Ένα ζεστό μπάνιο

Carl Larsson (1853-1919)
Bathroom Scene Lisbeth(1909)  

 Ένα ζεστό μπάνιο

Είναι καλύτερα όταν το νερό είναι βαθύ και, στην αρχή, σχεδόν υπερβολικά καυτό. Βάζεις διστακτικά ένα πόδι, μορφάζεις και αφήνεις μια μικρή κραυγή: ωχ! Σιγά σιγά βυθίζεσαι μέσα του. Το νερό ανεβαίνει γύρω από τα πλευρά σου καθώς κατεβαίνεις, ένα μικρό κύμα ξεχειλίζει από την άκρη — αλλά αυτό δεν πειράζει. Ξαπλώνεις πίσω και ακουμπάς το ένα πόδι κοντά στις βρύσες, αφήνοντας το ένα γόνατο να ζεσταθεί. Ύστερα αλλάζεις πόδι.

Το μπάνιο, μας επιτρέπει να είμαστε ταυτόχρονα γυμνοί και προστατευμένοι. Το φυσικό περιβάλλον είναι συνήθως αποθαρρυντικά εχθρικό: τη μέρα πρέπει να τυλίγουμε το δέρμα μας με προσεκτικά στρώματα από μαλλί και βαμβάκι και, τη νύχτα, να κλεινόμαστε μέσα σε σεντόνια και παπλώματα.  Μέσα στο μπάνιο όμως,  τίποτε από αυτά δεν είναι αναγκαίο.

Είναι μια επιστροφή στην άνετη γυμνότητα των πρωτόγονων προγόνων μας. Και θυμίζει επίσης τους μήνες όταν πρωτο-επιπλέαμε με απόλυτη γαλήνη σε ζεστό νερό, μέσα στο μικρό σφραγισμένο λουτρό της μήτρας της μητέρας μας μεγαλώνοντας ένα πάγκρεας και μερικά δαχτυλάκια  των ποδιών στον ρυθμό της καρδιάς της.

Όμως η απόλαυση του μπάνιου είναι κυρίως πνευματική. Τα μπάνια είναι ιδανικά μέρη για σκέψη. Η ικανότητά τους να μας οδηγούν σε παραγωγικές ιδέες είναι πιθανώς μεγαλύτερη από εκείνη των χώρων που επίσημα προορίζουμε για τέτοιου είδους εργασία: του γραφείου, της αίθουσας σεμιναρίων, της βιβλιοθήκης ή του εργαστηρίου. Ο λόγος είναι ότι οι μεγάλες σκέψεις μας συνήθως δεν έρχονται όταν τις διατάζουμε. Τείνουν να εμφανίζονται όταν δεν τις αναζητούμε επίμονα. Το ζεστό νερό καταπραΰνει τις νευρικές συνήθειες του νου. Δεν έχουμε υποχρεώσεις. Είμαστε απολύτως ελεύθεροι να μη σκεφτούμε καθόλου και, με την παράδοξη λογική του εγκεφάλου, αυτό κάνει τελικά τη σκέψη ευκολότερη. Μπορούμε να φανταστούμε τολμηρά σενάρια  και  παγιωμένες  ιδέες  μας  να ακουστούν καινούριες,  ίσως καλύτερες.

Οι θρησκείες εδώ και χιλιάδες χρόνια αποδίδουν μεγάλη σημασία στο λούσιμο. Ινδουιστές ιερείς δίδασκαν στους πιστούς τους να βυθίζονται στα νερά του Γάγγη. Στην τελετή που σηματοδοτεί τη μεταστροφή στον Ιουδαϊσμό, ο υποψήφιος εισέρχεται σε μια βαθιά δεξαμενή. Το χριστιανικό βάπτισμα αρχικά περιλάμβανε πλήρη κατάδυση. Οι θρησκείες έστελναν τους ανθρώπους στο νερό σε μεγάλες στιγμές της ζωής: όταν γύριζαν σελίδα, ξεκινούσαν από την αρχή, έπαιρναν μια δεύτερη ευκαιρία. Επιδίωκαν πολύ να φέρουν τους πιστούς στη σωστή ψυχική κατάσταση.

Εννοείται ότι μπορεί να μη συμμεριζόμαστε τις θρησκείες όταν κλείνουμε την πόρτα του μπάνιου και ανοίγουμε τη ζεστή βρύση. Δεν επιδιώκουμε απλώς να καθαριστούμε. Προσπαθούμε να απομακρυνθούμε από τις επώδυνες, δυσάρεστες πλευρές της ημέρας. Ελπίζουμε ότι το τραύμα μας θα διαλυθεί και θα χαλαρώσει απαλά μέσα στο αχνιστό νερό και στη συνέχεια , τραβώντας την αλυσιδίτσα, από την μικρή οπή στην άκρη της μπανιέρας να απελευθερωθούμε.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύθηκε στο PsychCenter Ink

 

Κειμήλιο...με την πατίνα του χρόνου.

  

                         Κειμήλιο...με την πατίνα του χρόνου.

Μια παλιά ξερολιθιά

Μια παλιά ξερολιθιά

---Μια παλιά ξερολιθιά

--Εχουν περάσει δεκαετίες  βροχής, ανέμου, κρύου και ήλιου· βρύα και λειχήνες έχουν φτιάξει πάνω της τα σπίτια τους όπου μπόρεσαν να πιαστούν. Ίσως αυτός ο τοίχος να χτιζόταν πριν καν κάποιος γνωρίσει πως η γη γυρίζει  ή όταν ο Χριστός περπάτησε πάνω στα κύματα ή ακόμα όταν ο Ναπολέων συλλογιζόταν εξόριστος στην Έλβα. Ανθρωποι ίσως περνούσαν δίπλα από αυτόν τον τοίχο κάθε μέρα, χωρίς να ξέρουν αν τελείωσε ο πόλεμος. Βρίσκεται εδώ πολύ περισσότερο απ’ όσο υπάρχουμε εμείς. Οι πέτρες από τις οποίες είναι φτιαγμένη σχηματίστηκαν πολύ πριν υπάρξουν σαύρες ή σκαθάρια· καθεμιά αγγίχτηκε από κάποιον που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ και του οποίου τη ζωή μετά βίας μπορούμε να φανταστούμε.

--Νιώθει κανείς την επίδραση του χρόνου, και εδώ — για μια φορά — η επίδραση αυτή είναι  καλοήθης. Συνήθως σκεφτόμαστε τον χρόνο ως κάτι που φέρνει τα πράγματα στην παρακμή. Τα φθείρει και τα αφήνει αδύναμα, φτωχικά, σπασμένα. Όμως εδώ υπάρχει η χαρά της αναγνώρισης μιας ελπιδοφόρας, συγκινητικής αλήθειας: τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα όταν γερνούν. Οι φθορές του χρόνου μπορούν πράγματι να κάνουν κάτι ομορφότερο. Οι κοφτερές γωνίες μαλακώνουν, τα χρώματα χαμηλώνουν και εναρμονίζονται. Η παλιά ξερολιθιά είναι μια όμορφη εικόνα της γήρανσης και της αντοχής: δεν γίνεται χειρότερη· παράξενα, γίνεται ωραιότερη επειδή είναι παλιά, αντιστέκεται στους φόβους μας -που ενισχύονται πολύ από τις αληθινές αλλά υπερτιμημένες γοητείες της νεότητας - και ότι το να είναι κανείς γέρος σημαίνει να είναι φθαρμένος, μη αγαπητός, άχρηστος, ξεχασμένος.

