Νοητικός χειμώνας.

Νοητικός χειμώνας

Κάθε χρόνο, η φύση μας διδάσκει σιωπηλά ένα μάθημα για τις πιο δύσκολες στιγμές της προσωπικής μας εξέλιξης.

Καθώς η θερμοκρασία πέφτει και το τοπίο γκριζάρει, μας υπενθυμίζεται ότι και το μυαλό μας ακολουθεί κύκλους. Γιατί δεν γίνεται να είμαστε διαρκώς δημιουργικοί ή ανοιχτοί στους πάντες. Υπάρχουν αναγκαίες περίοδοι απομόνωσης, τότε που η έμπνευση στερεύει και νιώθουμε χαμένοι- όσο κι αν θα θέλαμε να ήμασταν διαφορετικά.

Σε τέτοιες στιγμές λοιπόν, βοηθάει πολύ να θυμόμαστε μερικά πράγματα:

1) Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να είμαστε συνέχεια αισιόδοξοι. Διότι η ειλικρίνεια απέναντι στο πώς νιώθουμε είναι απόλυτα αρκετή.

2) Ο ψυχικός μας κόσμος αξίζει φροντίδα. Διότι η εσωτερική μας πάλη είναι εξίσου πραγματική και άξια συμπόνιας με οποιαδήποτε σωματική ασθένεια.

3)Δεν είμαστε μόνοι. Διότι πολλοί από αυτούς που φαίνονται καλά, παλεύουν σιωπηλά- και πολλές φορές κρυφά- με τις δικές τους δυσκολίες.

4)Η ξεκούραση και η απομόνωση είναι απαραίτητες. Διότι είναι απολύτως αποδεκτό να κλειστούμε για λίγο στον εαυτό μας και να μάθουμε να του φερόμαστε με καλοσύνη.

5)Η υποστήριξη μπορεί να μας σταθεροποιήσει, να μας ενδυναμώσει. Διότι έστω και μια κουβέντα με έναν φίλο ή έναν ειδικό μπορεί να διώξει τη σύγχυση και να απαλύνει την αυτοκατηγορία που, σε πολλούς από εμάς, δυστυχώς μαστίζει.

6)Στο φινάλε αυτή μια φάση είναι, θα περάσει. Διότι με λίγη φροντίδα, συχνά αναδυόμαστε ξανά με ανανεωμένη διαύγεια και δύναμη.

Όπως ο ίδιος ο χειμώνας, έτσι και αυτές οι πιο σκοτεινές περίοδοι δεν αποτελούν οριστική κρίση για το ποιοι είμαστε. Είναι απλώς εποχές που μας επιτρέπεται να τις διασχίσουμε με τον δικό μας ρυθμό είτε με τη βοήθεια κάποιου, είτε με την ήσυχη παρέα ανθρώπων που δεν απαιτούν να είμαστε «στα καλύτερά μας» για να μας αγαπούν...σωστά;

Καλή σας ανάγνωση😊

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο Psychcenter.gr

 

 

 

ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ VS ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ

 ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ VS ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ

--Η αλήθεια είναι πως θέλουμε να πετυχαίνουμε στο σχολείο για έναν λόγο που μοιάζει αυτονόητος: επειδή - όπως μας επαναλαμβάνουν συχνά - το σχολείο είναι ο βασικός δρόμος που οδηγεί στην επιτυχία της ζωής.
--Στην πραγματικότητα, ελάχιστοι από εμάς αγαπούν τους καλούς βαθμούς, αυτούς καθεαυτούς. Τους επιδιώκουμε επειδή, δικαιολογημένα, ονειρευόμαστε μια μέρα μια δουλειά που θα μας γεμίζει, ένα όμορφο σπίτι και την εκτίμηση των ανθρώπων γύρω μας.
--Κι όμως, συμβαίνει κάτι παράξενο και ίσως πιο συχνά απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
--Συναντάμε ανθρώπους που διέπρεψαν στο σχολείο, αλλά δεν τα κατάφεραν στη ζωή. Και άλλους που δεν διέπρεψαν ποτέ στο σχολείο, αλλά τα κατάφεραν περίφημα στη ζωή.
--Εκείνοι που κάποτε ήταν οι άριστοι μαθητές, που ήξεραν με ακρίβεια πώς να ικανοποιούν τους δασκάλους τους, μπορεί σήμερα να έχουν βαλτώσει σε ένα δικηγορικό γραφείο ή να έχουν μετακομίσει σε κάποια επαρχιακή πόλη, ψάχνοντας απεγνωσμένα κάτι καλύτερο. Ο δρόμος που κάποτε έμοιαζε να οδηγεί με βεβαιότητα στην επιτυχία μπορεί τελικά να μην οδηγεί πουθενά.

--Ισως αυτό δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει.
Τα σχολικά προγράμματα δεν δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που διέθεταν κατ’ ανάγκην βαθιά γνώση ή ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωή έξω από το σχολείο και να μας μάθουν: «Τι χρειάζεται πραγματικά να ξέρει ένας άνθρωπος για να ζήσει καλά;»
Αντίθετα, είναι προϊόν μιας μακράς και κάπως τυχαίας ιστορίας εκατοντάδων χρόνων που πάνω σε αυτήν πάτησαν.
--Και έτσι το σχολείο, χωρίς ίσως να το επιδιώκει, μας μαθαίνει και ορισμένες συνήθειες που αργότερα μπορεί να σταθούν εμπόδιο στη ζωή μας.
Μας κάνει να πιστεύουμε ότι τα σημαντικότερα πράγματα είναι ήδη γνωστά.
Μας μαθαίνει να φοβόμαστε την πρωτοτυπία.
Μας μαθαίνει να σηκώνουμε το χέρι και να περιμένουμε να μας επιλέξουν.
Μας μαθαίνει να ζητάμε από τους άλλους άδεια για να προχωρήσουμε.
Μας μαθαίνει να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες, αντί να τολμάμε να τις αλλάξουμε.
Μας μαθαίνει να χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά τις ιδέες που ήδη υπάρχουν, αντί να γεννάμε τις δικές μας.
Και τέλος μας μαθαίνουν να πιστεύουμε πως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας γνωρίζουν, θέλουν το καλό μας και πρέπει να τους εμπιστευόμαστε με κλειστά τα μάτια.

