Χτυποκάρδια

  Χτυποκάρδια

-Σε συστήνουν σε κάποιον σ’ ένα συνέδριο. Δείχνει συμπαθητικός και κάνετε μια σύντομη κουβέντα για το θέμα της κεντρικής ομιλίας. Κάτι όμως στην κλίση του λαιμού του και στην προφορά του σου προκαλεί ένα χτυποκάρδι.
Ή κάθεσαι σε ένα βαγόνι και εκεί, διαγώνια απέναντί σου, είναι κάποιος που δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κοιτάς για όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Τραβάς τα μάτια σου από πάνω του και εκείνα αυτόματα ξαναστρέφονται σ`αυτόν. Δεν ξέρεις τίποτα συγκεκριμένο για τον άνθρωπο. Πηγαίνεις μόνο από αυτά που υπονοεί η εμφάνισή του. Παρατηρείς ότι ένα δάχτυλο του έχει γλιστρήσει μέσα στο βιβλίο που διαβάζει, ότι τα νύχια του είναι δαγκωμένα μέχρι μέσα, ότι έχει ένα λεπτό δερμάτινο λουρί γύρω από τον αριστερό καρπό του και ότι μισοκλείνει τα μάτια κοιτάζοντας ελαφρώς κοντόφθαλμα τον χάρτη πάνω από την πόρτα. Και αυτό είναι αρκετό για να σου προκαλέσει ένα χτυποκάρδι.
Μία άλλη μέρα, βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων, αντικρίζεις ένα πρόσωπο για όχι περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα και όμως, κι εδώ, νιώθεις το ίδιο συντριπτικό χτυποκάρδι – και, κατόπιν, μια γλυκόπικρη λύπη για την εξαφάνισή του μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

- Αυτά τα χτυποκάρδια ή αλλιώς ερωτικά σκιρτήματα συμβαίνουν σε μερικούς ανθρώπους συχνά και μερικές φορές σε όλους.
- Αεροδρόμια, τρένα, δρόμοι, συνέδρια-οι δυναμικές της σύγχρονης ζωής- συνεχώς μας εκθέτουν σε φευγαλέες επαφές με αγνώστους, από τους οποίους ξεχωρίζουμε λίγους, που δεν μας φαίνονται απλώς ενδιαφέροντες, αλλά καμιά φορά είναι τόσο ισχυροί, ώστε να μας φαίνονται σαν να είναι η πιθανή λύση στη ζωή μας!
----Αστείο;;
-Αυτό το φαινόμενο – ας το ονομάσουμε ερωτικό σκίρτημα – βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης κατανόησης του έρωτα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένα μικρό περιστατικό, ουσιαστικά κωμικό και περιστασιακά σκέτη φάρσα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένας μικρός πλανήτης στον αστερισμό της αγάπης, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κρυφός κεντρικός ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι ρομαντικές μας αντιλήψεις.

-Το σκίρτημα αυτό αποκαλύπτει πόσο πρόθυμοι είμαστε να αφήσουμε τις λεπτομέρειες να υπονοήσουν ένα όλο. Επιτρέπουμε στο τόξο του φρυδιού κάποιου να υπονοήσει έναν χαρακτήρα. Παίρνουμε τον τρόπο που κάποιος μεταφέρει περισσότερο βάρος στο δεξί του πόδι καθώς στέκεται ακούγοντας έναν συνάδελφο ως ένδειξη πνευματώδους ανεξαρτησίας. Ή τον τρόπο που κατεβάζει το κεφάλι του ως απόδειξη ντροπαλότητας και ευαισθησίας. Από μερικά μόνο σημάδια, προεξοφλούμε χρόνια ευτυχίας, τροφοδοτούμενη από βαθιά αμοιβαία συμπάθεια. Θα καταλάβουμε πλήρως ότι αγαπά τη μητέρα του, παρόλο που δεν τα πάει καλά μαζί της• ότι είναι εργατικός, παρόλο που φαίνεται απρόσεκτος• ότι είναι πληγωμένος και όχι θυμωμένος. Κομμάτια του χαρακτήρα του που μπορεί να μπερδεύουν και να προβληματίζουν τους άλλους, εσύ όμως θα έχεις βρει επιτέλους ένα σύντροφο ψυχής.

-Η αλήθεια είναι όμως ότι το άτομο πάνω στο οποίο χτίζουμε αυτές τις σκέψεις θα είναι στην πραγματικότητα αναπόφευκτα πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που το φανταζόμαστε. Πράγματι, μπορεί να έχει πολλές όμορφες ιδιότητες αλλά θα έχει επίσης προβλήματα, αποτυχίες, αδυναμίες και ενοχλητικά χαρακτηριστικά. Θα έχει σημαδευτεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από την παιδική του ηλικία, θα έχει τσέπες "βαθιές", θα υπάρχουν πράγματα που πραγματικά θα μας ενδιαφέρουν, όμως εκείνος θα τα βρίσκει ακατανόητα ή προσβλητικά.
Αν προσπαθούσαμε να βάλουμε στην πράξη ένα σκίρτημα και να συζήσουμε με αυτό το άτομο (όπως μας παρακινούν οι φαντασιώσεις μας), θα βρίσκαμε γρήγορα ποια είναι αλήθεια.

-Για να απολαύσουμε ένα σκίρτημα, ένα χτυποκάρδι, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό ήταν και τέρμα! Δεν υπάρχει συνέχεια!

-Διότι αν νομίζουμε ότι στην πραγματικότητα συναντάμε ένα άτομο που θα μας κάνει ευτυχισμένους, που θα είναι πράγματι ο ιδανικός άνθρωπος για να ζήσουμε και να γεράσουμε μαζί του, τότε – άθελά μας – καταστρέφουμε αυτήν την ιδιαίτερη ικανοποίηση που φέρνει το χτυποκάρδι. Η απόλαυση εξαρτάται από το να συνειδητοποιούμε ότι φανταζόμαστε ένα ιδανικό άτομο και όχι ότι πράγματι το βρήκαμε!