--Ξέρετε,  πολλές φορές νιώθουμε μια συγκίνηση, μια έλξη, μια γαλήνη ή μια απόλαυση μπροστά σε κάτι απλό — έναν τοίχο, ένα παλιό σπίτι, μια μυρωδιά, ένα τοπίο — χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε λογικά.

--Γιαυτό συμβαίνει συχνά με τις μικρές απολαύσεις: η προσοχή μας σε αυτήν την παλιά ξερολιθιά αιχμαλωτίζεται  πριν ακόμη καταλάβουμε γιατί. Η γοητεία της γίνεται αισθητή — και ίσως να μη μάθουμε ποτέ πραγματικά γιατί γοητευτήκαμε με αυτό το πράγμα που είδαμε. Και είναι φυσικό να το αφήσουμε έτσι.

 --Η ευχαρίστηση με κάτι τέτοιες μικρές απολαύσεις είναι ο τρόπος με τον οποίο συχνά παρουσιάζονται τα σημαντικά νοήματα. Πίσω από κάθε απόλαυση κρύβεται μια ιδέα και  την  προσέγγιση αυτής της ιδέας — που δεν την έχουμε ακόμη συλλάβει πλήρως αλλά την αντιλαμβανόμαστε κάπως αμυδρά — την  καλωσορίζουμε με ένα αίσθημα χαράς.

--Η παλιά ξερολιθιά λοιπόν δεν είναι απλώς ένας τοίχος. Γίνεται ένα σύμβολο: ότι και εμείς οι άνθρωποι ίσως μπορούμε  να γίνουμε πιο όμορφοι, πιο ήρεμοι και πιο αληθινοί μέσα από τον χρόνο, αντί απλώς να «φθειρόμαστε».

Καλή σας ανάγνωση

με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  Ink

 

Επειδή οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο αλλά καρφιτσώνονται στην καρδιά μας 💖💝💘

Επειδή οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο αλλά καρφιτσώνονται στην καρδιά μας με χρυσή παραμάνα και μας ακολουθούν και σε αυτήν τη ζωή και στην άλλη...η δημόσια τηλεόραση συμπληρώνει 60 χρόνια από την επίσημη έναρξη λειτουργίας της, καθώς εξέπεμψε για πρώτη φορά στις 23 Φεβρουαρίου 1966 και την Καθαρά Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026 μας προσκαλεί να γιορτάσουμε όλοι μαζί το σημαντικό αυτό ορόσημο για τη δημόσια τηλεόραση.
 

Κυπαρίσσια

Κυπαρίσσια
Αγνώστου

Κυπαρίσσια
---Δεν δίνεις συχνά πολλή προσοχή στα δέντρα, αλλά σου αρέσει όταν το κάνεις. Και ένα κυπαρίσσι μπορεί να σου τραβήξει το βλέμμα μόνο περιστασιακά. Υπάρχει ένα στον κήπο της θείας σου, ένα άλλο πάνω από τον τάφο των γονιών σου, κάποιος λόφος είχε μερικά κυπαρίσσια αλλά δε θυμάσαι σε ποιο μέρος ήταν... Και παράξενα, είναι το φόντο αυτό που σου έχει μείνει στο μυαλό όλα αυτά τα χρόνια.. Πάντα είχες μια αδυναμία στα κυπαρίσσια, αλλά δεν το είχες και πολυσκεφτεί.

---Τα κυπαρίσσια είναι πολύ ξεχωριστές υπάρξεις. Το λεπτό, ή τοσκανικό, αειθαλές κυπαρίσσι δεν απλώνεται. Μερικές φορές μπορεί να σου δίνει την εντύπωση πως είναι ντροπαλό. Άλλες φορές νομίζεις πως αποστασιοποιείται. Υπάρχει μια σκοτεινή ένταση στο χρώμα του. Ταιριάζει πολύ στα νεκροταφεία. Τα πλάγια του σχηματίζουν μακριές όρθιες καμπύλες, αλλά η κορυφή τείνει να είναι οδοντωτή και μυτερή σα να δείχνει τον Θεό-όπως οι καθολικές εκκλησίες.

---Είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσεις κάθε κλαδί και κάθε μικρή ανομοιομορφία στο σχήμα του κάθε δέντρου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν βλέπεις μια ομάδα από κυπαρίσσια στον ορίζοντα να ξεχωρίζουν πάνω σε έναν καθαρό γαλάζιο ουρανό.

---Η απόλαυση του να βλέπεις ένα κυπαρίσσι δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο όμορφο είναι αλλά του ότι ο δέντρο έχει κάτι να μας διδάξει .Είναι ένα ζωντανό κήρυγμα για την αντοχή καθώς ζει πάρα πολύ καιρό.

---Στην απίστευτα μακρά του ζωή θα μπορούσε να υπήρχε ήδη όταν ξεκινούσε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ή η Γαλλική Επανάσταση του 1789, ακόμα και όταν οι Φλωρεντινοί τραπεζίτες χρηματοδοτούσαν την Αναγέννηση.

---Και οποιοδήποτε συγκεκριμένο δέντρο τύχει να συναντήσεις μπορεί κάλλιστα να έχει ακόμη μπροστά του εκατοντάδες χρόνια ζωής. Όταν εμείς θα είμαστε σε κάποιο γηροκομείο φτιάχνοντας παζλ, εκείνο θα είναι μια χαρά. Μπορεί ακόμη να υπάρχει όταν θα υπάρχουν πόλεις στην Ανταρκτική, όταν θα γιορτάζεται ο πρώτος γάμος ανθρώπου με ρομπότ, όταν ο Άρης θα έχει αυτοδιοίκηση.

---Ένα δέντρο δεν μπορεί να φύγει ούτε να αλλάξει το περιβάλλον του. Είναι κολλημένο στο μοναδικό μέρος όπου φυτεύτηκε ή όπου έτυχε να πέσει ο σπόρος του μέσα σε κάποια μικρή σχισμή. Τα κυπαρίσσια καταφέρνουν να αναπτύσσονται καλά σε μέρη που δεν φαίνονται ιδιαίτερα φιλόξενα – η πλαγιά μοιάζει πετρώδης και ξερή, ο άνεμος ουρλιάζει, ο ήλιος είναι έντονος. Όμως με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να αποσπούν αρκετή υγρασία από το έδαφος. Αντιστέκονται στις καλοκαιρινές πυρκαγιές και ανανεώνονται μέσα στο καμένο τοπίο. Είναι αειθαλή – δεν αλλάζουν με τις εποχές. Αυτό που συμβαίνει έξω τους δεν αλλάζει αυτό που συμβαίνει μέσα τους. Αναπτύσσονται πολύ αργά, αλλά αναπτύσσονται· η ωρίμανση χρειάζεται πολύ χρόνο. Είναι τόσο υπομονετικά. Αντέχουν τόσα πολλά.

---Φυσικά, μας ελκύει η ιδέα ότι θα έπρεπε να μοιάζουμε περισσότερο με το κυπαρίσσι, να κρατιόμαστε, όταν μας συμβαίνουν τα απίστευτα και τα τρομερά, και να συνεχίζουμε.

---Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα μικρό προσκύνημα – ίσως κάθε εβδομάδα – για να επισκέπτεται ένα κυπαρίσσι και να ξανασυνδέεται με το μικρό κομμάτι σοφίας που περικλείει. Ή ίσως θα ήταν σοφό να τοποθετήσεις μια φωτογραφία ενός κυπαρισσιού σε κάποιο στρατηγικό σημείο, όταν εκνευρίζεσαι και έρχεσαι σε σύγκρουση: στην κουζίνα, στο μπάνιο ή όπου αλλού που, σε στιγμές απελπισίας, πας και κρύβεσαι. Εκεί όπου μια ματιά στη συμπαγή μορφή του κυπαρισσιού θα μπορούσε να σου μεταδώσει, σε μια στιγμή ανάγκης, λίγη από την ευγενική του αντοχή.
Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση Νανά Τσούμα😊

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Τελικά πόσες φορές έγινες θυσία προσδοκώντας για μια Ανάσταση;

  Τελικά πόσες φορές έγινες θυσία προσδοκώντας για μια Ανάσταση;

--Η αυτοθυσία δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νιώσεις απαραίτητη.

--Αυτές τις μέρες, το μήνυμα που κυριαρχεί είναι η θυσία. Η παράδοση του εαυτού. Ο Γολγοθάς. Αλλά ας βάλουμε μια τελεία στην πλάνη: Η δική σου διαρκής αυτοθυσία δεν οδηγεί πουθενά. Δεν σε κάνει καλύτερη γυναίκα, δεν σε κάνει πιο άξια μητέρα, ούτε σου εξασφαλίζει τη θέση που ονειρεύεσαι στην καρδιά των άλλων. Το μόνο μέρος στο οποίο σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αυτοθυσία είναι η απόλυτη ψυχική και σωματική εξάντληση.

--Ως Certified Coach (AC), το βλέπω καθημερινά. Γυναίκες που έχουν κάνει τον «Σταυρό» τους μόνιμο αξεσουάρ, που πιστεύουν ότι όσο περισσότερο υποφέρουν, τόσο περισσότερο «αγιάζουν». Σου έχω νέα: Στην πραγματική ζωή, η αυτοθυσία δεν φέρνει Ανάσταση· φέρνει Burnout.

--Σου έμαθαν ότι το να δίνεις μέχρι να «στερέψεις» είναι αρετή. Ότι το να βάζεις τις ανάγκες όλων των άλλων πάνω από τις δικές σου είναι δείγμα ανωτερότητας. Όμως, δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τι βλέπεις; Μια γυναίκα γεμάτη φως ή μια γυναίκα άδεια, κουρασμένη και ίσως… γεμάτη βουβό θυμό;

--Όπως θα έλεγε και ο Tony Robbins, η ποιότητα της ζωής σου εξαρτάται από τις αποφάσεις σου. Και αν αποφασίζεις καθημερινά να «πεθαίνεις» λίγο-λίγο για να είναι οι άλλοι ευχαριστημένοι, τότε μην αναρωτιέσαι γιατί νιώθεις ότι η ζωή σου δεν σου ανήκει. Η αυτοθυσία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να χάσεις τον εαυτό σου

--Η αυτοθυσία δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νιώσεις απαραίτητη. Πιστεύεις ότι αν σταματήσεις να προσφέρεις τα πάντα, οι άλλοι θα φύγουν. Ότι αν δεν είσαι «εκεί» 24/7, δεν θα σε αγαπάνε.

--Η αλήθεια είναι μία: Κανείς δεν εκτιμά έναν άνθρωπο που δεν εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό.

Όσο περισσότερο θυσιάζεσαι, τόσο περισσότερο εκπαιδεύεις τους άλλους να σε θεωρούν δεδομένη.

--Η Μεγάλη Εβδομάδα τελειώνει και το μήνυμά της για σένα πρέπει να είναι ένα: Φτάνει.

--Η θυσία δεν είναι αγάπη: Η αγάπη είναι μοίρασμα από περίσσευμα, όχι από έλλειμμα. Αν δεν έχεις ενέργεια για σένα, δεν έχεις τίποτα αληθινό να δώσεις στους άλλους.

--Αποδέξου τα όριά σου: Το να λες «δεν αντέχω άλλο» δεν είναι αμαρτία. Είναι η πιο ειλικρινής δήλωση αυτοσεβασμού που μπορείς να κάνεις.

--Επένδυσε στην Ενδυνάμωσή σου: Το coaching και η αυτοβελτίωση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο τρόπος να μάθεις να λες «όχι» στην εξάντληση και «ναι» στη δική σου ζωή.

--Αυτή την Ανάσταση, μην περιμένεις το Άγιο Φως από μια λαμπάδα. Άναψε το δικό σου φως βάζοντας όρια.

--Σταμάτα να θυσιάζεσαι για ανθρώπους που δεν θα έκαναν το ίδιο για σένα.

--Σταμάτα να «σταυρώνεις» την υγεία σου για να προλάβεις τα πάντα.

--Αναρωτήσου σήμερα: «Τι κέρδισα από όλες τις θυσίες που έκανα μέχρι τώρα; Με έκαναν πιο ευτυχισμένη ή απλώς πιο κουρασμένη;»

Από την Μαριάννα Φέξη και δημοσιεύτηκε στη Huffpost

https://www.huffingtonpost.gr/.../telika-poses-fores.../

https://www.huffingtonpost.gr/signature/marianna-fexi/

Τα «βελούδινα» νύχια μιας παλιάς καλής φιλίας.

Τα «βελούδινα» νύχια μιας παλιάς καλής φιλίας

--Είναι ένα ιδιαίτερο σημάδι φιλίας όταν οι άνθρωποι ξέρουν ότι μπορούν να σε πειράξουν και ότι, ακόμη κι όταν υπάρχει μια μικρή «τσιμπιά» στα λόγια τους, κατά βάθος σου αρέσει.

---Σου στέλνουν με email μια φωτογραφία της Τασσώς Καββαδία όταν έχεις εκνευριστεί με μια καθηγήτρια , μετρούν κρυφά πόσες φορές χρησιμοποιείς μια συγκεκριμένη λέξη και σε συγχαίρουν ύστερα από μία ώρα επειδή είπες τη λέξη «λοιπόν» μόνο 23 φορές , τους αρέσει να σου κάνουν πονηρές υπενθυμίσεις για παλιές ανοησίες, δεν σε αφήνουν να ξεχάσεις εκείνο το καλοκαίρι που ορκιζόσασταν στην αυλή του σχολείου πως εσύ θα γίνεις Γκαλίνα Ουλάνοβα κι εκείνη Μαργκότ Φοντέιν (άσχετα αν αφήσατε το μπαλέτο και κατέληξες εσύ, αργά, δημοσιογράφος κι εκείνη, σύντομα... in the sky with diamonds).

---Στην καλύτερη μορφή του λοιπόν, το πείραγμα επιτρέπει να τεθούν πραγματικά δύσκολα ζητήματα μέσα σε μια ατμόσφαιρα στοργής.

