνουν, σε κατηγορούν, σε ντροπιάζουν, σε απειλούν, σε μειώνουν, σου δημιουργούν ενοχές και τύψεις, σε ελέγχουν, σου παίρνουν τα χρήματα, σε βιάζουν, σε καταδιώκουν, σε γελοιοποιούν, σε χειρίζονται, σε εκμεταλλεύονται... 

Αν τους φοβάσαι, αν τους ντρέπεσαι, αν  τους αφήνεις να σε ρίχνουν στο χώμα μαζί με τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπειά σου, μάθε πως δεν είσαι η μόνη ούτε είσαι μόνη!
«Σήκω, τινάξου, ίσιωσε το κορμί σου, σάλιωσε τις πληγές σου και προχώρα!» 

Τηλεφώνησε  στο 15900 την 24ωρη τηλεφωνική γραμμή κατά της βίας υπέρ των γυναικών και μίλα!

Μην αφήσεις τους μπάσταρδους να σε συνθλίψουν! 

 Γιατί έχεις δικαίωμα να ζήσεις  στη «φωτεινή πλευρά του φεγγαριού»!

Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2024

Tο φλερτ κάνει καλό στην υγεία πλην όμως κρύβει παγίδες!


 

“Pour un flirt avec toi je ferais n`importe quoi”
τραγουδούσε ο Michel Delpech το 1971 και μπορεί οι έρευνες να λένε πως το φλερτ κάνει καλό στην υγεία πλην όμως κρύβει παγίδες!
---Κατ`αρχήν : «Τι είναι το φλερτ;»
Το φλερτ περιλαμβάνει επικοινωνία και γλώσσα του σώματος. Υποδηλώνει την επιθυμία για μια βαθύτερη σχέση με κάποιον. Μερικές φορές το φλερτ είναι παιχνίδι και γίνεται μόνο για διασκέδαση, άλλες φορές φανερώνει προοπτική για σύναψη σχέσης ενώ άλλες φορές ο στόχος είναι απλά η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Σίγουρα πάντως μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ξεκινήσει μια ρομαντική ή σεξουαλική σχέση με ένα άλλο άτομο.
Το φλερτ περιλαμβάνει λεκτικές και μη λεκτικές συμπεριφορές που σηματοδοτούν ενδιαφέρον ή έλξη , είναι όμως ένα συναισθηματικό ένστικτο που δεν περιλαμβάνει λογική και συχνά συμβαίνει όταν δύο άτομα πιστεύουν ότι έχουν ομοιότητες Σύμφωνα με την έρευνα του 2018, όταν κάποιος βλέπει ένα άλλο άτομο που του μοιάζει στην εμφάνιση στα ενδιαφέροντα ή στις ιδέες , αυξάνει την πιθανότητα να τον βρει ελκυστικό
Το φλερτ μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα ντοπαμίνης και άλλων ορμονών, κάνοντάς μας να αισθανόμαστε καλά και κυρίως κολακευμένοι ενώ μελέτες δείχνουν επίσης ότι μπορεί να μειώσει το άγχος και να ενισχύσει τη συνολική ευεξία μας.
 
---Πώς καταλαβαίνουμε αν κάποιος μας φλερτάρει;
1. Αναζητούν τρόπους να περνούν χρόνο μαζί μας και αν ψάχνει για λόγους να είναι κοντά μας.
2. Δείχνουν ενδιαφέρον για οικείες και στενές συνομιλίες καθώς δείχνουν ενδιαφέρον για τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.
3. Μας κάνουν κομπλιμέντα συχνά που καμιά φορά ξεπερνούν τα όρια των κομπλιμέντων που θα μας έκανε ένας φίλος.
4. Είναι υπερβολικά γενναιόδωροι , σημάδι ότι του αρέσουμε.
5. Αναζητούν λόγους να μας αγγίξουν είτε τυχαία είτε εσκεμμένα περισσότερες από μία φορές.
6. Μας αντιμετωπίζουν διαφορετικά από τους άλλους, πιθανότατα να θέλουν να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστοί, ώστε να μάθουμε ότι μας θαυμάζουν.
7. Xρησιμοποιούν ερωτικές εκφράσεις προσώπου όπως να μας κοιτούν με ένα ελαφρύ χαμόγελο ή να μας κοιτούν με συνεχώς και με ένταση φέρνοντάς μας πολλές φορές σε αμηχανία.
8. Mας στέλνουν μηνύματα με ερωτικό περιεχόμενο.
 