-------Κατανοητό;

-Για να ευχαριστηθούμε λοιπόν καλά ένα χτυποκάρδι, σημαίνει να καταλάβουμε ότι το υπέροχο αυτό πρόσωπο, που σχεδιάζουμε στο μυαλό μας, είναι δικό μας δημιούργημα!
Πρόκειται για μια δικιά μας δημιουργία-φαντασίωση που λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνον.
Αλλά αυτό που λέει για εμάς είναι πολύ σημαντικό γιατί μας δίνει πρόσβαση στα δικά μας ιδανικά. Μπορεί να μη γνωρίζουμε πραγματικά έναν άλλο άνθρωπο που βλέπουμε αλλά κατανοούμε πραγματικά το ποιοι είμαστε εμείς και τί θέλουμε.
Κάτι είναι και αυτό...

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, παππού και προπάππο μας.

Ιωσήφ Γ. Λεκανίδης 

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, κορυφαίο πρωταγωνιστή των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα και στο ξεκίνημα του 20ου, παππού και προπάππο μας.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα.

====================================

Με ξεχωριστή χαρά το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» επανέκδωσε "Το Ημερολόγιον της Απελευθερωτικής Επαναστάσεως της Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη, ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο για μία από τις κρισιμότερες περιόδους της νεότερης κρητικής ιστορίας από την έκρηξη της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης μέχρι το πρώτο διάστημα της Κρητικής Πολιτείας (Σεπτέμβριος 1895 – Ιούλιος 1899).

Ο Λεκανίδης, κορυφαίος πρωταγωνιστής των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου και στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα, στενός φίλος και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, καταγράφει τα γεγονότα ως αυτόπτης μάρτυρας και ως δρων συνδιαμορφωτής.

Σε ένα συναρπαστικό αφήγημα, με εξαντλητική παράθεση πληροφοριών και γλαφυρότητα, αποδίδει τη δύσκολη καθημερινότητα των αγωνιστών. Ιδεαλιστής ταγμένος ψυχή τε και σώματι στον ιερό σκοπό, την απελευθέρωση της Κρήτης και την ένωση με την Ελλάδα, ο Λεκανίδης είναι ένας μπαρουτο-καπνισμένος μαχητής των κρητικών αγώνων αλλά την ίδια στιγμή ένας λόγιος, που με συναίσθηση ευθύνης καταγράφει στις σελίδες του ημερολογίου του τα μικρά και τα μεγάλα όπως τα βιώνει.

Λόγια του Ιωσήφ Λεκανίδη

Πόνοις τὰ καλὰ κτῶνται. Οἱ δὲ λαοί, οἱ θέλοντες νὰ δοξασθῶσιν ἐνώπιον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ νὰ κατορθώσωσι νὰ σχηματισθῇ πεποίθησις παρ’ αὐτῶν ὅτι ἔχουσιν ἀρκετὴν συναίσθησιν τῆς ἐννοίας τῆς ἐλευθερίας, ὅτι εἰσὶν ἄξιοι αὐτῆς [...] πρέπει νὰ ἀποδεικνύωσιν ὅτι αἱ θυσίαι καὶ καταστροφαὶ εἰς οὐδὲν λογίζονται ἀπέναντι τῆς ἐπιτεύξεως αὐτῆς. Ἄλλως τε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, οὔτε ἡ δευτέρα, οὔτε ἡ δεκάτη μόνη φορά, ἤδη, καθ’ ἃς ὑποβάλλεται ἡ Κρήτη εἰς τοιαύτας ἢ καὶ διπλασίας θυσίας.

Ἐπὶ αἰῶνας ὁλοκλήρους ὑποβάλλεται εἰς τὰς θυσίας καὶ μαρτύρια, εἰς ἃ οὔτε οἱ μάρτυρες τῆς ἐκκλησίας δὲν ὑπεβλήθησαν χάριν τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς. Ἄγετε λοιπὸν καὶ ὑμεῖς, νέοι μάρτυρες τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος σας, ἐκεῖ ὅπου θὰ εὕρετε μυριάδας ἄλλων ἀδελφῶν σας, καὶ συγγενῶν σας καὶ ὁμογενῶν σας.

Ιωσήφ Λεκανίδης

(κατά την πολιορκία του Βάμου, 14 Μαΐου 1896)

Μαντινάδα της εποχής:

"Βροντά ο ουρανός κι αστράφτ’ η γη στο ντουφεκοβολίδι

γι’ Ένωσι γι’ θάνατο γι’ Σήφη Λεκανίδη.

Σε κάθε πάντ’ ανάγκη μας ο Λεκανίδης στέκει

και πάντα πρώτος προχωρεί αν συννεφιά κι αν βρέχει"

Βιογραφικό

Ο Ιωσήφ Λεκανίδης γεννήθηκε στον Αλίκαμπο Αποκορώνου το 1863. Παππούς του ήταν ο Ιωσήφ Μπουζής από το χωριό Ασκύφου των Σφακίων, ο οποίος απέκτησε το προσωνύμιο «Λεκανίδης» όταν εγκαταστάθηκε στον Αλίκαμπο στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο γιος του και πατέρας του Ιωσήφ, Γεώργιος Λεκανίδης, συμμετείχε στις επαναστάσεις του 1841, του 1858 και του 1866, και υπήρξε αιχμάλωτος των Οθωμανών για πολλά χρόνια. Η μητέρα του ήταν η Αικατερίνη Ροζάκη από τον Φονέ, χωριό γειτονικό στον Αλίκαμπο.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του 1866 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο μικρός Ιωσήφ για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του εργάστηκε ως εφημεριδοπώλης, ξυλουργός και οικοδιδάσκαλος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1888. Βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τους συμπατριώτες του που κατέφευγαν στον Πειραιά εξαιτίας των επαναστατικών γεγονότων της περιόδου. Επέστρεψε στην Κρήτη το 1892 και άσκησε τη δικηγορία στα Χανιά και τον Αποκόρωνα.

Το 1894 μυήθηκε στην αδελφότητα που αργότερα εξελίχθηκε στη Μεταπολιτευτική Επιτροπή, με επικεφαλής τον Σφακιανό πρωτοδίκη Μανούσο Κούνδουρο. Εξελέγη γενικός γραμματέας της Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 1895 και συμμετείχε ενεργά στις μάχες και τις συνελεύσεις της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης έως τον Αύγουστο του 1896, οπότε ο σουλτάνος εκχώρησε το Νέο Πολίτευμα.