---Το κρίσιμο υπόβαθρο είναι ότι ο φίλος που σε πειράζει , αν και γνωρίζει όλες αυτές τις πλευρές σου εδώ και χρόνια, εντούτοις έχει παραμείνει δίπλα σου. Μπορεί να ακούγεται σαν κάτι ασήμαντο: ξέρει τα ελαττώματά μου και παρ’ όλα αυτά με συμπαθεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι κάτι υπέροχο και πολύ σπάνιο.

---Πολύ συχνά μια χρήσιμη επισήμανση που μας κάνει ένας φίλος, φτάνει σε εμάς ως κριτική, ως δυσάρεστη αλήθεια . Νιώθουμε ότι αποτελεί μέρος της «κατηγορίας» που στρέφεται εναντίον μας και είναι ένας λόγος για τον οποίο, αν είναι δυνατόν, να μπορέσουμε να την αποκλείσουμε από το μυαλό μας ή να στρέψουμε τη δική μας απογοήτευση για τον εαυτό μας εναντίον του ανθρώπου που μας την υπενθυμίζει.

---Είναι ένα βασικό πρόβλημα της ζωής: απορρίπτουμε δύσκολη αλλά σημαντική γνώση επειδή έρχεται τυλιγμένη με τον λάθος τρόπο. Ο παλιός καλός φίλος όμως καλύπτει τη διορατικότητά του με καλοσύνη και χιούμορ, κι έτσι μπορεί να καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε - με τη μορφή πειράγματος - πράγματα που παλαιότερα είχαμε απορρίψει άγρια όταν νιώθαμε περιφρόνηση ή απογοήτευση στον τρόπο που μας τα έλεγαν.

----Το πείραγμα λειτουργεί επειδή ο παλιός καλός φίλος ξέρει ότι δεν πρόκειται να διαλυθείς. Θα μπορούσε να σε πληγώσει. Ξέρει πώς να σε στενοχωρήσει βαθιά και φροντίζει συνειδητά να μην το κάνει. Δεν σε κατηγορεί ωμά ότι φέρθηκες απαίσια σε έναν πρώην σύντροφο (αν και τώρα αναγνωρίζεις ότι όντως αυτό είναι αλήθεια) ή ότι τα έκανες θάλασσα στη διαχείριση των οικονομικών σου (κάτι που δεν ξεχνάς ποτέ).

---Όταν οι φίλοι γνωρίζονται καλά και υπάρχει αγάπη μεταξύ τους, μπορούν να πειράζουν ο ένας τον άλλον για τις συνήθειες, τις αδυναμίες ή τις παλιές τους ιστορίες. Αυτό το πείραγμα δεν γίνεται για να πληγώσει, αλλά για να θυμίσει - με χιούμορ και καλοσύνη - κάποια αλήθεια για τον χαρακτήρα μας. Έτσι, μέσα από το γέλιο, μπορούμε να δεχτούμε πράγματα για τον εαυτό μας που αλλιώς θα μας φαίνονταν σαν σκληρή κριτική.

---Οι παλιοί φίλοι ξέρουν τα ελαττώματά μας, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να μας αγαπούν. Γι’ αυτό το πείραγμα ανάμεσά τους είναι σημάδι βαθιάς και αληθινής φιλίας... τα «νύχια» του παλιού καλού φίλου είναι πάντα βελούδινα!

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

 

Σήμερα ήταν η καθολική εορτή του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως προστάτη των οικογενειών και εόρταζε το σχολείο μας.

 Σήμερα ήταν η καθολική εορτή του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως προστάτη των οικογενειών και εόρταζε το σχολείο μας.

-Οι Αδελφές του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως (Soeurs de St Joseph de l'Apparition) είναι ένα καθολικό γυναικείο μοναχικό τάγμα, ιδρυθέν το 1832 από την Αγία Αιμιλία ντε Βιαλάρ στη Γαλλία, με αποστολή την εκπαίδευση, τη νοσηλεία και φιλανθρωπικά έργα.

-Στην Ελλάδα είναι γνωστές για τα ελληνογαλλικά σχολεία Saint Joseph (Πεύκη, Βόλος).

--Ίδρυση: 1832 στη Γαλλία από την Αγία Αιμιλία ντε Βιαλάρ (Emilie de Vialar).

--Πνευματικότητα: Αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ, με έμφαση στην ενσάρκωση του Θεού μέσω της έμπρακτης αγάπης και της φροντίδας των φτωχών και ασθενών.

--Εκπαιδευτική Δράση: Τα σχολεία «Saint Joseph» και «Jeanne d'Arc» (Πειραιάς) αποτελούν κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα με ιστορία από τον 19ο αιώνα.

--Παρουσία στην Ελλάδα/Κύπρο: Οι αδελφές έφτασαν στην περιοχή από τα μέσα του 19ου αιώνα (π.χ. Λάρνακα 1844, Πειραιάς 1859).

--Εορτασμός: Η καθολική Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ιωσήφ, προστάτη των οικογενειών, στις 19 Μαρτίου, ενώ η μνήμη της Αγίας Αιμιλίας τιμάται στις 17 Ιουνίου.

--Το τάγμα συνεχίζει το έργο του με έμφαση στην ανθρωπιστική παιδεία και την κοινωνική προσφορά.

Μητέρες και κόρες: η μερικές φορές δύσκολη σχέση τους

Arthur Hughes, Η κυρία Norman Hill και τα παιδιά της
1897  Μουσείο του Bruce Castle.

 Μητέρες και κόρες: η μερικές φορές δύσκολη σχέση τους

Ας το θέσουμε πιο συγκεκριμένα: υπάρχουν μητέρες που στο βάθος  της καρδιάς τους κρύβουν προβλήματα γύρω από πτυχές που αφορούν στην ευημερία των κοριτσιών  τους; Ναι, υπάρχουν γυναίκες που έχουν φέρει μικρά κορίτσια στον κόσμο  και σε κάποιο επίπεδο δεν θέλουν απόλυτα να ευδοκιμήσουν - τουλάχιστον όχι με κανέναν απλό ή εύκολο τρόπο.

Δεν θα ήθελαν ποτέ – φυσικά – να τους κάνουν κακό, δεν μιλάμε για κανενός είδους απροκάλυπτη σκληρότητα, απλώς τους είναι δύσκολη  η ιδέα της πλήρους άνθησης των κοριτσιών τους  και αυτό συμβαίνει για έναν λόγο τόσο απλό όσο και τελικά οδυνηρό και λογικό:  γιατί  πολύ πριν γίνουν μητέρες, ήταν κόρες, σύντροφοι, επαγγελματίες – άνθρωποι που διαμορφώθηκαν από φιλοδοξίες, απογοητεύσεις και προσωπικές επιθυμίες και  αναγκάστηκαν  να παίξουν  έναν υποτιμημένο  ρόλο,  να καταλάβουν έναν  περιορισμένο χώρο στον κόσμο, να μη λάβουν  την προσοχή που τους άξιζε και να μη μπορέσουν να δείξουν  ποιες  πραγματικά ήταν.

Ως αποτέλεσμα, αυτές οι μητέρες θα ήθελαν πολύ,  αλλά και δεν μπορούν να ανεχθούν εντελώς, ότι μια κόρη τους θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τριβές, να είναι σε θέση να εξερευνά τις επιθυμίες της  χωρίς τιμωρία ή να τραβήξει   την προσοχή των άλλων με το μυαλό της ή ακόμη να δηλώνει την άποψή της χωρίς σεβασμό.