--Ε, λοιπόν, αυτοί δεν μπορούν να μας σώσουν.
Και, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν είχαν κανένα ιδιαίτερο κίνητρο για να το κάνουν.
Το σχολείο μας διδάσκει σχεδόν τα πάντα, εκτός από τις δύο δεξιότητες που ίσως περισσότερο απ’ όλες καθορίζουν την ποιότητα της ενήλικης ζωής:
-πώς να επιλέξουμε τη σωστή εργασία για εμάς και
-πώς να δημιουργήσουμε ικανοποιητικές σχέσεις με τους άλλους.-

--Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως για να πετύχουμε στη ζωή αρκεί να αποτύχουμε στο σχολείο.
--Μια καλή ζωή απαιτεί από εμάς δύο πράγματα εξαιρετικά δύσκολα.
--Πρέπει, από τη μια, να είμαστε για είκοσι χρόνια «καλά παιδιά», να μελετάμε, να υπακούμε, να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις και να παίρνουμε τους βαθμούς που περιμένουν από εμάς.
--Και, από την άλλη, πρέπει ταυτόχρονα να μη χάσουμε ποτέ την ικανότητα να αμφισβητούμε βαθιά και ουσιαστικά την αξία και τη μακροπρόθεσμη σημασία όλων όσων μας ζητούν να μάθουμε.

--Χρειάζεται, λοιπόν, ένα παράξενο είδος ισορροπίας.
Να είμαστε προς τα έξω απόλυτα υπάκουοι και μέσα μας έξυπνα, συνειδητά και αποφασιστικά επαναστατικοί
Γιατί το σχολείο μας προετοιμάζει για να περάσουμε τις εξετάσεις της ζωής, αλλά όχι απαραίτητα για να ζήσουμε τη ζωή.

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Όταν είναι δύσκολο να επιλέξεις…

Γουναρόπουλος Γεώργιος 1890-1977
Γυμνά ειδύλλια που φιλιούνται 1924
Εθνική Πινακοθήκη

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μια επιλογή μπορεί να μας κρατήσει ξάγρυπνους για ώρες, μέρες ή και μήνες.
«Να μείνω ή να φύγω;»
«Να τολμήσω ή να μείνω εκεί που είμαι;»
«Κι αν κάνω λάθος; Κι αν το άλλο ήταν καλύτερο;»

Και κάπως έτσι αρχίζουν τα ατέλειωτα «Και αν…;» που μας κουράζουν περισσότερο κι από την ίδια την απόφαση.

Ίσως, όμως, το μυστικό να βρίσκεται στο ότι δεν υπάρχει τέλεια επιλογή.

Αν μια απόφαση είναι πραγματικά δύσκολη, πιθανότατα είναι επειδή όλες οι επιλογές έχουν κάτι όμορφο να μας προσφέρουν  αλλά και κάτι  άσχημο που θα μας δυσκολέψει.

Ο άνθρωπος που θα επιλέξουμε θα έχει τις αρετές του, αλλά και τις μικρές ή μεγάλες του… ιδιοτροπίες. 

Το σπίτι που θα αγοράσουμε θα έχει τη θέα που ονειρευόμαστε, αλλά και τον θόρυβο που δεν υπολογίσαμε.

Η δουλειά που θα διαλέξουμε μπορεί να μας δώσει χρήματα και κύρος αλλά ίσως μας στερήσει κάτι άλλο εξ 'ίσου σοβαρό: την ασφάλεια.

Έτσι είναι η ζωή.
Κανένας δρόμος δεν είναι μόνο ανηφόρα ή μόνο κατηφόρα.
Και ίσως τελικά να ζητάμε από μια επιλογή περισσότερα απ’ όσα μπορεί να μας δώσει. Θέλουμε να μας εγγυηθεί την ευτυχία και να μας προστατεύσει από κάθε μελλοντική απογοήτευση. Όμως τέτοια εγγύηση δεν υπάρχει.

Όποιον δρόμο κι αν πάρουμε, κάπου θα χαρούμε και κάπου θα δυσκολευτούμε. Κάτι θα κερδίσουμε και κάτι θα αφήσουμε πίσω.

Γι’ αυτό, όταν η απόφαση μοιάζει αδύνατη, ίσως δεν χρειάζεται να ψάχνουμε με αγωνία τη μία και μοναδική σωστή επιλογή.
Ας διαλέξουμε εκείνη που μας καλεί περισσότερο αυτή τη στιγμή.
Κι ύστερα ας προχωρήσουμε χωρίς να κοιτάμε κάθε τόσο πίσω μας και να αναρωτιόμαστε «τι θα γινόταν αν…».

Γιατί πολλές φορές δεν είναι η επιλογή που κάνει όμορφη τη διαδρομή. Είναι ο τρόπος που θα τη ζήσουμε.

Και, πού ξέρετε;
Ίσως λίγη τύχη, ένα απρόσμενο γεγονός ή μια στροφή που δεν είχαμε υπολογίσει, να αποδειχθεί τελικά το καλύτερο κομμάτι της διαδρομής. 😉

Καλή σας ανάγνωση😊

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter.gr

                                   

 

 

Εκεί άναψε το φως!

 

Εκεί άναψε το φως!

---Τι μυστήριο όργανο είναι η καρδιά μας! Να χτυπάει τρελά στο άκουσμα ενός τραγουδιού, στη θέα μιας παραλίας, στο κοίταγμα μιας παλιάς φωτογραφίας. Κι από κοντά, ο εγκέφαλός μας να ψάχνει με ταχύτητα μεγαλύτερη κι από την ΑΙ να βρει τον λόγο.

---Ένας μικρός, απαραίτητος οδηγός της αγγλικής έκδοσης του Travel.gr του «Πρώτου Θέματος», πριν από περίπου δύο εβδομάδες, με ταξίδεψε σε έναν κυκλαδίτικο παράδεισο, σε ένα από τα πιο ήσυχα νησιά του Αιγαίου. Εκεί όπου οι μέρες ξεδιπλώνονται γύρω από ηφαιστειακούς όρμους, ανοιχτόχρωμες ακτές και κολύμπι - όχι γύρω από περιηγήσεις στα αξιοθέατα.

---Την Κίμωλο! Και εκεί άναψε το φως!

---Ψιτ! Ξύπνα! Ο παππούς ο Σωτήρης Σαλιβαράς και η γιαγιά η Ελένη Ρούσσου σε γυρεύουν!!!

---Γέννημα θρέμμα Κιμωλιώτες.

Ο Σωτήρης, παλικαράκι ακόμη, ήρθε στην Αθήνα για να μάθει την τέχνη του κουρέα δίπλα σε έναν μπαρμπέρη θείο του. Ύστερα πήρε το βαλιτσάκι του και κάθισε έξω από το Δημαρχείο, περιμένοντας πελάτες.

Κάπου εκεί γνώρισε την Αθηνά, που κοπελίτσα μόλις είχε ανέβει από τα Σφακιά για να μάθει την τέχνη της μοδίστρας κοντά σε μια ξαδέλφη της.