Ο Λεκανίδης συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός κατά το διάστημα που ακολούθησε, ενώ συμμετείχε στην επανάσταση του 1897, άλλοτε υποστηρίζοντας την πολιτική του Κούνδουρου και άλλοτε διαφοροποιούμενος από αυτήν. Διετέλεσε πληρεξούσιος Αποκορώνου στις Επαναστατικές Συνελεύσεις του 1897 και του 1898, ενώ είχε στενή σχέση με τους Κρήτες της Αθήνας, όπου είχε μεταφέρει τους γονείς του, τη σύζυγό και τα παιδιά του για λόγους ασφάλειας. Μετά την εγκατάσταση του πρίγκιπα Γεωργίου ως ύπατου αρμοστή Κρήτης, ο Λεκανίδης διορίστηκε μέλος της δεκαεξαμελούς «Επιτροπείας προς παρασκευήν Σχεδίου του Πολιτεύματος» που συγκροτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1898, και στη συνέχεια εξελέγη πληρεξούσιος Αποκορώνου στη Συντακτική Συνέλευση των Κρητών του 1899, στην οποία υπέβαλε πλήθος προτάσεων.

Από το 1899 έως το 1902 διετέλεσε πρόεδρος του Πρωτοδικείου Σφακίων, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ασχοληθεί με τη δικηγορία και για να έχει τη δυνατότητα να πολιτευθεί. Το 1906 εξελέγη πληρεξούσιος Σφακίων στη Β' Συντακτική Συνέλευση, τον επόμενο χρόνο βουλευτής Σφακίων και το 1910 μέλος της «Συνελεύσεως των Ελλήνων εν Κρήτη», όπως είχε μετονομαστεί η κρητική Βουλή από το 1908.

Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα συνέχισε την ενασχόλησή του με την πολιτική από τις τάξεις του Κόμματος Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Χανίων τον Μάιο του 1915, αλλά η θητεία του υπήρξε σύντομη (3 Αυγούστου-21 Οκτωβρίου 1915), καθώς μετά την παραίτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου από την πρωθυπουργία, εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τον Δεκέμβριο, από τις οποίες απείχαν οι Φιλελεύθεροι. Ο Λεκανίδης έγινε ξανά βουλευτής το καλοκαίρι του 1917, οπότε ανακλήθηκε η Βουλή του 1915, η λεγόμενη «Βουλή των Λαζάρων» (12 Ιουλίου 1917 - 10 Σεπτεμβρίου 1920). Ήταν υποψήφιος βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1923 και του 1926, αλλά δεν εξελέγη και στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.

Διετέλεσε πρόεδρος του ιστορικού Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων το 1924 και την περίοδο 1926-1927 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου το 1929. Τα επόμενα χρόνια αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο. Απεβίωσε στα Χανιά στις 31 Αυγούστου 1950, σε ηλικία 87 ετών.

Σύζυγος του Ιωσήφ Λεκανίδη ήταν η Ελένη Φραγκίσκου Σάρδη από την Κίμωλο, με την οποία απέκτησε έντεκα παιδιά (έξι αγόρια και πέντε κορίτσια) και είναι αξιοσημείωτο ότι τα εννιά σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο. Μεταξύ αυτών, ο γιος του Στέφανος ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και διετέλεσε δήμαρχος Χανίων (1964-1967), ενώ η κόρη του Μαρίνα Ζινευράκη-Λεκανίδου ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δραστηριότητα, διετέλεσε πρόεδρος της Προοδευτικής Ενώσεως Γυναικών και δημοτική σύμβουλος Χανίων.

Η παρουσίαση της επανέκδοσης "Τό Ἡμερολόγιον τῆς Ἀπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη έγινε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026 με χορηγία του δισεγγονού του Στεφάνου Λεκανίδη και επιστημονική επιμέλεια του Γιώργου Λιμαντζάκη, δρ τουρκολόγου-ιστορικού.

Παραβρέθηκαν εγγονοί, δισέγγονοι, συγγενείς και ομογενείς.

 

Το βρώμικο κόλπο.

 Για την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής, την αβεβαιότητα, τη δυσπιστία, τις διαψεύσεις...

Από την μοναδική Ιωάννα Καρυστιάνη

"Ψιλά Γράμματα" εκδόσεις Καστανιώτη

Ο καρπός ενός αγαπημένου προσώπου.

Σπουδή(study)   Αγνώστου

 

Ο καρπός  ενός αγαπημένου προσώπου

Τις περισσότερες φορές κοιτάς τον καρπό αφηρημένα και δεν κάνεις δεύτερη σκέψη. Όμως, σε ευνοϊκές,  ας  πούμε, συνθήκες – όταν για παράδειγμα το  δερμάτινο λουράκι του ρολογιού της πλαισιώνεται από ένα κομποσχοίνι  από Μοναστήρι της Τήνου, από τη μανσέτα του  καλοσιδερωμένου πουκαμίσου  του, από τον τρόπο που κρατάει το στυλό ή ακόμα  όταν ακουμπά τον καρπό πάνω σε ένα τραπέζι με την παλάμη προς τα πάνω – ξαφνικά σαν να ξεχνάς  πού βρίσκεσαι και να συγκεντρώνεσαι σε αυτές τις  λεπτές γραμμές της παλάμης, να παρατηρείς  και να διαπιστώνεις πόσο λεπτό είναι  το δέρμα στο εσωτερικό του αντιβραχίου και το πώς οι απαλές καμπύλες του καρπού αλλάζουν: διογκώνονται, ανοίγουν, στενεύουν και ξαναγυρίζουν προς τα μέσα. 

Οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες μιας σχέσης , όποια κι αν είναι αυτή, σημαίνουν αναπόφευκτα ότι συχνά δεν νιώθεις ιδιαίτερα τρυφερά  ή γενναιόδωρα απέναντι σε αυτό το πρόσωπο – παρόλο που μαζί του έχεις περάσει κάποιο διάστημα της ζωής σου –μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Κι όμως, μόνο κοιτάζοντας τον καρπό του, μπορούν να ανανεωθούν κάποια τρυφερά αισθήματα που συνειδητοποιείς ότι είχες αρχίσει, εδώ και καιρό πολύ,  να χάνεις.