Τίποτα λοιπόν από αυτά δεν μπορεί να συζητηθεί ούτε  καν να σκεφτεί κανείς, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσουμε διαφορετικά αυτήν την συμπεριφορά, αυτήν αδιάκοπη γρατζουνιά, τις επιπλήξεις, την ηθικολογία και την εύρεση ανύπαρκτων σφαλμάτων της μητέρας προς την κόρη.

«Πόσο περίπλοκο είναι να κρατάω κατά νου αυτή την ιδέα που μου ακούγεται αδύνατη: ότι η δική μου μάνα  μπορεί να μην ήθελε εντελώς το καλύτερο για μένα επειδή ένας αδίστακτος κόσμος δεν ήθελε εντελώς το καλύτερο για εκείνη. Κι όμως, αν τυχαίνει να είναι η αλήθεια, τι ανακούφιση τουλάχιστον θα μπορώ να νιώσω  ώστε να την εξερευνήσω χωρίς να φοβάμαι και να μπορώ, επιτέλους, να αποδώσω- μετά από χρόνια ολόκληρα ωμής σύγκρουσης μαζί της -τη δικαιοσύνη μιας εξήγησης, μιας εξήγησης ότι αυτό δεν είναι έλλειψη μητρικής φροντίδας αλλά  κάτι πολύ βαθύτερο που μου προκαλεί αμέσως  οίκτο όσο και  λύπη ή θυμό».

Πόσο ευτυχισμένος πρέπει να είναι κανείς, μάλιστα πόσο γενναίος, για να κάνει αυτό το πραγματικά γενναιόδωρο πράγμα (που ακούγεται πάντα εύκολο): να επιτρέψει σε ένα παιδί να είναι πιο ευτυχισμένο από ό,τι ήταν ο ίδιος, να του επιτρέψει - πραγματικά - να έχει μια καλύτερη ζωή.

Ένα δώρο στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε, για τον εαυτό μας και τις μητέρες μας, είναι να θυμόμαστε ότι είναι και γονείς και άτομα εξίσου άξια υπομονής, ενσυναίσθησης και κατανόησης.

Καλή σας ανάγνωση😊

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PschyCenter Ink

Tο μοναδικό πορτραίτο του Ιωσήφ Λεκανίδη

 Συμπληρωματικά στο οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, κορυφαίο πρωταγωνιστή των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα και στο ξεκίνημα του 20ου, παππού και προπάππου μας, η πρόσφατη ενημέρωση που λάβαμε από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Βενιζέλος".

Στον χώρο της εκδήλωσης για την παρουσίαση της έκδοσης «Ημερολόγιον απελευθερωτικής επαναστάσεως Κρήτης» του Ιωσήφ Λεκανίδη στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, εκτέθηκε το μοναδικό πορτραίτο του Ιωσήφ Λεκανίδη, έργο του μεγάλου Χανιώτη ζωγράφου Δημήτρη Κοκότση, το οποίο δώρισε πρόσφατα στο Ίδρυμα η εγγονή του Λεκανίδη, Δέσποινα Αρετάκη-Τζαφάλια.

Να τα λέμε όλα!

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Mια πιο τρυφερή και θαρραλέα πορεία προς το «παρακάτω»

 Mια πιο τρυφερή και θαρραλέα πορεία προς το «παρακάτω»

--Εχουμε μια τάση να είμαστε επιεικείς και συμπονετικοί με τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεπεράσουν κάποιον. Ακούγεται Ρομαντικό, έστω κι αν είναι κάπως θλιβερό. Η σχέση τους να έχει τελειώσει πριν καιρό, όμως οι σκέψεις του πρώην να παραμένουν πιστές σε κάθε λεπτομέρεια της ιστορίας. Ίσως να έχει μετακομίσει σε άλλη χώρα, ίσως να έχει παντρευτεί κάποιον άλλον, ίσως να έχει πεθάνει. Κι όμως, το ερώτημα πώς να ξεπεράσει κανείς κάποιον συνεχίζει να στοιχειώνει σιωπηλά εκείνον που έμεινε πίσω.

--Η πιο διάσημη φανταστική ερωτική ιστορία του 18ου αιώνα, το “Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερο” του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, αποτελεί μια βαθιά ευσπλαχνική μελέτη αυτού του είδους ρομαντικής προσκόλλησης. Ο ήρωας, ο Βέρθερος, ένας παθιασμένος νεαρός φοιτητής, ερωτεύεται παράφορα μια γοητευτική και όμορφη γυναίκα, τη Σαρλόττα. Εκείνη τον συμπαθεί, αλλά δεν τον αγαπά – εν μέρει επειδή είναι παντρεμένη με άλλον. Υπάρχουν πολλές άλλες αξιόλογες γυναίκες, ελεύθερες, ελκυστικές και πρόθυμες να ενδιαφερθούν για τον Βέρθερο. Εκείνος όμως δεν έχει χρόνο για καμία τους. Η μόνη που τον αφορά είναι η Σαρλόττα, εκείνη που δεν μπορεί να τον αγαπήσει. Η ιστορία του παραμένει ένα συγκινητικό παράδειγμα του πόσο καταστροφικό μπορεί να αποδειχθεί το να μην ξέρουμε πώς να ξεπεράσουμε κάποιον. Τελικά, ο Βέρθερος, ανίκανος να προχωρήσει, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Το μυθιστόρημα μάγεψε το κοινό της εποχής του, που το επαίνεσε για τη βαθιά και αγνή του κατανόηση του έρωτα.

--Αυτού του είδους το ανεκπλήρωτο πάθος – τόσο συχνά δοξασμένο στη λογοτεχνία και γενικότερα στην κοινωνία και τα Social Media – μπορεί να ακούγεται γενναιόδωρο και, υπό μία έννοια, ερωτικό. Στην πραγματικότητα όμως, η αφοσίωση σε μια σχέση χωρίς ανταπόκριση, κρύβει ένα μυστικό: είναι ένας έξυπνος τρόπος να διασφαλίσουμε ότι δεν θα βρεθούμε ποτέ σε μια πραγματική σχέση · ότι δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τις σκληρές αλήθειες του έρωτα. Η προσκόλληση σε έναν απόντα άλλον μας επιτρέπει να φαινόμαστε εξωτερικά αφοσιωμένοι στην αγάπη ( Ω! Τί ρομαντικό!) ενώ εσωτερικά να παραμένουμε προστατευμένοι από τα παρατράγουδα και τις πιο απαιτητικές της όψεις (Δόξα το Θεό απαλλάχτηκα!). Είναι προτιμότερο να κρατάμε το φως στραμμένο στον αδιάφορο και απόντα πρώην γιατί αποφεύγουμε την πιο δύσκολη εσωτερική εργασία το πώς να τον ξεπεράσουμε .

--Ο τρόπος για να αποδεσμευτούμε δεν είναι να πείσουμε τον εαυτό μας ότι ποτέ δεν μας άρεσε πραγματικά το συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι να εξετάσουμε με σοβαρότητα και ακρίβεια σε τι ακριβώς βασίστηκε η έλξη που αισθανθήκαμε κάποτε – και ύστερα να κατανοήσουμε ότι τα χαρακτηριστικά που θαυμάσαμε στον πρώην, υπάρχουν και σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι δεν φέρουν το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίσαμε με αυτόν. Η προσεκτική διερεύνηση του χαρακτήρα του απόντα – παραδόξως αλλά απελευθερωτικά – μας δείχνει ότι θα μπορούσαμε πράγματι να πάμε «παρακάτω» και να αγαπήσουμε και κάποιον άλλον.