Παντρεύτηκαν. Έκαναν τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Το μικρότερο κορίτσι το έχασαν. Ύστερα χάθηκε κι ο Σωτήρης, χτυπημένος από τη φυματίωση και έμεινε η Αθηνά να μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά, ράβοντας κουμπιά και στριφώματα και μπαλώνοντας μεταχειρισμένα ρούχα.

---Η Ελένη κατέβηκε στα Χανιά, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δικηγόρο Ιωσήφ Λεκανίδη. Στάθηκε δίπλα του ακόμη κι όταν εκείνος την άφησε μόνη, έγκυο στο έκτο παιδί και με πέντε παιδιά ήδη να μεγαλώνει, για να ανέβει στα βουνά του Αποκόρωνα του Αλικάμπου και του Βάμου να πολεμήσει τους Τούρκους και να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.

---Κι έρχεται τώρα η ερώτηση:

Ποια σκηνή έχει σφραγίσει το ταξίδι μου στην Κίμωλο, πριν από μερικά χρόνια;

Τον ιερέα στην Παναγιά την Οδηγήτρια να κατεβάζει ολόκληρο το Δημοτολόγιο και να μου το δίνει στα χέρια:

«Ψάξε με την ησυχία σου».

Κι εγώ, ανάμεσα στις παλιές σελίδες, να ψάχνω τον Σωτήρη Σαλιβαρά.

Για να βρω, μέσα στην Κίμωλο, ένα κομμάτι από εμένα.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

https://www.travel.gr/en/experiences-ee/kimolos-guide/

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter.gr

Οταν ένα μικρό παιδί κρατά το δικό μας χέρι

 

Bridge at Bougival  1869 
 Claude Monet(1840–1926)

---Ίσως είναι κάτι που συμβαίνει ή έχει συμβεί πολύ συχνά στη ζωή μας και είναι η μια πλευρά της εμπειρίας.

Για παράδειγμα να πηγαίνουμε το παιδί μας στο νηπιαγωγείο ή να συνοδεύουμε μια φίλη καθώς πηγαίνει στο κοντινό πάρκο τα τρία μικρά παιδιά της να παίξουν και το ξεχωριστό μας «καθήκον» να είναι το ένα μικρό παιδί - ίσως τριών ή τεσσάρων ετών - που κρατά σφιχτά στο ένα χέρι ένα λούτρινο λαγουδάκι ή το αγαπημένο του πυροσβεστικό παιχνίδι και, με το άλλο, κρατά το δικό μας χέρι.
---Θυμόμαστε όμως και μια άλλη πλευρά της εμπειρίας· είναι σαν να ξανασυναντούμε τον εαυτό μας ως παιδί. Γινόμαστε οι μεγάλοι που τότε τους είχαμε ανάγκη: ενθαρρυντικοί, γλυκοί και προστατευτικοί απέναντι στο μικρό παιδί που κάποτε υπήρξαμε και που, κατά ένα μέρος, εξακολουθούμε να είμαστε.
---Μας κατακλύζει ένα πρωτόγνωρο κύμα προστατευτικότητας και ανακαλύπτουμε μέσα μας αποθέματα υπομονής που δεν γνωρίζαμε ότι διαθέταμε. Παράλληλα γεννιέται μια νέα εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο αλλά και στις ευκαιρίες: άραγε εκείνα τα τρία σκαλοπάτια θα αποδειχθούν πρόβλημα;
Στο πεζοδρόμιο γινόμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί. Ένα κανίς που περπατά λίγο πιο πέρα μπορεί να φαίνεται χαριτωμένο· όμως, για κάποιον που έχει σχεδόν το ίδιο ύψος με το σκυλάκι, μπορεί να είναι πηγή πραγματικού τρόμου.
Βρισκόμαστε συνεχώς σε επιφυλακή, έτοιμοι κάθε στιγμή να σκύψουμε, να σηκώσουμε το μικρό σας προστατευόμενο και να το κρατήσουμε στην απόλυτη ασφάλεια της αγκαλιάς μας.
---Είχαμε ξεχάσει πόσο γοητευτικό μπορεί να είναι ένα παιδί: τη βαθιά σοβαρότητα με την οποία εξετάζει ένα μπαλάκι που βρήκε στο δρόμο. Στη συντροφιά του ξαναθυμόμαστε πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι μια λακκούβα με νερό και πόση περιέργεια μπορεί να προκαλέσουν οι κάδοι απορριμμάτων ενός γείτονα ή οι ρόδες των σταθμευμένων αυτοκινήτων.
---Η χαρά της συντροφιάς ενός παιδιού λειτουργεί σαν αντίδοτο στα πραγματικά - αλλά τόσο συνηθισμένα πλέον ώστε να τα θεωρούμε δεδομένα - λάθη και τις αδυναμίες της ενήλικης ζωής. Είναι η χαρά της επανανακάλυψης ορισμένων θεμελιωδών αληθειών: της λαμπρότητας και της μαγείας του κόσμου, αλλά και της αλήθειας για την αγάπη (και για την λανθάνουσα μέσα μας ικανότητα να προσφέρουμε ανιδιοτελή καλοσύνη).
---Ίσως σκεφτούμε πως μια μέρα αυτό το παιδί, που τώρα το οδηγούμε τόσο προσεκτικά, να έχει φτάσει στη δική μας ηλικία. Να κάνει τα ίδια πράγματα και να έχει τις ίδιες σκέψεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται τόσο μακριά από τη συνείδησή του.
Και, για μια σύντομη αλλά έντονη στιγμή, μένει κανείς κατάπληκτος από την παράξενη πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία, αργά αλλά ασταμάτητα, οδηγεί όλους μας από την παιδική ηλικία έως τον ουρανό.

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink
 

Πριν η «Οδύσσεια» γίνει ταινία, ήταν η Ελλάδα.

 

Καλησπέρα σας

Το διάβασα από την αγγλική έκδοση του Travel.gr του Πρώτου Θέματος, μου άρεσε, μου έλυσε κάποιες απορίες και μου ξεκαθάρισε τί θα δω αν τελικά πάω.

Φιλικά😊

Νανά Τσούμα

==================================================================

Πριν η «Οδύσσεια» γίνει ταινία, ήταν η Ελλάδα

Ένας οδηγός στα ομηρικά τοπία που επέλεξε ο Κρίστοφερ Νόλαν για τα γυρίσματα, παρουσιασμένα με την οικειότητα που μόνο οι Έλληνες μπορούν να προσφέρουν.

Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν φτάνει με μια γοητεία που λείπει από πολλά ιστορικά έπη: η ιστορία της είναι βαθιά ριζωμένη σε ένα τοπίο που εξακολουθεί να ζει και να αναπνέει. Το ομηρικό έπος είναι μια αφήγηση γεμάτη συναρπαστικά θαλάσσια ταξίδια, καταστροφικά ναυάγια, αποτυχημένες προσπάθειες, δελεαστικές παρεκκλίσεις, βίαιες αναμετρήσεις και τον αδιάκοπο πόθο της επιστροφής στην πατρίδα.

Χάρισε στη δυτική λογοτεχνία έναν από τους σπουδαιότερους αρχετυπικούς ήρωες, τον Οδυσσέα, «τον άνθρωπο με τους πολλούς τρόπους», και επηρέασε βαθιά τα πάντα, από το αθηναϊκό δράμα έως τον «Οδυσσέα» (Ulysses) του Τζέιμς Τζόις.

Κι όμως, παρά το μεγαλείο του, το έπος στηρίζεται σε απτά, καθημερινά στοιχεία: λιμάνια, κατώφλια, σπήλαια, οχυρά, οικιακά αντικείμενα, ελαιόδεντρα, πλοία και, πάνω απ’ όλα, στη βαθιά ανθρώπινη αγωνία για το πώς μπορεί κανείς να βρει τον δρόμο της επιστροφής στη ζωή που άφησε πίσω του.

Γι’ αυτό και η Ελλάδα κατέχει τόσο σημαντική θέση στη μεταφορά της «Οδύσσειας» στη μεγάλη οθόνη.

Ορισμένες από τις τοποθεσίες των γυρισμάτων είναι πραγματικά, αυθεντικά μέρη της Πελοποννήσου, με οχυρώσεις, παραλίες, σπήλαια και αρχαιολογικούς χώρους που χρειάζονται ελάχιστη ή και καθόλου κινηματογραφική παρέμβαση για να αποδώσουν τη μεγαλοπρέπειά τους.

Άλλες ανήκουν στη διαχρονική ελληνική κληρονομιά του Ομήρου: νησιά και ακτογραμμές που, μέσα από αιώνες ανάγνωσης, μεταφράσεων, επιστημονικών συζητήσεων και ταξιδιών, έχουν ταυτιστεί στη συλλογική φαντασία με τον κόσμο της «Οδύσσειας».

Όλες μαζί συνθέτουν έναν εξαιρετικά γοητευτικό τρόπο να γνωρίσει κανείς την Ελλάδα ως μια χώρα της οποίας το φυσικό τοπίο εξακολουθεί να κάνει το μέγεθος και την κλίμακα του ομηρικού έπους να μοιάζουν απολύτως πραγματικά και προσιτά.

Στον οδηγό αυτό παρουσιάζουμε τόσο τις τοποθεσίες που θα εμφανιστούν στην ταινία και χρησιμοποιήθηκαν ως φυσικά σκηνικά, όσο και περιοχές ή τόπους που μνημονεύονται στο ίδιο το ομηρικό ποίημα. Παράλληλα, σας καθοδηγούμε στο τι αξίζει να δείτε και πού μπορείτε να μείνετε, αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε τα ίχνη του Οδυσσέα και να ταξιδέψετε σε αυτούς τους τόπους.

https://www.travel.gr/en/experiences-ee/unknown-greece/from-the-odyssey-to-reality-the-cinematic-landscapes-to-explore-in-greece/

Θάλασσα ...σαν στο σπίτι σου!

In the Summertime 

Edward-Henry Potthast (1857-1927) 

Ίσως στην αρχή να μη σου αρέσει καθόλου. Έχει περάσει καιρός από τότε που στάθηκες απέναντι στα κύματα και ένιωσες εκείνη την παράξενη ώθηση και το τράβηγμά τους στα πόδια σου καθώς προχωράς ώσπου το νερό να φτάσει ως τους μηρούς. Ακόμη μπορείς να διακρίνεις την αυλακωτή άμμο στον βυθό και τη σκιά κάποιου βράχου, στις ρωγμές του οποίου έχουν αράξει αχινοί.  Μια μυστηριώδης λωρίδα από φύκια παρασύρεται από το ρεύμα και περνάει ξυστά στο μπράτσο σου· ξέρεις πως δεν υπάρχει κίνδυνος, κι όμως  μια ανατριχίλα σε κάνει να τραβηχτείς απότομα πιο πέρα...χρειάζεται να το υπενθυμίζεις στον εαυτό σου: εντάξει, φύκια είναι, μην κάνεις έτσι!

Ποτέ δεν ξεχνά κανείς ολοκληρωτικά τους παιδικούς φόβους για όσα ίσως παραμονεύουν κάτω από την επιφάνεια. Και τώρα θυμάσαι πόσο κρύα μοιάζει η θάλασσα, ακόμη κι όταν, θεωρητικά, είναι αρκετά ζεστή. Ξέρεις πως θα πρέπει να βουτήξεις ολόκληρος. Αποφεύγεις προσεκτικά δυο παιδιά που πιτσιλάνε το νερό  και βυθίζεσαι σιγά σιγά και λίγο λίγο όλο και πιο βαθιά. Το νερό σε διαπερνά με το ψύχος του· μπρρρρρρρ!!! ρουφάς την κοιλιά σου, βρέχεις  τα χέρια σου ... φαίνεται αδύνατο πως θα καταφέρεις να βουτήξεις.

Κι όμως, αργά αργά αφήνεις το σώμα σου να γείρει προς τα εμπρός. Ένα μικρό κύμα παγώνει για μια στιγμή τον αυχένα σου. Και τότε βρίσκεσαι μέσα. Έχεις ήδη συνηθίσει. Νιώθεις ασφαλής, ελεύθερος και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ζεστός.

Ζεις πλέον μέσα σε ένα διαφορετικό στοιχείο. Το περπάτημα είναι αδύνατο· το να καθίσεις δεν έχει κανένα νόημα. Ανεβοκατεβαίνεις απαλά καθώς τα κύματα περνούν από κάτω σου, βυθίζεις το κεφάλι, κάνεις μακροβούτια, επιπλέεις ανάσκελα κι ας βουλώνουν τα αυτιά σου.  Κι ένα μέρος της ήρεμης αυτής απόλαυσης είναι η αίσθηση ότι εκείνη η διστακτική, φοβισμένη πλευρά του χαρακτήρα σου πείστηκε, σχεδόν παρασύρθηκε, να ξεπεράσει τους φόβους της.