Ορισμένοι λόγοι για τους οποίους τον αγαπάς μπορούν να ξαναβρεθούν μέσα από την παρατήρηση αυτού του παράξενου «μεντεσέ» ανάμεσα στα  καρπιαία οστά. Η ευχαρίστησή σου να τον κοιτάζεις συνδέεται με την ανάμνηση της ιστορίας του: πόσο μικρός πρέπει να ήταν ο καρπός του όταν ήταν μωρό, πώς κάποτε ήταν κλεισμένος  σε μάλλινα γαντάκια, πώς τραβούσε προς τα κάτω τη μανσέτα ενός μπλε πουλόβερ με τον αντίχειρά του (και τελικά άνοιξε μια μικρή τρύπα).

Επανασυνδέεσαι με τη χάρη των κινήσεων που κάνει κατά καιρούς και που κάποτε σε είχαν συγκινήσει βαθιά– κινήσεις που εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη ακόμη να σε αγγίζουν. 

Υπάρχει ένας τρόπος που κρατά το χέρι του σηκωμένο όταν κάνει μια παύση(«βρε, κάντε λίγη ησυχία») ενώ πληκτρολογεί ένα μήνυμα, κοιτάζοντας την οθόνη και δαγκώνοντας το κάτω του χείλος. Ο νευρικός  τρόπος που οδηγεί και αλλάζει τις ταχύτητες, που φυσά μακριά τον καπνό του τσιγάρου του για να μην ενοχλεί, που σκουπίζει  ευλαβικά και προσεκτικά το καντήλι της πριν το ανάψει. Είναι μια κίνηση του καρπού που δείχνει μια αγχώδη επιθυμία να τα κάνει όλα σωστά. Η ανάγκη να ευχαριστεί τους άλλους είναι μια πλευρά αυτού του ανθρώπου  που όμως δεν φαίνεται πάντα στην ταραγμένη καθημερινή ζωή.

Σε ελκύει και ο τρόπος που κρατά το μαχαίρι όταν κόβει μια ντομάτα – με τον δείκτη τεντωμένο μακριά πάνω στη ράχη της λεπίδας και τον καρπό πιεσμένο προς τα κάτω, προς την επιφάνεια κοπής. Είναι μια παράξενη κίνηση που μόνο αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να κάνει. Παρατηρώντας τον, μπορείς να ακολουθήσεις ένα νήμα που σε οδηγεί πίσω σε μια πιο αδέξια εποχή της παιδικής ηλικίας, όταν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ελέγξει τη λεπίδα παρά τις φιλότιμες οδηγίες που του έδιναν οι γονείς. Με έναν τρόπο, συνδέεσαι μέσα στον χρόνο με τον παλιότερο εαυτό του – πρόθυμο να μάθει, χωρίς να τον βαραίνουν ακόμη οι μεταγενέστερες πολυπλοκότητες της ζωής. 

Μπορεί καμιά φορά να είναι δύσκολος άνθρωπος, όμως ο καρπός του είναι σύμβολο της πιο εύθραυστης πλευράς του.

Ίσως να είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις μόνο από τον καρπό του.

Να έχετε μια ήρεμη νύχτα, με καθαρές σκέψεις και ζεστή καρδιά.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter  

 

Για να μη λείψουν τα Χριστούγεννα σε κανένα παιδί, στο Πεδίον του Αρεως και στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό, σας περιμένουν μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2026, οι εθελόντριες του Χαμόγελου του Παιδιού με γούρια, παιχνίδια, κοσμήματα, βιβλία, χρώματα και χίλια δυο άλλα πράγματα – όλα χειροποίητα από το εργαστήριο του Χαμόγελου- για να διαλέξετε ό,τι σας αρέσει!!!

     Παράλληλα θα ζήσετε σε ένα παραμυθένιο, απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον, που θα μείνει αξέχαστο σε σας και κυρίως στα παιδιά σας!!!

 

     Η είσοδος είναι δωρεάν και οι ώρες λειτουργίας :

Καθημερινά 16:30 - 22:00, Σαββατοκύριακα 10:00 - 22:00

 

   Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα σε όλα τα παιδιά του Κόσμου!!!

   Χρόνια Πολλά με Υγεία, Κουράγιο και Πείσμα στον Πρόεδρο του Χαμόγελου κύριο Κώστα Γιαννόπουλο, τον Ανθρωπο που προασπίστηκε το δικαίωμα όλων των παιδιών να χαμογελούν!!!

Θα είμαστε πάντα δίπλα σας κύριε Πρόεδρε!!!

Με απέραντη αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Απογείωση

Ο άγιος Ιερώνυμος στην έρημο (1450)
Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (1412-1492)

                

    Απογείωση

---Λίγα δευτερόλεπτα στη ζωή είναι τόσο εκστατικά όσο εκείνα στα οποία ένα αεροπλάνο ανυψώνεται προς τον ουρανό. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τεράστιου κήτους, που στέκει ακίνητο στην αρχή ενός διαδρόμου, αντικρίζουμε μια γνώριμη θέα: ο δρόμος που ήρθαμε, το πήγαινε –έλα των  μπλε λεωφορείων, τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο με τα τετράγωνα παράθυρα· η γη δηλαδή όπως πάντα τη γνωρίζαμε.

---Ξαφνικά ένας δυνατός θόρυβος  μας φέρνει μια ελαφρά ταραχή για το xanax  που ξεχάσαμε να πάρουμε. Οι κρύες  μηχανές  ανάβουν, οι κινητήρες το ίδιο, αρχίζουμε να προχωρούμε αργά και μετά πιο γρήγορα και ακόμα πιο γρήγορα... Από το παράθυρο τρέχουν ιλιγγιωδώς τα κτίρια, τα δέντρα, το ξενοδοχείο. Η ταραχή δυναμώνει, τα χέρια μας σφίγγουν τα χερούλια του καθίσματος, ένας ανεπαίσθητος τρόμος και, συνοδευόμενοι από την ελεγχόμενη οργή των μηχανών, αναδυόμαστε πλήρως στην ατμόσφαιρα, όπου ανοίγεται μπροστά μας ένας απέραντος ορίζοντας, κατά μήκος του οποίου μπορούμε να περιπλανηθούμε χωρίς εμπόδια.

---Η νέα οπτική προσδίδει τάξη και λογική στο τοπίο: οι δρόμοι καμπυλώνουν για να αποφύγουν τους λόφους· τα ποτάμια χαράσσουν διαδρομές προς τις λίμνες· οι πυλώνες οδηγούν από τους σταθμούς παραγωγής στις πόλεις· οι δρόμοι, που από τη γη φαίνονταν σχεδιασμένοι άναρχα και χωρίς σκέψη, από ψηλά αναδύονται ως καλοσχεδιασμένα πλέγματα. Το μάτι μας επιχειρεί να ταιριάξει ό,τι μπορεί.