--Και δεν πρόκειται για άσκηση παραίτησης από αυτό που πραγματικά θέλουμε. Αυτή η απελευθερωτική κίνηση είναι να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που επιθυμούμε πρέπει να υπάρχει και πέρα από το πρόσωπο που δε μας εκτίμησε και μας άφησε.

--Η αληθινή αγάπη δεν ταυτίζεται με τη νοσταλγία για μια απούσα μορφή. Σημαίνει να τολμάμε να εμπλακούμε με μια πραγματικά πρωτόγνωρη προοπτική: έναν άλλον άνθρωπο που είναι διαθέσιμος και που πιστεύει ότι είμαστε στην πραγματικότητα αξιαγάπητοι. Το να μάθουμε, λοιπόν, πώς να ξεπερνάμε κάποιον αποτελεί μέρος μιας βαθύτερης προετοιμασίας για το είδος του έρωτα που αξίζει πραγματικά τη λυρική και μεγαλειώδη λέξη «Ρομαντικός».
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Το Αγαπημένο Παλιό Πουλόβερ

"Η Παλαιά Γυναίκα Διορθώνουσα Παλιά Ρούχα"
1902
Camille Pissarro (1830-1903) 
Ο πατριάρχης του ιμπρεσιονισμού  

Το Αγαπημένο Παλιό Πουλόβερ

Δεν είναι από εκείνα που μπορείς πλέον να φορέσεις πραγματικά έξω, παρά μόνο στο σπίτι – και ίσως μόνο όταν είμαστε μόνοι μας ή έχουμε μια καλή δικαιολογία: κάνει ξαφνικά πολύ κρύο, είμαστε λίγο αδιάθετοι, μόλις επιστρέψαμε από τη δουλειά, έβρεχε, κάναμε  ένα ντους και τώρα μπορούμε να βολευτούμε υπέροχα στον καναπέ με ένα ζεστό φλυτζάνι μαλοτήρα από τα Λευκά Ορη.

Το αγαπημένο παλιό πουλόβερ κάποτε ήταν αρκετά κομψό, παίρνοντας ελαστικά το σχήμα του κορμού μας, με στενή εφαρμογή στους καρπούς. Τώρα έχει ξεχειλώσει με περίεργους τρόπους, έχει σακουλέψει, έχει μακρύνει, οι μανσέτες  φάρδυναν. Υπάρχει μια τρύπα στην αριστερή μασχάλη και ένας λεκές στον ώμο που παρά το καθάρισμα δε βγήκε –για λαδιά μοιάζει.

Όταν ήταν καινούργιο, το φορέσαμε  ένα όμορφο βράδυ σε εκείνη την υπέροχη  παράσταση στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ήταν μαζί μας τη βραδιά που μάθαμε ότι ο/η σύντροφός μας είχε παράλληλη σχέση. Ήρθε μαζί μας όταν φύγαμε από τη γειτονιά που μεγαλώσαμε  και λατρέψαμε. Στήριξε τον αυχένα μας σε μια πτήση προς τη Βενετία. 

Όλα αυτά τα πράγματα συνεχίζουν να ζουν μέσα στο πουλόβερ. Όταν χώνουμε  τη μύτη μας μέσα του και εισπνέουμε, μας γυρίζει πίσω σε εκείνες τις στιγμές. Είναι υπέροχο να το φοράμε, κουλουριασμένοι στον καναπέ, βλέποντας τηλεόραση. Μόνο οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάμε επιτρέπεται πλέον να μας δουν με αυτό.

Με το πουλόβερ κάνουμε πρόβα σε κάτι βασικό. Είναι ένα μεταβατικό αντικείμενο που μας βοηθά στο μονοπάτι όχι από την παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση, αλλά προς τη συνειδητοποίηση πως τα χρόνια περάσανε και μάλιστα γρήγορα.

Το πουλόβερ λειτουργεί αντίθετα με μια σύγχρονη τάση –που είναι αρκετά εμφανής στις ζωές μας– να πάψουμε να αγαπάμε τα πράγματα καθώς χάνουν τα αρχικά τους πλεονεκτήματα και την αξία τους. Να πετάμε ό,τι πάλιωσε. Στην ανακύκλωση ή στα σκουπίδια.

Το πουλόβερ αντίθετα αντιστρέφει αυτήν την τάση και η αγάπη συσσωρεύεται αθόρυβα γύρω του. Χωρίς να το δηλώνουμε ξεκάθαρα στον εαυτό μας, ελπίζουμε ότι και εμείς θα εκτιμηθούμε όπως αυτό το πουλόβερ· ότι κάποιος θα νιώσει για εμάς με αυτόν τον τρόπο και όχι μόνο θα συγχωρέσει τα φθαρμένα σώματά μας  και τους παραμορφωμένους χαρακτήρες μας – αλλά θα φτάσει να μας αγαπά ακριβώς γι' αυτά!

Ελπίζουμε ότι η τρυφερότητα, την οποία διακρίνουμε σε σχέση με ένα φθαρμένο παλιό πουλόβερ, μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της και σε εμάς. Ελπίζουμε...

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση  Νανά Τσούμα😃

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Χτυποκάρδια

  Χτυποκάρδια

-Σε συστήνουν σε κάποιον σ’ ένα συνέδριο. Δείχνει συμπαθητικός και κάνετε μια σύντομη κουβέντα για το θέμα της κεντρικής ομιλίας. Κάτι όμως στην κλίση του λαιμού του και στην προφορά του σου προκαλεί ένα χτυποκάρδι.
Ή κάθεσαι σε ένα βαγόνι και εκεί, διαγώνια απέναντί σου, είναι κάποιος που δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κοιτάς για όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Τραβάς τα μάτια σου από πάνω του και εκείνα αυτόματα ξαναστρέφονται σ`αυτόν. Δεν ξέρεις τίποτα συγκεκριμένο για τον άνθρωπο. Πηγαίνεις μόνο από αυτά που υπονοεί η εμφάνισή του. Παρατηρείς ότι ένα δάχτυλο του έχει γλιστρήσει μέσα στο βιβλίο που διαβάζει, ότι τα νύχια του είναι δαγκωμένα μέχρι μέσα, ότι έχει ένα λεπτό δερμάτινο λουρί γύρω από τον αριστερό καρπό του και ότι μισοκλείνει τα μάτια κοιτάζοντας ελαφρώς κοντόφθαλμα τον χάρτη πάνω από την πόρτα. Και αυτό είναι αρκετό για να σου προκαλέσει ένα χτυποκάρδι.
Μία άλλη μέρα, βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων, αντικρίζεις ένα πρόσωπο για όχι περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα και όμως, κι εδώ, νιώθεις το ίδιο συντριπτικό χτυποκάρδι – και, κατόπιν, μια γλυκόπικρη λύπη για την εξαφάνισή του μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

- Αυτά τα χτυποκάρδια ή αλλιώς ερωτικά σκιρτήματα συμβαίνουν σε μερικούς ανθρώπους συχνά και μερικές φορές σε όλους.
- Αεροδρόμια, τρένα, δρόμοι, συνέδρια-οι δυναμικές της σύγχρονης ζωής- συνεχώς μας εκθέτουν σε φευγαλέες επαφές με αγνώστους, από τους οποίους ξεχωρίζουμε λίγους, που δεν μας φαίνονται απλώς ενδιαφέροντες, αλλά καμιά φορά είναι τόσο ισχυροί, ώστε να μας φαίνονται σαν να είναι η πιθανή λύση στη ζωή μας!
----Αστείο;;
-Αυτό το φαινόμενο – ας το ονομάσουμε ερωτικό σκίρτημα – βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης κατανόησης του έρωτα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένα μικρό περιστατικό, ουσιαστικά κωμικό και περιστασιακά σκέτη φάρσα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένας μικρός πλανήτης στον αστερισμό της αγάπης, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κρυφός κεντρικός ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι ρομαντικές μας αντιλήψεις.