Μια μάσκα και ένας αναπνευστήρας σου επιτρέπουν να εξερευνάς έναν ξένο κόσμο, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθείς να τροφοδοτείσαι με το πολυτιμότερο αγαθό από τον παλιό, γνώριμο κόσμο: τον αέρα. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως μπορείς να αναπνέεις· συνεχώς περιμένεις ότι θα πλημμυρίσεις νερό, θα πνιγείς,  όμως δεν συμβαίνει τίποτα. Το ένστικτο του πανικού καταλαγιάζει και η αναπνοή σου γίνεται όλο και πιο φυσική.

Ένα μικροσκοπικό ψάρι περνά αστραπιαία δίπλα σου. Τα πόδια των φίλων σου αποκτούν μια αλλόκοτη, σχεδόν μαγευτική όψη· είναι δύσκολο να αντισταθείς στην παρόρμηση να αρπάξεις ξαφνικά κάποιον από τον αστράγαλο, να τρομάξει κι εσύ σαν πειραχτήρι να γελάς . Κάτω από το νερό μπορείς να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου, γιατί έχεις πάντοτε μια ανοιχτή γραμμή ζωής προς τον αέρα.

Ίσως να υπάρχουν πολλοί ακόμη κόσμοι, μέσα στους οποίους- αν βρούμε το κατάλληλο «αναπνευστήρα»- μπορούμε να ξεπεράσουμε την αρχική αμηχανία και τον δισταγμό μας. Ίσως να μάθουμε να αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας μέσα σε έναν όμορφο κήπο, ακούγοντας κινέζικη  παραδοσιακή μουσική, μέσα σε μια μπαρόκ καφετέρια  ή ακόμη και μέσα σε μια καινούργια σχέση...

Ένα πιο τολμηρό κομμάτι του εαυτού σου έχει ξυπνήσει. Και όταν βγαίνεις από τη θάλασσα, στάζοντας νερά και με μια γλυκιά κούραση κατευθύνεσαι προς τη ζεστή αμμουδιά, παίρνεις μαζί σου εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που επέστρεψε από τη θάλασσα -εκεί όπου ζούσε εξόριστο, περιμένοντάς σε.

Ναι, η θάλασσα λειτουργεί ως μεταφορά για κάθε νέα εμπειρία στη ζωή μας. Στην αρχή φοβόμαστε, ύστερα διστάζουμε, και τελικά ανακαλύπτουμε μια πλευρά του εαυτού μας που περίμενε υπομονετικά να την ελευθερώσουμε!

Καλή σας ανάγνωση!😊

Με εκτίμηση Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  Ink

 

Ζάρι: ένα εργαλείο για οικειότητα και ειλικρίνεια.

---Μια δυνατή σχέση δεν είναι αποτέλεσμα μαγείας ή τύχης. Αναπτύσσεται μέσα από τις μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις ειλικρίνειας, ευαισθησίας και χιούμορ που τολμάμε να μοιραστούμε ο ένας με τον άλλον. Κι όμως, ακόμη και τα πιο αγαπημένα ζευγάρια δυσκολεύονται να ξεκινήσουν κάποιες σημαντικές συζητήσεις. Μπλοκαριζόμαστε από συστολή, πικρία ή απλώς από την έλλειψη εξοικείωσης στο να βάζουμε λέξεις σε ορισμένες σκέψεις μας.
---Το ζάρι λοιπόν, σαν εργαλείο, βοηθά τους συντρόφους να συνδεθούν. Μας ενθαρρύνει απαλά να πούμε πράγματα που λαχταρούμε να εκφράσουμε αλλά πολύ συχνά καταπιέζουμε. Κάθε μία από τις έξι πλευρές προτείνει ένα είδος επικοινωνίας που συνήθως παραμελούμε ή αποφεύγουμε. Μαζί, αυτές οι έξι προτροπές ανοίγουν την πόρτα στην τρυφερότητα, την κάθαρση, το γέλιο και τη βαθύτερη εμπιστοσύνη.
---Στην πορεία, το παιχνίδι μπορεί επίσης να αποκαλύψει αλήθειες που δεν είχαμε κατανοήσει πλήρως ούτε οι ίδιοι προηγουμένως - ανείπωτες επιθυμίες, σιωπηλές απογοητεύσεις ή ξεχασμένες ελπίδες - δίνοντάς μας την ευκαιρία να έρθουμε όχι μόνο πιο κοντά στον σύντροφό μας, αλλά και πιο κοντά στον ίδιο μας τον εαυτό.
---Πού τα βρίσκετε
Στα καταστήματα με είδη χόμπι, χειροτεχνίας ή επιτραπέζιων παιχνιδιών και αγοράστε δύο. Προτιμήστε τα ξύλινα όπου σε κάθε πλευρά θα γράψετε με μαρκαδόρο στο ένα Δύσκολα συναισθήματα που κάποτε αισθανθήκατε όπως Απογοήτευση, Επιπολαιότητα, Ζήλια, Παρεξήγηση, Φόβο, Θυμό και στο άλλο Θετικά Συναισθήματα όπως Ειλικρίνεια, Θαυμασμός, Ανακούφιση, Τρυφερότητα, Ευγνωμοσύνη, Υπερηφάνεια
---Πώς παίζεται
1. Επιλέξτε μια ήσυχη στιγμή και καθίστε άνετα μαζί με τον σύντροφό σας, χωρίς περισπασμούς.
2. Ρίξτε εναλλάξ το ζάρι. Ο πρώτος σύντροφος ρίχνει και στη συνέχεια διαβάζει δυνατά την προτροπή.
3. Το άτομο που έριξε το ζάρι απαντά με ειλικρίνεια - με ζεστασιά, χιούμορ ή ειλικρίνεια - χρησιμοποιώντας την προτροπή ως αφετηρία. Μιλήστε από καρδιάς.
4. Ο άλλος σύντροφος ακούει με όσο το δυνατόν λιγότερες διακοπές όσο ο σύντροφός του απαντά. Ο στόχος δεν είναι να λυθούν προβλήματα ή να υπάρξει άμυνα, αλλά απλώς να ακουστεί ο ένας από τον άλλον.
5. Εναλλάσσεστε. Ο ακροατής μπορεί στη συνέχεια να απαντήσει στην ίδια προτροπή ή να ρίξει ξανά το ζάρι για μια νέα.
6. Συνεχίστε για μερικούς γύρους. Μία μόνο ρίψη μπορεί να ανοίξει συζήτηση για ολόκληρο το βράδυ.
7. Επιστρέψτε στο παιχνίδι κάθε εβδομάδα για να ενισχύσετε την επικοινωνία σας και να εμβαθύνετε τη σχέση σας. Γιατί όχι;

Καλή ανάγνωση και καλή ζαριά!😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Ένα ζεστό μπάνιο

Carl Larsson (1853-1919)
Bathroom Scene Lisbeth(1909)  

 Ένα ζεστό μπάνιο

Είναι καλύτερα όταν το νερό είναι βαθύ και, στην αρχή, σχεδόν υπερβολικά καυτό. Βάζεις διστακτικά ένα πόδι, μορφάζεις και αφήνεις μια μικρή κραυγή: ωχ! Σιγά σιγά βυθίζεσαι μέσα του. Το νερό ανεβαίνει γύρω από τα πλευρά σου καθώς κατεβαίνεις, ένα μικρό κύμα ξεχειλίζει από την άκρη — αλλά αυτό δεν πειράζει. Ξαπλώνεις πίσω και ακουμπάς το ένα πόδι κοντά στις βρύσες, αφήνοντας το ένα γόνατο να ζεσταθεί. Ύστερα αλλάζεις πόδι.