---Και πρέπει να σκεφτούμε ότι όλο αυτό, υπήρχε πάντοτε κρυμμένο από την όρασή μας· ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι μικρός, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τον βλέπουμε.

---Οι μηχανές δεν δείχνουν καμία από την προσπάθεια που απαιτήθηκε για να μας φέρουν ως εδώ. Κρέμονται στο ασύλληπτο κρύο, υπομονετικά και αόρατα μεταφέροντας στο φορτίο τους αιτήματα, βαλίτσες, μηνύματα, ανθρώπους κοιμισμένους και ξύπνιους.

---Δεν μιλάμε πολύ για τα σύννεφα που είναι ορατά εδώ πάνω. Κανείς δεν τα θεωρεί αξιοσημείωτα ότι κάπου πάνω από τον ωκεανό πετάξαμε δίπλα από ένα απέραντο λευκό νησί σαν καραμέλα, το οποίο θα αποτελούσε τέλειο σκηνικό για έναν άγγελο ή ακόμη και για τον Θεό τον ίδιο σε έναν πίνακα του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Στην καμπίνα, κανείς δεν σηκώνεται για να αναγγείλει με απαιτητική έμφαση ότι, έξω από το παράθυρο, πετάμε πάνω από ένα σύννεφο- ένα θέαμα που ο Λεονάρντο ντα Βίντσι θα το κρατούσε φυλακισμένο μέχρι να φτάσει στον καμβά του.

---Το φαγητό, που όταν τρώγεται σε μια κουζίνα θα φαινόταν κοινότοπο, αποκτά νέα γεύση και ενδιαφέρον μέσα στην παρουσία των σύννεφων (όπως ένα τοστ που καταναλώνεται πάνω σε έναν γκρεμό με θέα τη θάλασσα). Με τον φωτισμένο δίσκο μπροστά μας και τη βοήθεια ενός παγωμένου ψωμιού, ενός πλαστικού ρολού και ενός μπολ  με πατατοσαλάτα, οικειοποιούμαστε το εξωγήινο τοπίο, αυτή την αφιλόξενη περιοχή.

---Ξέρετε υπάρχει και μια ψυχολογική απόλαυση σε αυτή την απογείωση· η μαρτυρία της ταχύτητας με την οποία το αεροπλάνο ανέρχεται αποτελεί υποδειγματικό σύμβολο μεταμόρφωσης. Η επίδειξη ισχύος μπορεί να μας εμπνεύσει να φανταστούμε ανάλογες, αποφασιστικές μεταμορφώσεις –απογειώσεις και στις δικές μας ζωές· να φανταστούμε ότι κι εμείς, μια μέρα, θα υπερβούμε πολύ εκείνα που ως τώρα μας είχαν στοιχειώσει.

---Τα σύννεφα μας σπρώχνουν απαλά στην ηρεμία. Κάτω από εμάς βρίσκονται οι εχθροί και οι συνάδελφοι, οι αιτίες  των τρόμων μας και των  σπαραγμών μας, όλοι τους τώρα μοιάζουν απειροελάχιστες γρατσουνιές πάνω στη γη καθώς πιέζουμε το  μάγουλό μας πάνω στο κρύο παράθυρο του αεροπλάνου- αυτής της όμορφης, σκόπιμης μηχανής και  δασκάλας βαθιάς φιλοσοφίας.

Καλή σας ανάγνωση!

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

 

 

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"😊

Μια παροιμία κάποτε άκουσα από μια θεία μου που τις έπαιζε στα δάχτυλα και κάθε της πρόταση είχε και από μία.

"Οσα κεριά ανάψεις τόσα χρόνια θα ζήσεις"

Ετσι σκέφτηκα φέτος να το δοκιμάσω και, βάζοντας-πονηρά πονηρά- μπόλικα επιπλέον κεράκια στην τούρτα, παραλίγο να κάψω το σπίτι!

Τη φωτιά την έσβησα με τη σωλήνα του ποτίσματος και όρκο βαρύ έκανα από του χρόνου ένα(1) κεράκι, όπως κάνουν για σιγουριά οι απανταχού μεγαλοκοπέλες της ηλικίας μου!

ΥΓ. Σας πειράζω έτσι;;;;

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις ευχές σας!!!

Εύχομαι και εγώ να είμαστε όλοι καλά του χρόνου και να γιορτάζει κυρίως το "μέσα μας"

 

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

Τί σημαίνει στ’ αλήθεια η ζωή;

--Το να επιμένουμε στην ερώτηση «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» μοιάζει, για πολλούς, σαν να κουβαλάμε μια πέτρα στην τσέπη μας, κάτι βαρύ και ασήκωτο, αλλόκοτο, κάτι που μόνο αθώα μάτια παιδιών μπορούν να εξηγήσουν ή πληγωμένες καρδιές τολμούν να σηκώσουν.
--Σήμερα, άνθρωποι παντού – άλλοι με ένα θολό βλέμμα, άλλοι με ένα πικρό χαμόγελο –ψιθυρίζουν ή φωνάζουν πως «η ζωή δεν έχει νόημα».

--Δυο αλήθειες συνηθίζουν να λένε.
--Η πρώτη αλήθεια μυρίζει λιβάνι και παλιά βιβλία του παππού:
κάποτε, λένε, η ζωή είχε νόημα γιατί μας το ψιθύριζε ο Θεός.
Να Τον λατρεύουμε, να πορευόμαστε όπως Εκείνος πρόσταζε.
--Μα όταν η πίστη μας ατόνησε και όταν άρχισε να σιγοσβήνει το φως της μέσα μας -λένε- πως έφυγε κι Εκείνος και σκοτείνιασε μαζί του το νόημα που μας κρατούσε όρθιους!

--Η δεύτερη αλήθεια φοράει λευκή μπλούζα και μυρίζει μικροβιολογικό εργαστήριο.
--Η επιστήμη ισχυρίζεται πως η ύπαρξη του ανθρώπου γεννήθηκε πρώτα από χημικούς τυφώνες και τυχαίες αναπνοές του σύμπαντος και να το πάρουμε απόφαση ότι το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που μοιραζόμαστε με κάθε πλάσμα σε τούτη τη ζωή: να κοιτάμε να επιβιώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας το παραμύθι του κώδικα της συνέχειας. Απλά μετά δεν υπάρχει τίποτα!
--Μια αλήθεια γυμνή, πειστική πλην όμως παγωμένη σαν χειμωνιάτικο πρωινό.