-Το σκίρτημα αυτό αποκαλύπτει πόσο πρόθυμοι είμαστε να αφήσουμε τις λεπτομέρειες να υπονοήσουν ένα όλο. Επιτρέπουμε στο τόξο του φρυδιού κάποιου να υπονοήσει έναν χαρακτήρα. Παίρνουμε τον τρόπο που κάποιος μεταφέρει περισσότερο βάρος στο δεξί του πόδι καθώς στέκεται ακούγοντας έναν συνάδελφο ως ένδειξη πνευματώδους ανεξαρτησίας. Ή τον τρόπο που κατεβάζει το κεφάλι του ως απόδειξη ντροπαλότητας και ευαισθησίας. Από μερικά μόνο σημάδια, προεξοφλούμε χρόνια ευτυχίας, τροφοδοτούμενη από βαθιά αμοιβαία συμπάθεια. Θα καταλάβουμε πλήρως ότι αγαπά τη μητέρα του, παρόλο που δεν τα πάει καλά μαζί της• ότι είναι εργατικός, παρόλο που φαίνεται απρόσεκτος• ότι είναι πληγωμένος και όχι θυμωμένος. Κομμάτια του χαρακτήρα του που μπορεί να μπερδεύουν και να προβληματίζουν τους άλλους, εσύ όμως θα έχεις βρει επιτέλους ένα σύντροφο ψυχής.

-Η αλήθεια είναι όμως ότι το άτομο πάνω στο οποίο χτίζουμε αυτές τις σκέψεις θα είναι στην πραγματικότητα αναπόφευκτα πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που το φανταζόμαστε. Πράγματι, μπορεί να έχει πολλές όμορφες ιδιότητες αλλά θα έχει επίσης προβλήματα, αποτυχίες, αδυναμίες και ενοχλητικά χαρακτηριστικά. Θα έχει σημαδευτεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από την παιδική του ηλικία, θα έχει τσέπες "βαθιές", θα υπάρχουν πράγματα που πραγματικά θα μας ενδιαφέρουν, όμως εκείνος θα τα βρίσκει ακατανόητα ή προσβλητικά.
Αν προσπαθούσαμε να βάλουμε στην πράξη ένα σκίρτημα και να συζήσουμε με αυτό το άτομο (όπως μας παρακινούν οι φαντασιώσεις μας), θα βρίσκαμε γρήγορα ποια είναι αλήθεια.

-Για να απολαύσουμε ένα σκίρτημα, ένα χτυποκάρδι, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό ήταν και τέρμα! Δεν υπάρχει συνέχεια!

-Διότι αν νομίζουμε ότι στην πραγματικότητα συναντάμε ένα άτομο που θα μας κάνει ευτυχισμένους, που θα είναι πράγματι ο ιδανικός άνθρωπος για να ζήσουμε και να γεράσουμε μαζί του, τότε – άθελά μας – καταστρέφουμε αυτήν την ιδιαίτερη ικανοποίηση που φέρνει το χτυποκάρδι. Η απόλαυση εξαρτάται από το να συνειδητοποιούμε ότι φανταζόμαστε ένα ιδανικό άτομο και όχι ότι πράγματι το βρήκαμε!

-------Κατανοητό;

-Για να ευχαριστηθούμε λοιπόν καλά ένα χτυποκάρδι, σημαίνει να καταλάβουμε ότι το υπέροχο αυτό πρόσωπο, που σχεδιάζουμε στο μυαλό μας, είναι δικό μας δημιούργημα!
Πρόκειται για μια δικιά μας δημιουργία-φαντασίωση που λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνον.
Αλλά αυτό που λέει για εμάς είναι πολύ σημαντικό γιατί μας δίνει πρόσβαση στα δικά μας ιδανικά. Μπορεί να μη γνωρίζουμε πραγματικά έναν άλλο άνθρωπο που βλέπουμε αλλά κατανοούμε πραγματικά το ποιοι είμαστε εμείς και τί θέλουμε.
Κάτι είναι και αυτό...

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, παππού και προπάππου μας.

Ιωσήφ Γ. Λεκανίδης 

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, κορυφαίο πρωταγωνιστή των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα και στο ξεκίνημα του 20ου, παππού και προπάππου μας.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα.

====================================

Με ξεχωριστή χαρά το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» επανέκδωσε "Το Ημερολόγιον της Απελευθερωτικής Επαναστάσεως της Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη, ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο για μία από τις κρισιμότερες περιόδους της νεότερης κρητικής ιστορίας από την έκρηξη της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης μέχρι το πρώτο διάστημα της Κρητικής Πολιτείας (Σεπτέμβριος 1895 – Ιούλιος 1899).

Ο Λεκανίδης, κορυφαίος πρωταγωνιστής των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου και στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα, στενός φίλος και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, καταγράφει τα γεγονότα ως αυτόπτης μάρτυρας και ως δρων συνδιαμορφωτής.

Σε ένα συναρπαστικό αφήγημα, με εξαντλητική παράθεση πληροφοριών και γλαφυρότητα, αποδίδει τη δύσκολη καθημερινότητα των αγωνιστών. Ιδεαλιστής ταγμένος ψυχή τε και σώματι στον ιερό σκοπό, την απελευθέρωση της Κρήτης και την ένωση με την Ελλάδα, ο Λεκανίδης είναι ένας μπαρουτο-καπνισμένος μαχητής των κρητικών αγώνων αλλά την ίδια στιγμή ένας λόγιος, που με συναίσθηση ευθύνης καταγράφει στις σελίδες του ημερολογίου του τα μικρά και τα μεγάλα όπως τα βιώνει.

Λόγια του Ιωσήφ Λεκανίδη

Πόνοις τὰ καλὰ κτῶνται. Οἱ δὲ λαοί, οἱ θέλοντες νὰ δοξασθῶσιν ἐνώπιον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ νὰ κατορθώσωσι νὰ σχηματισθῇ πεποίθησις παρ’ αὐτῶν ὅτι ἔχουσιν ἀρκετὴν συναίσθησιν τῆς ἐννοίας τῆς ἐλευθερίας, ὅτι εἰσὶν ἄξιοι αὐτῆς [...] πρέπει νὰ ἀποδεικνύωσιν ὅτι αἱ θυσίαι καὶ καταστροφαὶ εἰς οὐδὲν λογίζονται ἀπέναντι τῆς ἐπιτεύξεως αὐτῆς. Ἄλλως τε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, οὔτε ἡ δευτέρα, οὔτε ἡ δεκάτη μόνη φορά, ἤδη, καθ’ ἃς ὑποβάλλεται ἡ Κρήτη εἰς τοιαύτας ἢ καὶ διπλασίας θυσίας.