Το μπάνιο, μας επιτρέπει να είμαστε ταυτόχρονα γυμνοί και προστατευμένοι. Το φυσικό περιβάλλον είναι συνήθως αποθαρρυντικά εχθρικό: τη μέρα πρέπει να τυλίγουμε το δέρμα μας με προσεκτικά στρώματα από μαλλί και βαμβάκι και, τη νύχτα, να κλεινόμαστε μέσα σε σεντόνια και παπλώματα.  Μέσα στο μπάνιο όμως,  τίποτε από αυτά δεν είναι αναγκαίο.

Είναι μια επιστροφή στην άνετη γυμνότητα των πρωτόγονων προγόνων μας. Και θυμίζει επίσης τους μήνες όταν πρωτο-επιπλέαμε με απόλυτη γαλήνη σε ζεστό νερό, μέσα στο μικρό σφραγισμένο λουτρό της μήτρας της μητέρας μας μεγαλώνοντας ένα πάγκρεας και μερικά δαχτυλάκια  των ποδιών στον ρυθμό της καρδιάς της.

Όμως η απόλαυση του μπάνιου είναι κυρίως πνευματική. Τα μπάνια είναι ιδανικά μέρη για σκέψη. Η ικανότητά τους να μας οδηγούν σε παραγωγικές ιδέες είναι πιθανώς μεγαλύτερη από εκείνη των χώρων που επίσημα προορίζουμε για τέτοιου είδους εργασία: του γραφείου, της αίθουσας σεμιναρίων, της βιβλιοθήκης ή του εργαστηρίου. Ο λόγος είναι ότι οι μεγάλες σκέψεις μας συνήθως δεν έρχονται όταν τις διατάζουμε. Τείνουν να εμφανίζονται όταν δεν τις αναζητούμε επίμονα. Το ζεστό νερό καταπραΰνει τις νευρικές συνήθειες του νου. Δεν έχουμε υποχρεώσεις. Είμαστε απολύτως ελεύθεροι να μη σκεφτούμε καθόλου και, με την παράδοξη λογική του εγκεφάλου, αυτό κάνει τελικά τη σκέψη ευκολότερη. Μπορούμε να φανταστούμε τολμηρά σενάρια  και  παγιωμένες  ιδέες  μας  να ακουστούν καινούριες,  ίσως καλύτερες.

Οι θρησκείες εδώ και χιλιάδες χρόνια αποδίδουν μεγάλη σημασία στο λούσιμο. Ινδουιστές ιερείς δίδασκαν στους πιστούς τους να βυθίζονται στα νερά του Γάγγη. Στην τελετή που σηματοδοτεί τη μεταστροφή στον Ιουδαϊσμό, ο υποψήφιος εισέρχεται σε μια βαθιά δεξαμενή. Το χριστιανικό βάπτισμα αρχικά περιλάμβανε πλήρη κατάδυση. Οι θρησκείες έστελναν τους ανθρώπους στο νερό σε μεγάλες στιγμές της ζωής: όταν γύριζαν σελίδα, ξεκινούσαν από την αρχή, έπαιρναν μια δεύτερη ευκαιρία. Επιδίωκαν πολύ να φέρουν τους πιστούς στη σωστή ψυχική κατάσταση.

Εννοείται ότι μπορεί να μη συμμεριζόμαστε τις θρησκείες όταν κλείνουμε την πόρτα του μπάνιου και ανοίγουμε τη ζεστή βρύση. Δεν επιδιώκουμε απλώς να καθαριστούμε. Προσπαθούμε να απομακρυνθούμε από τις επώδυνες, δυσάρεστες πλευρές της ημέρας. Ελπίζουμε ότι το τραύμα μας θα διαλυθεί και θα χαλαρώσει απαλά μέσα στο αχνιστό νερό και στη συνέχεια , τραβώντας την αλυσιδίτσα, από την μικρή οπή στην άκρη της μπανιέρας να απελευθερωθούμε.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύθηκε στο PsychCenter Ink

 

Κειμήλιο...με την πατίνα του χρόνου.

  

                         Κειμήλιο...με την πατίνα του χρόνου.

Μια παλιά ξερολιθιά

Μια παλιά ξερολιθιά

---Μια παλιά ξερολιθιά

--Εχουν περάσει δεκαετίες  βροχής, ανέμου, κρύου και ήλιου· βρύα και λειχήνες έχουν φτιάξει πάνω της τα σπίτια τους όπου μπόρεσαν να πιαστούν. Ίσως αυτός ο τοίχος να χτιζόταν πριν καν κάποιος γνωρίσει πως η γη γυρίζει  ή όταν ο Χριστός περπάτησε πάνω στα κύματα ή ακόμα όταν ο Ναπολέων συλλογιζόταν εξόριστος στην Έλβα. Ανθρωποι ίσως περνούσαν δίπλα από αυτόν τον τοίχο κάθε μέρα, χωρίς να ξέρουν αν τελείωσε ο πόλεμος. Βρίσκεται εδώ πολύ περισσότερο απ’ όσο υπάρχουμε εμείς. Οι πέτρες από τις οποίες είναι φτιαγμένη σχηματίστηκαν πολύ πριν υπάρξουν σαύρες ή σκαθάρια· καθεμιά αγγίχτηκε από κάποιον που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ και του οποίου τη ζωή μετά βίας μπορούμε να φανταστούμε.