--Κι όμως θα θέλαμε να ψιθυρίσουμε κάτι αντίθετο, ίσως πιο ανθρώπινο, ίσως και πιο βολικό:
--Η αναζήτηση του νοήματος δεν είναι ιδιοτροπία, είναι βαθιά πράξη ζωής.
--Νόημα υπάρχει όμως όχι δοσμένο από κάπου αλλά πλασμένο από εμάς τους ίδιους. Και ναι, υπάρχουν μονοπάτια, διακριτικά και ήρεμα, που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια ύπαρξη γεμάτη ουσία.
--Ας πούμε την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος:
κανένα νόημα δεν είναι χαραγμένο στα άστρα · κανένα δεν κρύβεται σε ιερές γραφές ή στις σπειροειδείς σκάλες του DNA μας.
--Το μόνο νόημα που διαθέτουμε είναι αυτό που τολμούμε να δώσουμε εμείς στη δική μας ανθρώπινη περιπέτεια.
--Γιατί το να λέμε ότι η ζωή δεν έχει νόημα, μιλάμε απλώς για τις πληγές μας.
Αυτό.

Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink
 

Η αγάπη και η μύτη της Κλεοπάτρας

  Η αγάπη και η μύτη της Κλεοπάτρας

----Ο Γάλλος φιλόσοφος του δέκατου έβδομου αιώνα, Πασκάλ, παρατήρησε κάποτε ότι, αν η μύτη της Κλεοπάτρας ήταν μόλις λίγα χιλιοστά πιο κοντή, η ιστορία του κόσμου θα ήταν πολύ διαφορετική.

----Με αυτό εννοούσε ότι η Αιγύπτια βασίλισσα είχε τέλεια ομορφιά, η μύτη της ήταν στο ακριβές μέγεθος και αν ήταν ελάχιστα μικρότερη, δεν θα μπορούσε να γοητεύσει τόσο τον Ιούλιο Καίσαρα όσο και τον Μάρκο Αντώνιο όπως έγινε - και η ρωμαϊκή (και η παγκόσμια) ιστορία θα είχε ακολουθήσει διαφορετική πορεία.

----Η παρατήρηση υπογραμμίζει κάτι κεντρικό στην ψυχολογία της έλξης: τον εξαιρετικό και παράλογα μεγάλο ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η φυσική εμφάνιση στις αποφάσεις μας - στο πόσο η κλίση μας προς ορισμένους ανθρώπους δεν βασίζεται σε λόγους λογικής αλλά στο κάλεσμα αισθητικών παρορμήσεων• στο πόσο επιρρεπείς είμαστε να φορτώνουμε τον εαυτό μας με ορισμένους εξαιρετικά περίπλοκους συντρόφους απλώς και μόνο επειδή δεν μπορούμε, τελικά, να αντισταθούμε στην εμφάνισή τους!

----Η σωματική έλξη είναι συχνά το πρώτο πράγμα που τραβάει το ενδιαφέρον μας όταν ψάχνουμε για πιθανούς συντρόφους.
Για παράδειγμα, όταν ψάχνουμε στα προφίλ μιας εφαρμογής γνωριμιών, το πρώτο πράγμα που πιθανώς κοιτάμε είναι η φωτογραφία του ατόμου. Αν μας φαίνεται ελκυστικό με την πρώτη ματιά, μπορεί να εξερευνήσουμε περαιτέρω το προφίλ του και στη συνέχεια να αποφασίσουμε αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Ωστόσο, αν η φωτογραφία του δεν μας κεντρίσει το ενδιαφέρον σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, πιθανότατα θα προχωρήσουμε στον επόμενο. ----

---Ομοίως, όταν μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο, όπως ένα εστιατόριο, ένα μπαρ, ένα γραφείο ή μια αίθουσα συνεδριάσεων, πιθανότατα ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά στο χώρο. Αν κάποιος μας φαίνεται σωματικά ελκυστικός, τα μάτια μας μπορεί να παραμείνουν πάνω του ή να συνεχίσουν να επιστρέφουν σε αυτόν και μπορεί να διαπιστώσουμε ότι μας ενδιαφέρει για αυτά που κάνει ή λέει. Αυτή η αρχική σωματική έλξη είναι συχνά αυτό που τραβάει το ενδιαφέρον μας, ώστε να νιώθουμε εμπνευσμένοι να γνωρίσουμε καλύτερα το άλλο άτομο.

----Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Οτι η σωματική έλξη είναι συχνά μια πρωτόγονη, ενστικτώδης αντίδραση σε ένα άλλο άτομο, που βασίζεται σε παράγοντες όπως η εμφάνιση, οι εκφράσεις, η φωνή και η μυρωδιά του. Η σωματική έλξη όμως είναι μια μόνο πτυχή της σχέσης και είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη πως πρέπει να βασιστούμε στις κοινές αξίες με το άτομο αυτό όπως η εμπιστοσύνη, η συμπόνια, ο σεβασμός και η ειλικρίνεια.

Καλή σας ακρόαση!😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Μια μικρή, γλυκιά συνομωσία