---Το φλερτ μπορεί να γίνει μέσο χειραγώγησης;
Υπάρχουν περιπτώσεις που ενδεχομένως να μας έχουν συμβεί. Για παράδειγμα να μας φλερτάρουν για να μας πείσουν να ολοκληρώσουμε μια εργασία ή μια αγγαρεία όπως επίσης να να μας κάνουν να αγοράσουμε κάτι που πωλείται!
Φυσικά υπάρχει και η χειρότερη και αρκετά συχνή περίπτωση ο ένας σύντροφος μιας σχέσης να φλερτάρει με ένα άλλο άτομο με σκοπό να ζηλέψει ο σύντροφός του!!!
 
---Το φλερτ είναι απιστία;
Το φλερτ με άλλους μπορεί να είναι ένα ευαίσθητο θέμα αν κάποιος είναι σε σχέση. Εξαρτάται από το πώς νιώθουν και οι δύο σύντροφοι για το φλερτ και αυτό γιατί δεν το θεωρούν όλοι το φλερτ απιστία. Ωστόσο, αν κάποια στιγμή ξεπεραστούν τα όρια και το φλερτ μετατραπεί σε μια βαθύτερη σύνδεση , τότε θα μπορούσε να υποδηλώνει συναισθηματική απάτη.
 
Σε κάθε περίπτωση πρέπει να θυμόμαστε ότι οι σχέσεις είναι αλληλοεξαρτώμενα πλαίσια. Οι συμπεριφορές, οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός ατόμου επηρεάζουν το άλλο άτομο και το αντίστροφο. 
Κατά συνέπεια, ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με ΜΗ συντρόφους μπορεί να επηρεάσει την υγεία της σχέσης μας. Εάν ένας σύντροφος αντιληφθεί μια προδοσία (είτε είναι πραγματική είτε όχι), μπορεί να αλλάξει την πορεία του μέσα στη σχέση με αποτέλεσμα να απαιτηθεί πολλή δουλειά και από τους δύο συντρόφους για να αποκατασταθεί πάλι η εμπιστοσύνη.
 
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Inc
 

Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2024

Το μόνο που θέλω είναι ένα αυτί να με ακούει!


 "Στο φινάλε το μόνο που θέλω είναι ένα αυτί να με ακούει!"😊

Πώς να ακούμε   χωρίς να δίνουμε  συμβουλές  

Μας έχει συμβεί.

Όταν ακούμε κάποιον να μιλά για τη ζωή του ή τις προκλήσεις του, τα προβλήματά του ή τα αδιέξοδά του,  μπορεί να είναι δελεαστικό να του δώσουμε συμβουλές. Μερικές φορές  όμως η συμβουλή μας  μπορεί να είναι ανεπιθύμητη καθώς  αυτό το άτομο πιθανόν  να θέλει απλώς ένα ευγενικό αυτί που να τον ακούει.

Πρόκειται  για την  ενεργητική  ακρόαση  και τη συμπόνια για τους άλλους  που μπορεί να μας βοηθήσει να ακούμε χωρίς να τους δίνουμε τη γνώμη μας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές  της  2022 Trusted Source υπάρχουν τρόποι να ακούμε κάποιον χωρίς να πούμε τη γνώμη μας ή να δηλώσουμε τι θα κάναμε στη θέση του.

1.       Ρωτάμε αν θέλει βοήθεια

Το να δίνουμε συμβουλές ή να προσπαθούμε  να αναλάβουμε δράση, ειδικά αυτόκλητα, θα μπορούσε να επιδεινώσει την κατάσταση. Γιαυτό μπορούμε να πούμε:  "Θέλετε απλώς να σας ακούσω»  ή  «Θα θέλατε να ακούσετε και τις σκέψεις μου;"

2.       Εξασκούμαστε  στην ενεργητική ακρόαση

Έρευνα από το 2022 Trusted Source σχετικά με την ενεργητική ακρόαση προτείνει αυτές τις συμβουλές για να εξασκηθούμε στο να γίνουμε καλύτερος ενεργός ακροατής: α) εστίαση στον ομιλητή για να ακούσουμε τι λέει.

β) κάνουμε  διευκρινιστικές ερωτήσεις .

γ) δεν διατυπώσουμε καμιά  μια απάντηση μέχρι να ολοκληρώσει αυτό που λέει.

3.       Επικυρώνουμε τα συναισθήματά τους

Η επικύρωση των συναισθημάτων κάποιου άλλου  είναι ένα ισχυρό εργαλείο επικοινωνίας και  μπορεί να μοιάζει κάπως έτσι: «Μπορώ να καταλάβω γιατί ήταν δύσκολο για σένα» ή  «Θα είχα θυμώσει και εγώ  αν μου συνέβαινε αυτό» ή  «Λυπάμαι γιαυτό  που σου συνέβη,  δεν το άξιζες » ή ακόμα «Νομίζω ότι χειριστήκατε καλά αυτήν την κατάσταση."

Η επικύρωση των συναισθημάτων κάποιου δείχνει στον ομιλητή ότι τον καταλαβαίνουμε.

4.       Δείχνουμε πως όσα μας εμπιστεύεται, είναι ασφαλή.

Το να αποφύγουμε να κρίνουμε όσα μας λέει το άτομο αυτό και να του προσφέρουμε υποστήριξη αντί για συμβουλές, τον κάνουμε να αισθάνεται ασφαλής για να μας εμπιστευτεί. Το να αρχίσουμε να πετάμε συμβουλές ή να του κάνουμε κριτική για τα συναισθήματά του,  πιθανότατα δεν θα μας ξαναεμπιστευτεί ή δεν θα μας ξανα-μιλήσει ποτέ.

 

5.       Βάζουμε τον εαυτό μας  στη θέση του (εν-συναίσθηση)

Εν-συναίσθηση είναι να βάζουμε τον εαυτό μας  στη θέση του άλλου και όχι να τον λυπόμαστε. Όταν μπούμε στη θέση του και καταλάβουμε  πραγματικά σε τί κατάσταση βρίσκεται, είναι πιο εύκολο να τον υποστηρίξουμε. Η κατανόηση των συναισθημάτων του άλλου μπορεί να μας βοηθήσει να αισθανθούμε και εμείς πως είμαστε ένα ασφαλές άτομο για να μιλήσουμε  μαζί του.

 Προσοχή

6. Μπορούμε και να μοιραστουμε μαζί του μια παρόμοια  ιστορία που βιώσαμε

Μπορεί να είναι χρήσιμο να ρωτήσουμε  το άλλο άτομο εάν θέλει να ακούσει μια δική σας ανάλογη  εμπειρία και πώς λύσαμε ένα παρόμοιο πρόβλημα.  Η κοινή χρήση μιας ιστορίας μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά μπορεί επίσης να την εκλάβει το άλλο άτομο ως συμβουλή «τυλιγμένη»  σε μια ιστορία. Αν τελικά αποδεχτεί να ακούσει τη δική μας ανάλογη ιστορία ,  καλό θα είναι να χρησιμοποιήσουμε αυτήν τη μέθοδο με φειδώ και πολύ προσεκτικά.

Δημοσιεύτηκε  στο PhychCenter Inc