--Νιώθει κανείς την επίδραση του χρόνου, και εδώ — για μια φορά — η επίδραση αυτή είναι  καλοήθης. Συνήθως σκεφτόμαστε τον χρόνο ως κάτι που φέρνει τα πράγματα στην παρακμή. Τα φθείρει και τα αφήνει αδύναμα, φτωχικά, σπασμένα. Όμως εδώ υπάρχει η χαρά της αναγνώρισης μιας ελπιδοφόρας, συγκινητικής αλήθειας: τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα όταν γερνούν. Οι φθορές του χρόνου μπορούν πράγματι να κάνουν κάτι ομορφότερο. Οι κοφτερές γωνίες μαλακώνουν, τα χρώματα χαμηλώνουν και εναρμονίζονται. Η παλιά ξερολιθιά είναι μια όμορφη εικόνα της γήρανσης και της αντοχής: δεν γίνεται χειρότερη· παράξενα, γίνεται ωραιότερη επειδή είναι παλιά, αντιστέκεται στους φόβους μας -που ενισχύονται πολύ από τις αληθινές αλλά υπερτιμημένες γοητείες της νεότητας - και ότι το να είναι κανείς γέρος σημαίνει να είναι φθαρμένος, μη αγαπητός, άχρηστος, ξεχασμένος.

--Ξέρετε,  πολλές φορές νιώθουμε μια συγκίνηση, μια έλξη, μια γαλήνη ή μια απόλαυση μπροστά σε κάτι απλό — έναν τοίχο, ένα παλιό σπίτι, μια μυρωδιά, ένα τοπίο — χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε λογικά.

--Γιαυτό συμβαίνει συχνά με τις μικρές απολαύσεις: η προσοχή μας σε αυτήν την παλιά ξερολιθιά αιχμαλωτίζεται  πριν ακόμη καταλάβουμε γιατί. Η γοητεία της γίνεται αισθητή — και ίσως να μη μάθουμε ποτέ πραγματικά γιατί γοητευτήκαμε με αυτό το πράγμα που είδαμε. Και είναι φυσικό να το αφήσουμε έτσι.

 --Η ευχαρίστηση με κάτι τέτοιες μικρές απολαύσεις είναι ο τρόπος με τον οποίο συχνά παρουσιάζονται τα σημαντικά νοήματα. Πίσω από κάθε απόλαυση κρύβεται μια ιδέα και  την  προσέγγιση αυτής της ιδέας — που δεν την έχουμε ακόμη συλλάβει πλήρως αλλά την αντιλαμβανόμαστε κάπως αμυδρά — την  καλωσορίζουμε με ένα αίσθημα χαράς.

--Η παλιά ξερολιθιά λοιπόν δεν είναι απλώς ένας τοίχος. Γίνεται ένα σύμβολο: ότι και εμείς οι άνθρωποι ίσως μπορούμε  να γίνουμε πιο όμορφοι, πιο ήρεμοι και πιο αληθινοί μέσα από τον χρόνο, αντί απλώς να «φθειρόμαστε».

Καλή σας ανάγνωση

με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  Ink

 

Επειδή οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο αλλά καρφιτσώνονται στην καρδιά μας 💖💝💘

Επειδή οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο αλλά καρφιτσώνονται στην καρδιά μας με χρυσή παραμάνα και μας ακολουθούν και σε αυτήν τη ζωή και στην άλλη...η δημόσια τηλεόραση συμπληρώνει 60 χρόνια από την επίσημη έναρξη λειτουργίας της, καθώς εξέπεμψε για πρώτη φορά στις 23 Φεβρουαρίου 1966 και την Καθαρά Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026 μας προσκαλεί να γιορτάσουμε όλοι μαζί το σημαντικό αυτό ορόσημο για τη δημόσια τηλεόραση.
 

Κυπαρίσσια

Κυπαρίσσια
Αγνώστου

Κυπαρίσσια
---Δεν δίνεις συχνά πολλή προσοχή στα δέντρα, αλλά σου αρέσει όταν το κάνεις. Και ένα κυπαρίσσι μπορεί να σου τραβήξει το βλέμμα μόνο περιστασιακά. Υπάρχει ένα στον κήπο της θείας σου, ένα άλλο πάνω από τον τάφο των γονιών σου, κάποιος λόφος είχε μερικά κυπαρίσσια αλλά δε θυμάσαι σε ποιο μέρος ήταν... Και παράξενα, είναι το φόντο αυτό που σου έχει μείνει στο μυαλό όλα αυτά τα χρόνια.. Πάντα είχες μια αδυναμία στα κυπαρίσσια, αλλά δεν το είχες και πολυσκεφτεί.

---Τα κυπαρίσσια είναι πολύ ξεχωριστές υπάρξεις. Το λεπτό, ή τοσκανικό, αειθαλές κυπαρίσσι δεν απλώνεται. Μερικές φορές μπορεί να σου δίνει την εντύπωση πως είναι ντροπαλό. Άλλες φορές νομίζεις πως αποστασιοποιείται. Υπάρχει μια σκοτεινή ένταση στο χρώμα του. Ταιριάζει πολύ στα νεκροταφεία. Τα πλάγια του σχηματίζουν μακριές όρθιες καμπύλες, αλλά η κορυφή τείνει να είναι οδοντωτή και μυτερή σα να δείχνει τον Θεό-όπως οι καθολικές εκκλησίες.

---Είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσεις κάθε κλαδί και κάθε μικρή ανομοιομορφία στο σχήμα του κάθε δέντρου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν βλέπεις μια ομάδα από κυπαρίσσια στον ορίζοντα να ξεχωρίζουν πάνω σε έναν καθαρό γαλάζιο ουρανό.

---Η απόλαυση του να βλέπεις ένα κυπαρίσσι δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο όμορφο είναι αλλά του ότι ο δέντρο έχει κάτι να μας διδάξει .Είναι ένα ζωντανό κήρυγμα για την αντοχή καθώς ζει πάρα πολύ καιρό.

---Στην απίστευτα μακρά του ζωή θα μπορούσε να υπήρχε ήδη όταν ξεκινούσε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ή η Γαλλική Επανάσταση του 1789, ακόμα και όταν οι Φλωρεντινοί τραπεζίτες χρηματοδοτούσαν την Αναγέννηση.

---Και οποιοδήποτε συγκεκριμένο δέντρο τύχει να συναντήσεις μπορεί κάλλιστα να έχει ακόμη μπροστά του εκατοντάδες χρόνια ζωής. Όταν εμείς θα είμαστε σε κάποιο γηροκομείο φτιάχνοντας παζλ, εκείνο θα είναι μια χαρά. Μπορεί ακόμη να υπάρχει όταν θα υπάρχουν πόλεις στην Ανταρκτική, όταν θα γιορτάζεται ο πρώτος γάμος ανθρώπου με ρομπότ, όταν ο Άρης θα έχει αυτοδιοίκηση.

---Ένα δέντρο δεν μπορεί να φύγει ούτε να αλλάξει το περιβάλλον του. Είναι κολλημένο στο μοναδικό μέρος όπου φυτεύτηκε ή όπου έτυχε να πέσει ο σπόρος του μέσα σε κάποια μικρή σχισμή. Τα κυπαρίσσια καταφέρνουν να αναπτύσσονται καλά σε μέρη που δεν φαίνονται ιδιαίτερα φιλόξενα – η πλαγιά μοιάζει πετρώδης και ξερή, ο άνεμος ουρλιάζει, ο ήλιος είναι έντονος. Όμως με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να αποσπούν αρκετή υγρασία από το έδαφος. Αντιστέκονται στις καλοκαιρινές πυρκαγιές και ανανεώνονται μέσα στο καμένο τοπίο. Είναι αειθαλή – δεν αλλάζουν με τις εποχές. Αυτό που συμβαίνει έξω τους δεν αλλάζει αυτό που συμβαίνει μέσα τους. Αναπτύσσονται πολύ αργά, αλλά αναπτύσσονται· η ωρίμανση χρειάζεται πολύ χρόνο. Είναι τόσο υπομονετικά. Αντέχουν τόσα πολλά.

---Φυσικά, μας ελκύει η ιδέα ότι θα έπρεπε να μοιάζουμε περισσότερο με το κυπαρίσσι, να κρατιόμαστε, όταν μας συμβαίνουν τα απίστευτα και τα τρομερά, και να συνεχίζουμε.

---Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα μικρό προσκύνημα – ίσως κάθε εβδομάδα – για να επισκέπτεται ένα κυπαρίσσι και να ξανασυνδέεται με το μικρό κομμάτι σοφίας που περικλείει. Ή ίσως θα ήταν σοφό να τοποθετήσεις μια φωτογραφία ενός κυπαρισσιού σε κάποιο στρατηγικό σημείο, όταν εκνευρίζεσαι και έρχεσαι σε σύγκρουση: στην κουζίνα, στο μπάνιο ή όπου αλλού που, σε στιγμές απελπισίας, πας και κρύβεσαι. Εκεί όπου μια ματιά στη συμπαγή μορφή του κυπαρισσιού θα μπορούσε να σου μεταδώσει, σε μια στιγμή ανάγκης, λίγη από την ευγενική του αντοχή.
Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση Νανά Τσούμα😊

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Τελικά πόσες φορές έγινες θυσία προσδοκώντας για μια Ανάσταση;

  Τελικά πόσες φορές έγινες θυσία προσδοκώντας για μια Ανάσταση;

--Η αυτοθυσία δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νιώσεις απαραίτητη.

--Αυτές τις μέρες, το μήνυμα που κυριαρχεί είναι η θυσία. Η παράδοση του εαυτού. Ο Γολγοθάς. Αλλά ας βάλουμε μια τελεία στην πλάνη: Η δική σου διαρκής αυτοθυσία δεν οδηγεί πουθενά. Δεν σε κάνει καλύτερη γυναίκα, δεν σε κάνει πιο άξια μητέρα, ούτε σου εξασφαλίζει τη θέση που ονειρεύεσαι στην καρδιά των άλλων. Το μόνο μέρος στο οποίο σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αυτοθυσία είναι η απόλυτη ψυχική και σωματική εξάντληση.

--Ως Certified Coach (AC), το βλέπω καθημερινά. Γυναίκες που έχουν κάνει τον «Σταυρό» τους μόνιμο αξεσουάρ, που πιστεύουν ότι όσο περισσότερο υποφέρουν, τόσο περισσότερο «αγιάζουν». Σου έχω νέα: Στην πραγματική ζωή, η αυτοθυσία δεν φέρνει Ανάσταση· φέρνει Burnout.

--Σου έμαθαν ότι το να δίνεις μέχρι να «στερέψεις» είναι αρετή. Ότι το να βάζεις τις ανάγκες όλων των άλλων πάνω από τις δικές σου είναι δείγμα ανωτερότητας. Όμως, δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τι βλέπεις; Μια γυναίκα γεμάτη φως ή μια γυναίκα άδεια, κουρασμένη και ίσως… γεμάτη βουβό θυμό;

--Όπως θα έλεγε και ο Tony Robbins, η ποιότητα της ζωής σου εξαρτάται από τις αποφάσεις σου. Και αν αποφασίζεις καθημερινά να «πεθαίνεις» λίγο-λίγο για να είναι οι άλλοι ευχαριστημένοι, τότε μην αναρωτιέσαι γιατί νιώθεις ότι η ζωή σου δεν σου ανήκει. Η αυτοθυσία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να χάσεις τον εαυτό σου

--Η αυτοθυσία δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νιώσεις απαραίτητη. Πιστεύεις ότι αν σταματήσεις να προσφέρεις τα πάντα, οι άλλοι θα φύγουν. Ότι αν δεν είσαι «εκεί» 24/7, δεν θα σε αγαπάνε.

--Η αλήθεια είναι μία: Κανείς δεν εκτιμά έναν άνθρωπο που δεν εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό.

Όσο περισσότερο θυσιάζεσαι, τόσο περισσότερο εκπαιδεύεις τους άλλους να σε θεωρούν δεδομένη.

--Η Μεγάλη Εβδομάδα τελειώνει και το μήνυμά της για σένα πρέπει να είναι ένα: Φτάνει.

--Η θυσία δεν είναι αγάπη: Η αγάπη είναι μοίρασμα από περίσσευμα, όχι από έλλειμμα. Αν δεν έχεις ενέργεια για σένα, δεν έχεις τίποτα αληθινό να δώσεις στους άλλους.

--Αποδέξου τα όριά σου: Το να λες «δεν αντέχω άλλο» δεν είναι αμαρτία. Είναι η πιο ειλικρινής δήλωση αυτοσεβασμού που μπορείς να κάνεις.

--Επένδυσε στην Ενδυνάμωσή σου: Το coaching και η αυτοβελτίωση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο τρόπος να μάθεις να λες «όχι» στην εξάντληση και «ναι» στη δική σου ζωή.

--Αυτή την Ανάσταση, μην περιμένεις το Άγιο Φως από μια λαμπάδα. Άναψε το δικό σου φως βάζοντας όρια.

--Σταμάτα να θυσιάζεσαι για ανθρώπους που δεν θα έκαναν το ίδιο για σένα.

--Σταμάτα να «σταυρώνεις» την υγεία σου για να προλάβεις τα πάντα.

--Αναρωτήσου σήμερα: «Τι κέρδισα από όλες τις θυσίες που έκανα μέχρι τώρα; Με έκαναν πιο ευτυχισμένη ή απλώς πιο κουρασμένη;»

Από την Μαριάννα Φέξη και δημοσιεύτηκε στη Huffpost

https://www.huffingtonpost.gr/.../telika-poses-fores.../

https://www.huffingtonpost.gr/signature/marianna-fexi/