Μια μικρή, γλυκιά συνομωσία

Όταν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει και ένας άλλος που δεν αντέχει το ίδιο άτομο!
Ξέρετε εκείνη τη μοιραία στιγμή που κάποιος - σε μια παρέα, σε μια συγκέντρωση, σε μια ταβέρνα, σε ένα σπίτι- λέει κάτι κι εσύ ακούγοντας αυτό το κάτι, χαίρεσαι και φωνάζεις από μέσα σου «ναι, επιτέλους το είπε κάποιος!»;
Συνήθως πρόκειται για κάτι που δεν τολμάς να παραδεχτείς δυνατά ότι, ας πούμε, δεν σε ξετρελαίνει αυτό το υπερδημοφιλές άτομο, η βεντέτα, το αστέρι, που έχει άποψη για όλα τα θέματα, λύσεις για τα πάντα, μιλάει ακατάπαυστα και όλοι γύρω του το λατρεύουν και το αποθεώνουν.
Δεν είναι ότι θες να είσαι αρνητικός · απλώς δεν νιώθεις το ίδιο με τους άλλους.
Αλλά έχεις μάθει να το κρατάς για τον εαυτό σου, γιατί όποτε το δοκίμασες, κάποιος σε είπε "σνομπ" ή "περίεργο" ή "ζηλιάρη".
Έτσι, χαμογελάς, κάνεις πως συμφωνείς και συνεχίζεις.
Μέχρι που, κάποια στιγμή, κάποιος άλλος λέει δυνατά αυτό που κι εσύ σκέφτεσαι - και τότε νιώθεις εκείνη τη μικρή, γλυκιά συνωμοσία.
Δεν είναι κακία · είναι ανακούφιση.
Είναι το «επιτέλους, δεν είμαι ο μόνος».
Γιατί η κοινή αντιπάθεια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους. Δείχνει ότι βλέπετε τα πράγματα με παρόμοιο τρόπο, ότι καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον πέρα από τα φαινόμενα.
Και κάπως έτσι, μέσα από ένα μικρό «αχ δεν τον αντέχω, μου έρχεται να φύγω», γεννιέται μια απρόσμενη οικειότητα.
Δεν χρειάζεται να εξηγείς ή να απολογείσαι, δεν χρειάζεται να προσποιείσαι για να κρατήσεις το καλό κλίμα στην παρέα.
Είναι απλώς ωραίο να βρίσκεις κάποιον που σε “πιάνει”.
Και τότε συνειδητοποιείς ότι, τελικά, αυτό που μας λείπει πιο πολύ δεν είναι πάντα η αποδοχή ενός άλλου · είναι το να νιώθουμε λιγότερο μόνοι μέσα στις πιο ειλικρινείς σκέψεις μας.😊

Καλή σας ακρόαση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Αυτήν την εποχή τα "Feuilles Mortes" είναι τόσο όμορφα που δε σου κάνει καρδιά να τα μαζέψεις.😊

Αυτήν την εποχή τα "Feuilles Mortes" είναι τόσο όμορφα που δε σου κάνει καρδιά να τα μαζέψεις.
 

Το αίνιγμα

Το αίνιγμα

-Για πολλούς από εμάς με προβληματικά παιδικά χρόνια που σημαδεύτηκαν από τραύματα και ψυχολογική οδύνη, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ενήλικης ζωής μας, θεωρητικά πάντα, είναι πως αγωνιζόμαστε να βρούμε μια ισορροπία και να βάλουμε, επιτέλους, ένα τέλος στο δίλημμα ή αν θέλετε το αίνιγμα: πρέπει να συγχωρήσουμε τους γονείς μας για το παρελθόν - ή όχι;

-Είναι πιθανό να βρεθούμε σε πολύ δύσκολη θέση καθώς το δίλημμα αυτό μας τραβά σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις.

-Από τη μία πλευρά, ένα αίσθημα έμφυτου σεβασμού, σημαίνει ότι θα θέλαμε πολύ να μπορούμε να αφήσουμε τα περασμένα να γίνουν ξεχασμένα. Ειδικά καθώς βλέπουμε τους γονείς μας να γερνούν, να γίνονται αδύναμοι, ανίσχυροι και να χάνουν το κύρος που είχαν στον κόσμο όταν ήταν νέοι, οπότε φαίνεται άδικο γι' αυτούς να συνεχιστεί η οργή μας εναντίον τους και να τους κάνουμε να συμπεριφέρονται με τρόπους εντελώς διαφορετικούς από τα χρόνια που είχαν δυνάμεις εξουσίας πάνω μας.

-Ταυτόχρονα, μπορεί να βιώσουμε μια ισχυρή παρόρμηση προς μια άλλη κατεύθυνση. Εντιμότητα σε έναν νεότερο εαυτό μας που τραυματίστηκε άσχημα και εξακολουθεί να αισθάνεται άσχημα. Θέλουμε να φέρουμε στον πληγωμένο παιδικό μας εαυτό δικαιοσύνη και κατανόηση - ακόμη και αν χρειαστεί να τινάξουμε στον αέρα την οικογενειακή αρμονία. Για παράδειγμα σε ένα απλό κυριακάτικο γεύμα στο πατρικό σπίτι όπου, με όποια κουβέντα υποτίμησης τύχει να πει ένας από τους δυο γονείς, είναι πιθανό να μας εκτοξεύσει πίσω στον παιδικό ρόλο (με όλη την ταπείνωση και τις παρεξηγήσεις που την συνοδεύουν), ακόμα κι αν βρισκόμαστε πλέον στη μέση ηλικία και, σε όλους τους άλλους τομείς, πλήρως ικανοί και κυρίαρχοι του εαυτού μας.

-Για να λύσουμε το αίνιγμα, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε στις προσωπικές μας σχέσεις μια παλιά αρχή που αναφέρεται στις σχέσεις μεταξύ των χωρών. Γνωρίζουμε ότι οι συνθήκες ειρήνης και οι απολογίες σε κρατικό επίπεδο δεν απλά φιλοδοξίες αλλά βασίζονται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: μια αίσθηση εκ μέρους του τραυματισμένου έθνους ότι ο πρώην επιτιθέμενός του καταλαβαίνει, καταλαβαίνει σωστά, πόση ζημιά του προκάλεσε και είναι βαθιά πρόθυμο για αποκατάσταση των σχέσεών τους. Όταν αυτό ισχύει, όταν η μία πλευρά ζητά ενεργά συγγνώμη και νιώθει ένοχη για τις ζημιές που διέπραξε, τότε η ειρήνη είναι μια σοβαρή πιθανότητα. Η εχθρότητα μπορεί να θαφτεί: με τον καιρό μπορούν να υπάρξουν κοινές γιορτές και συνεργασίες σε κοινά επίπεδα. Το τραυματικό παρελθόν μπορεί να ξεχαστεί.

-Το ίδιο ισχύει και σε προσωπικό επίπεδο.

-Και εδώ, η συγχώρεση έρχεται εύκολα όταν είμαστε σαφείς ότι ο γονέας έχει αλλάξει. Μαθαίνουμε να αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν όταν οι γονείς έχουν κατανοήσει πως πρέπει να διορθώσουν τη ζημιά που έκαναν στο παιδί τους και ότι δεν είναι πλέον αυτοί που ήταν εκείνη την εποχή.