Ἐπὶ αἰῶνας ὁλοκλήρους ὑποβάλλεται εἰς τὰς θυσίας καὶ μαρτύρια, εἰς ἃ οὔτε οἱ μάρτυρες τῆς ἐκκλησίας δὲν ὑπεβλήθησαν χάριν τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς. Ἄγετε λοιπὸν καὶ ὑμεῖς, νέοι μάρτυρες τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος σας, ἐκεῖ ὅπου θὰ εὕρετε μυριάδας ἄλλων ἀδελφῶν σας, καὶ συγγενῶν σας καὶ ὁμογενῶν σας.

Ιωσήφ Λεκανίδης

(κατά την πολιορκία του Βάμου, 14 Μαΐου 1896)

Μαντινάδα της εποχής:

"Βροντά ο ουρανός κι αστράφτ’ η γη στο ντουφεκοβολίδι

γι’ Ένωσι γι’ θάνατο γι’ Σήφη Λεκανίδη.

Σε κάθε πάντ’ ανάγκη μας ο Λεκανίδης στέκει

και πάντα πρώτος προχωρεί αν συννεφιά κι αν βρέχει"

Βιογραφικό

Ο Ιωσήφ Λεκανίδης γεννήθηκε στον Αλίκαμπο Αποκορώνου το 1863. Παππούς του ήταν ο Ιωσήφ Μπουζής από το χωριό Ασκύφου των Σφακίων, ο οποίος απέκτησε το προσωνύμιο «Λεκανίδης» όταν εγκαταστάθηκε στον Αλίκαμπο στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο γιος του και πατέρας του Ιωσήφ, Γεώργιος Λεκανίδης, συμμετείχε στις επαναστάσεις του 1841, του 1858 και του 1866, και υπήρξε αιχμάλωτος των Οθωμανών για πολλά χρόνια. Η μητέρα του ήταν η Αικατερίνη Ροζάκη από τον Φονέ, χωριό γειτονικό στον Αλίκαμπο.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του 1866 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο μικρός Ιωσήφ για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του εργάστηκε ως εφημεριδοπώλης, ξυλουργός και οικοδιδάσκαλος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1888. Βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τους συμπατριώτες του που κατέφευγαν στον Πειραιά εξαιτίας των επαναστατικών γεγονότων της περιόδου. Επέστρεψε στην Κρήτη το 1892 και άσκησε τη δικηγορία στα Χανιά και τον Αποκόρωνα.

Το 1894 μυήθηκε στην αδελφότητα που αργότερα εξελίχθηκε στη Μεταπολιτευτική Επιτροπή, με επικεφαλής τον Σφακιανό πρωτοδίκη Μανούσο Κούνδουρο. Εξελέγη γενικός γραμματέας της Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 1895 και συμμετείχε ενεργά στις μάχες και τις συνελεύσεις της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης έως τον Αύγουστο του 1896, οπότε ο σουλτάνος εκχώρησε το Νέο Πολίτευμα.

Ο Λεκανίδης συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός κατά το διάστημα που ακολούθησε, ενώ συμμετείχε στην επανάσταση του 1897, άλλοτε υποστηρίζοντας την πολιτική του Κούνδουρου και άλλοτε διαφοροποιούμενος από αυτήν. Διετέλεσε πληρεξούσιος Αποκορώνου στις Επαναστατικές Συνελεύσεις του 1897 και του 1898, ενώ είχε στενή σχέση με τους Κρήτες της Αθήνας, όπου είχε μεταφέρει τους γονείς του, τη σύζυγό και τα παιδιά του για λόγους ασφάλειας. Μετά την εγκατάσταση του πρίγκιπα Γεωργίου ως ύπατου αρμοστή Κρήτης, ο Λεκανίδης διορίστηκε μέλος της δεκαεξαμελούς «Επιτροπείας προς παρασκευήν Σχεδίου του Πολιτεύματος» που συγκροτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1898, και στη συνέχεια εξελέγη πληρεξούσιος Αποκορώνου στη Συντακτική Συνέλευση των Κρητών του 1899, στην οποία υπέβαλε πλήθος προτάσεων.

Από το 1899 έως το 1902 διετέλεσε πρόεδρος του Πρωτοδικείου Σφακίων, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ασχοληθεί με τη δικηγορία και για να έχει τη δυνατότητα να πολιτευθεί. Το 1906 εξελέγη πληρεξούσιος Σφακίων στη Β' Συντακτική Συνέλευση, τον επόμενο χρόνο βουλευτής Σφακίων και το 1910 μέλος της «Συνελεύσεως των Ελλήνων εν Κρήτη», όπως είχε μετονομαστεί η κρητική Βουλή από το 1908.

Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα συνέχισε την ενασχόλησή του με την πολιτική από τις τάξεις του Κόμματος Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Χανίων τον Μάιο του 1915, αλλά η θητεία του υπήρξε σύντομη (3 Αυγούστου-21 Οκτωβρίου 1915), καθώς μετά την παραίτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου από την πρωθυπουργία, εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τον Δεκέμβριο, από τις οποίες απείχαν οι Φιλελεύθεροι. Ο Λεκανίδης έγινε ξανά βουλευτής το καλοκαίρι του 1917, οπότε ανακλήθηκε η Βουλή του 1915, η λεγόμενη «Βουλή των Λαζάρων» (12 Ιουλίου 1917 - 10 Σεπτεμβρίου 1920). Ήταν υποψήφιος βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1923 και του 1926, αλλά δεν εξελέγη και στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.

Διετέλεσε πρόεδρος του ιστορικού Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων το 1924 και την περίοδο 1926-1927 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου το 1929. Τα επόμενα χρόνια αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο. Απεβίωσε στα Χανιά στις 31 Αυγούστου 1950, σε ηλικία 87 ετών.

Σύζυγος του Ιωσήφ Λεκανίδη ήταν η Ελένη Φραγκίσκου Σάρδη από την Κίμωλο, με την οποία απέκτησε έντεκα παιδιά (έξι αγόρια και πέντε κορίτσια) και είναι αξιοσημείωτο ότι τα εννιά σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο. Μεταξύ αυτών, ο γιος του Στέφανος ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και διετέλεσε δήμαρχος Χανίων (1964-1967), ενώ η κόρη του Μαρίνα Ζινευράκη-Λεκανίδου ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δραστηριότητα, διετέλεσε πρόεδρος της Προοδευτικής Ενώσεως Γυναικών και δημοτική σύμβουλος Χανίων.

Η παρουσίαση της επανέκδοσης "Τό Ἡμερολόγιον τῆς Ἀπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη έγινε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026 με χορηγία του δισεγγονού του Στεφάνου Λεκανίδη και επιστημονική επιμέλεια του Γιώργου Λιμαντζάκη, δρ τουρκολόγου-ιστορικού.

Παραβρέθηκαν εγγονοί, δισέγγονοι, συγγενείς και ομογενείς.