-Όμως, στο βαθμό που οι γονείς επιδιώκουν να κρατήσουν την ίδια στάση και αμυντικά επιμένουν ότι δεν μετανιώνουν για τίποτα και θα έκαναν ακριβώς το ίδιο σήμερα, τότε δεν μπορεί - και δεν πρέπει - να υπάρξει συμφιλίωση ή αρμονία. Ο τρόπος για να ξεμπλοκάρουμε την αναποφασιστικότητά μας είναι σαφής. Ο οδικός χάρτης έχει χαραχθεί για να τον δούμε στον πολιτικό κόσμο.

-Θα πρέπει να είμαστε απόλυτα έτοιμοι να συγχωρήσουμε όσους είναι έτοιμοι να αποδεχτούν τα λάθη τους. Και έτοιμοι να μην συγχωρήσουμε όσους δεν το κάνουν.

-Είτε είναι γονείς είτε είναι σύντροφοι-φίλοι-συνεργάτες.
Είναι τόσο απλό- όσο και περίπλοκο! 😊

Καλή σας ανάγνωση!
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCentral
 

"Και τί ζητάω...τί ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω!"

Η Ψυχολογία της Μη Ακρόασης

Η Ψυχολογία της Μη Ακρόασης

--Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε εξοικειωμένοι με ένα συγκεκριμένο είδος απαιτητικού ανθρώπου: το είδος που φαίνεται να μην μπορεί να ακούσει πολλά από αυτά που ίσως έχουμε να του πούμε. Η συμπεριφορά του μπορεί να είναι εξοργιστική - ωστόσο προκαλεί και μια βαθύτερη περιέργεια, μια περιέργεια που αγγίζει την ψυχολογία της μη ακρόασης.

--Για παράδειγμα Αναφέρουμε σε έναν φίλο ότι φέτος πήγαμε διακοπές στα Χανιά...

--Α, κι εμείς , λέει, πήγαμε πριν μερικά χρόνια εκεί και μείναμε σε ένα ένα μικρό ξενοδοχείο και τυχαία συναντήσαμε ένα φίλο μας που είναι καθηγητής στο Γέηλ και έρχεται τα καλοκαίρια με τη γυναίκα του που είναι Γαλλίδα και έχει τρία παιδιά από διαφορετικούς γάμους και....και....

--Αλλο παράδειγμα: Του λέμε ότι έχουμε έναν συνάδελφο από τη Φινλανδία στο γραφείο μας. Λοιπόν, πετάγεται αυτός, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε μια μάχη κοντά στο Ελσίνκι όπου...

--Πρόκειται για αυτούς που δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε μαζί τους - όσο επείγον ή ειλικρινές κι αν είναι - που δεν θα ενταχθεί πολύ γρήγορα σε μια από τις ασύνδετες κουβέντες τους.

--Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τέτοιες περιπτώσεις ως αποτέλεσμα έλλειψης τρόπων. Το άτομο που μιλάει ασταμάτητα για τον εαυτό του και τα θέματά του πρέπει - πρώτα και κύρια - να είναι αγενές. Δεν έχει εκπαιδευτεί να λαμβάνει υπόψη τα συναισθήματα των άλλων. Έχει ξεχάσει τους νόμους της εθιμοτυπίας.

--Είναι το αντίστοιχο, στον τομέα της συζήτησης, ενός αδίστακτου που σκουπίζει το στόμα του με το πίσω μέρος του χεριού του ή δεν τηλεφωνεί ποτέ να πει χρόνια πολλά.

--Αλλά αυτό που φαίνεται ως έλλειψη προσοχής μπορεί, στην πραγματικότητα, να πηγάζει από κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ψυχολογικό. Δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με μια παράλειψη όσο με έναν καταναγκασμό, όχι με μια υπερβολή αλλά με μια στέρηση. --Το άτομο δεν έχει απλώς ξεχάσει πώς ακούνε, απλά δεν είναι σε θέση να το κάνει. Και ο λόγος είναι οδυνηρός: φόβος.

--Το άτομο που δεν ακούει καταγράφει μια οξεία αίσθηση κινδύνου κάθε φορά που καλείται να συντονιστεί με την πραγματικότητα κάποιου άλλου, σαν να υπήρχε μια έντονη επιλογή: ή αυτός ή εγώ.

--Καυχιούνται, κυκλώνουν τα αγαπημένα τους θέματα και φλυαρούν ασταμάτητα για να καταπολεμήσουν το άγχος και τον τρόμο της εξόντωσης. Δεν είναι εγωισμός ή υπερβολική αυτοπεποίθηση, αλλά ένα ακραίο αίσθημα ευθραυστότητας και αορατότητας.

--Ο μη ακροατής πρέπει να αποκλείσει τους άλλους για να διατηρηθεί ζωντανός.

--Αν αφήσουν τις ανησυχίες τους έστω και για λίγες στιγμές (για να μας ρωτήσουν για τη δουλειά μας ή για την πονεμένη μέση μας), μπορεί να νιώσουν ότι δεν θα τους είχε απομείνει τίποτα όταν επιστρέψουν πάλι στη συζήτηση.

--Αναπόφευκτα, πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια θλιβερή ιστορία. Δεν μπορούν να ακούσουν επειδή - για πολύ καιρό, τα πρώτα τους χρόνια - δεν ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος ή της απόλαυσης κανενός άλλου.

--Κανείς δεν γοητεύτηκε ιδιαίτερα από τα σχέδιά τους. Κανείς δεν θυμόταν τις μικρότερες λύπες και τους πόνους τους. Ηταν σαν να μην υπήρχαν. Έχουν εξελιχθεί υπερβολικά σε ζηλωτές φύλακες μιας αίσθησης ιδιαιτερότητας που θα έπρεπε να είχαν λάβει από τους άλλους από την αρχή της ζωής τους. Η συμπεριφορά τους χρησιμεύει μόνο για να θυμίσει τί επίτευγμα είναι να μπορείς, κατά καιρούς, να είσαι αυτός που κάνει τις ερωτήσεις και κάθεται στο πίσω κάθισμα.

--Αν μας τύχει ένας τέτοιος φίλος ας αναλογιστούμε την επόμενη φορά, με συμπόνια, την ψυχολογία του να μην ακούει και ποιες πρώιμες απουσίες που μπορεί να έκαναν μια τέτοια συμπεριφορά να μοιάζει με αναγκαιότητα.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter