Χτυποκάρδια

  Χτυποκάρδια

-Σε συστήνουν σε κάποιον σ’ ένα συνέδριο. Δείχνει συμπαθητικός και κάνετε μια σύντομη κουβέντα για το θέμα της κεντρικής ομιλίας. Κάτι όμως στην κλίση του λαιμού του και στην προφορά του σου προκαλεί ένα χτυποκάρδι.
Ή κάθεσαι σε ένα βαγόνι και εκεί, διαγώνια απέναντί σου, είναι κάποιος που δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κοιτάς για όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Τραβάς τα μάτια σου από πάνω του και εκείνα αυτόματα ξαναστρέφονται σ`αυτόν. Δεν ξέρεις τίποτα συγκεκριμένο για τον άνθρωπο. Πηγαίνεις μόνο από αυτά που υπονοεί η εμφάνισή του. Παρατηρείς ότι ένα δάχτυλο του έχει γλιστρήσει μέσα στο βιβλίο που διαβάζει, ότι τα νύχια του είναι δαγκωμένα μέχρι μέσα, ότι έχει ένα λεπτό δερμάτινο λουρί γύρω από τον αριστερό καρπό του και ότι μισοκλείνει τα μάτια κοιτάζοντας ελαφρώς κοντόφθαλμα τον χάρτη πάνω από την πόρτα. Και αυτό είναι αρκετό για να σου προκαλέσει ένα χτυποκάρδι.
Μία άλλη μέρα, βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων, αντικρίζεις ένα πρόσωπο για όχι περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα και όμως, κι εδώ, νιώθεις το ίδιο συντριπτικό χτυποκάρδι – και, κατόπιν, μια γλυκόπικρη λύπη για την εξαφάνισή του μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

- Αυτά τα χτυποκάρδια ή αλλιώς ερωτικά σκιρτήματα συμβαίνουν σε μερικούς ανθρώπους συχνά και μερικές φορές σε όλους.
- Αεροδρόμια, τρένα, δρόμοι, συνέδρια-οι δυναμικές της σύγχρονης ζωής- συνεχώς μας εκθέτουν σε φευγαλέες επαφές με αγνώστους, από τους οποίους ξεχωρίζουμε λίγους, που δεν μας φαίνονται απλώς ενδιαφέροντες, αλλά καμιά φορά είναι τόσο ισχυροί, ώστε να μας φαίνονται σαν να είναι η πιθανή λύση στη ζωή μας!
----Αστείο;;
-Αυτό το φαινόμενο – ας το ονομάσουμε ερωτικό σκίρτημα – βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης κατανόησης του έρωτα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένα μικρό περιστατικό, ουσιαστικά κωμικό και περιστασιακά σκέτη φάρσα. Μπορεί να μοιάζει σαν ένας μικρός πλανήτης στον αστερισμό της αγάπης, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο κρυφός κεντρικός ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι ρομαντικές μας αντιλήψεις.

-Το σκίρτημα αυτό αποκαλύπτει πόσο πρόθυμοι είμαστε να αφήσουμε τις λεπτομέρειες να υπονοήσουν ένα όλο. Επιτρέπουμε στο τόξο του φρυδιού κάποιου να υπονοήσει έναν χαρακτήρα. Παίρνουμε τον τρόπο που κάποιος μεταφέρει περισσότερο βάρος στο δεξί του πόδι καθώς στέκεται ακούγοντας έναν συνάδελφο ως ένδειξη πνευματώδους ανεξαρτησίας. Ή τον τρόπο που κατεβάζει το κεφάλι του ως απόδειξη ντροπαλότητας και ευαισθησίας. Από μερικά μόνο σημάδια, προεξοφλούμε χρόνια ευτυχίας, τροφοδοτούμενη από βαθιά αμοιβαία συμπάθεια. Θα καταλάβουμε πλήρως ότι αγαπά τη μητέρα του, παρόλο που δεν τα πάει καλά μαζί της• ότι είναι εργατικός, παρόλο που φαίνεται απρόσεκτος• ότι είναι πληγωμένος και όχι θυμωμένος. Κομμάτια του χαρακτήρα του που μπορεί να μπερδεύουν και να προβληματίζουν τους άλλους, εσύ όμως θα έχεις βρει επιτέλους ένα σύντροφο ψυχής.

-Η αλήθεια είναι όμως ότι το άτομο πάνω στο οποίο χτίζουμε αυτές τις σκέψεις θα είναι στην πραγματικότητα αναπόφευκτα πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που το φανταζόμαστε. Πράγματι, μπορεί να έχει πολλές όμορφες ιδιότητες αλλά θα έχει επίσης προβλήματα, αποτυχίες, αδυναμίες και ενοχλητικά χαρακτηριστικά. Θα έχει σημαδευτεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από την παιδική του ηλικία, θα έχει τσέπες "βαθιές", θα υπάρχουν πράγματα που πραγματικά θα μας ενδιαφέρουν, όμως εκείνος θα τα βρίσκει ακατανόητα ή προσβλητικά.
Αν προσπαθούσαμε να βάλουμε στην πράξη ένα σκίρτημα και να συζήσουμε με αυτό το άτομο (όπως μας παρακινούν οι φαντασιώσεις μας), θα βρίσκαμε γρήγορα ποια είναι αλήθεια.

-Για να απολαύσουμε ένα σκίρτημα, ένα χτυποκάρδι, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό ήταν και τέρμα! Δεν υπάρχει συνέχεια!

-Διότι αν νομίζουμε ότι στην πραγματικότητα συναντάμε ένα άτομο που θα μας κάνει ευτυχισμένους, που θα είναι πράγματι ο ιδανικός άνθρωπος για να ζήσουμε και να γεράσουμε μαζί του, τότε – άθελά μας – καταστρέφουμε αυτήν την ιδιαίτερη ικανοποίηση που φέρνει το χτυποκάρδι. Η απόλαυση εξαρτάται από το να συνειδητοποιούμε ότι φανταζόμαστε ένα ιδανικό άτομο και όχι ότι πράγματι το βρήκαμε!

-------Κατανοητό;

-Για να ευχαριστηθούμε λοιπόν καλά ένα χτυποκάρδι, σημαίνει να καταλάβουμε ότι το υπέροχο αυτό πρόσωπο, που σχεδιάζουμε στο μυαλό μας, είναι δικό μας δημιούργημα!
Πρόκειται για μια δικιά μας δημιουργία-φαντασίωση που λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνον.
Αλλά αυτό που λέει για εμάς είναι πολύ σημαντικό γιατί μας δίνει πρόσβαση στα δικά μας ιδανικά. Μπορεί να μη γνωρίζουμε πραγματικά έναν άλλο άνθρωπο που βλέπουμε αλλά κατανοούμε πραγματικά το ποιοι είμαστε εμείς και τί θέλουμε.
Κάτι είναι και αυτό...

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, παππού και προπάππο μας.

Ιωσήφ Γ. Λεκανίδης 

Ενα οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, κορυφαίο πρωταγωνιστή των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα και στο ξεκίνημα του 20ου, παππού και προπάππο μας.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα.

====================================

Με ξεχωριστή χαρά το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» επανέκδωσε "Το Ημερολόγιον της Απελευθερωτικής Επαναστάσεως της Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη, ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο για μία από τις κρισιμότερες περιόδους της νεότερης κρητικής ιστορίας από την έκρηξη της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης μέχρι το πρώτο διάστημα της Κρητικής Πολιτείας (Σεπτέμβριος 1895 – Ιούλιος 1899).

Ο Λεκανίδης, κορυφαίος πρωταγωνιστής των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου και στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα, στενός φίλος και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, καταγράφει τα γεγονότα ως αυτόπτης μάρτυρας και ως δρων συνδιαμορφωτής.

Σε ένα συναρπαστικό αφήγημα, με εξαντλητική παράθεση πληροφοριών και γλαφυρότητα, αποδίδει τη δύσκολη καθημερινότητα των αγωνιστών. Ιδεαλιστής ταγμένος ψυχή τε και σώματι στον ιερό σκοπό, την απελευθέρωση της Κρήτης και την ένωση με την Ελλάδα, ο Λεκανίδης είναι ένας μπαρουτο-καπνισμένος μαχητής των κρητικών αγώνων αλλά την ίδια στιγμή ένας λόγιος, που με συναίσθηση ευθύνης καταγράφει στις σελίδες του ημερολογίου του τα μικρά και τα μεγάλα όπως τα βιώνει.

Λόγια του Ιωσήφ Λεκανίδη

Πόνοις τὰ καλὰ κτῶνται. Οἱ δὲ λαοί, οἱ θέλοντες νὰ δοξασθῶσιν ἐνώπιον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ νὰ κατορθώσωσι νὰ σχηματισθῇ πεποίθησις παρ’ αὐτῶν ὅτι ἔχουσιν ἀρκετὴν συναίσθησιν τῆς ἐννοίας τῆς ἐλευθερίας, ὅτι εἰσὶν ἄξιοι αὐτῆς [...] πρέπει νὰ ἀποδεικνύωσιν ὅτι αἱ θυσίαι καὶ καταστροφαὶ εἰς οὐδὲν λογίζονται ἀπέναντι τῆς ἐπιτεύξεως αὐτῆς. Ἄλλως τε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, οὔτε ἡ δευτέρα, οὔτε ἡ δεκάτη μόνη φορά, ἤδη, καθ’ ἃς ὑποβάλλεται ἡ Κρήτη εἰς τοιαύτας ἢ καὶ διπλασίας θυσίας.

Ἐπὶ αἰῶνας ὁλοκλήρους ὑποβάλλεται εἰς τὰς θυσίας καὶ μαρτύρια, εἰς ἃ οὔτε οἱ μάρτυρες τῆς ἐκκλησίας δὲν ὑπεβλήθησαν χάριν τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς. Ἄγετε λοιπὸν καὶ ὑμεῖς, νέοι μάρτυρες τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος σας, ἐκεῖ ὅπου θὰ εὕρετε μυριάδας ἄλλων ἀδελφῶν σας, καὶ συγγενῶν σας καὶ ὁμογενῶν σας.

Ιωσήφ Λεκανίδης

(κατά την πολιορκία του Βάμου, 14 Μαΐου 1896)

Μαντινάδα της εποχής:

"Βροντά ο ουρανός κι αστράφτ’ η γη στο ντουφεκοβολίδι

γι’ Ένωσι γι’ θάνατο γι’ Σήφη Λεκανίδη.

Σε κάθε πάντ’ ανάγκη μας ο Λεκανίδης στέκει

και πάντα πρώτος προχωρεί αν συννεφιά κι αν βρέχει"

Βιογραφικό

Ο Ιωσήφ Λεκανίδης γεννήθηκε στον Αλίκαμπο Αποκορώνου το 1863. Παππούς του ήταν ο Ιωσήφ Μπουζής από το χωριό Ασκύφου των Σφακίων, ο οποίος απέκτησε το προσωνύμιο «Λεκανίδης» όταν εγκαταστάθηκε στον Αλίκαμπο στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο γιος του και πατέρας του Ιωσήφ, Γεώργιος Λεκανίδης, συμμετείχε στις επαναστάσεις του 1841, του 1858 και του 1866, και υπήρξε αιχμάλωτος των Οθωμανών για πολλά χρόνια. Η μητέρα του ήταν η Αικατερίνη Ροζάκη από τον Φονέ, χωριό γειτονικό στον Αλίκαμπο.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του 1866 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο μικρός Ιωσήφ για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του εργάστηκε ως εφημεριδοπώλης, ξυλουργός και οικοδιδάσκαλος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1888. Βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τους συμπατριώτες του που κατέφευγαν στον Πειραιά εξαιτίας των επαναστατικών γεγονότων της περιόδου. Επέστρεψε στην Κρήτη το 1892 και άσκησε τη δικηγορία στα Χανιά και τον Αποκόρωνα.

Το 1894 μυήθηκε στην αδελφότητα που αργότερα εξελίχθηκε στη Μεταπολιτευτική Επιτροπή, με επικεφαλής τον Σφακιανό πρωτοδίκη Μανούσο Κούνδουρο. Εξελέγη γενικός γραμματέας της Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 1895 και συμμετείχε ενεργά στις μάχες και τις συνελεύσεις της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης έως τον Αύγουστο του 1896, οπότε ο σουλτάνος εκχώρησε το Νέο Πολίτευμα.

Ο Λεκανίδης συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός κατά το διάστημα που ακολούθησε, ενώ συμμετείχε στην επανάσταση του 1897, άλλοτε υποστηρίζοντας την πολιτική του Κούνδουρου και άλλοτε διαφοροποιούμενος από αυτήν. Διετέλεσε πληρεξούσιος Αποκορώνου στις Επαναστατικές Συνελεύσεις του 1897 και του 1898, ενώ είχε στενή σχέση με τους Κρήτες της Αθήνας, όπου είχε μεταφέρει τους γονείς του, τη σύζυγό και τα παιδιά του για λόγους ασφάλειας. Μετά την εγκατάσταση του πρίγκιπα Γεωργίου ως ύπατου αρμοστή Κρήτης, ο Λεκανίδης διορίστηκε μέλος της δεκαεξαμελούς «Επιτροπείας προς παρασκευήν Σχεδίου του Πολιτεύματος» που συγκροτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1898, και στη συνέχεια εξελέγη πληρεξούσιος Αποκορώνου στη Συντακτική Συνέλευση των Κρητών του 1899, στην οποία υπέβαλε πλήθος προτάσεων.

Από το 1899 έως το 1902 διετέλεσε πρόεδρος του Πρωτοδικείου Σφακίων, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ασχοληθεί με τη δικηγορία και για να έχει τη δυνατότητα να πολιτευθεί. Το 1906 εξελέγη πληρεξούσιος Σφακίων στη Β' Συντακτική Συνέλευση, τον επόμενο χρόνο βουλευτής Σφακίων και το 1910 μέλος της «Συνελεύσεως των Ελλήνων εν Κρήτη», όπως είχε μετονομαστεί η κρητική Βουλή από το 1908.

Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα συνέχισε την ενασχόλησή του με την πολιτική από τις τάξεις του Κόμματος Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Χανίων τον Μάιο του 1915, αλλά η θητεία του υπήρξε σύντομη (3 Αυγούστου-21 Οκτωβρίου 1915), καθώς μετά την παραίτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου από την πρωθυπουργία, εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τον Δεκέμβριο, από τις οποίες απείχαν οι Φιλελεύθεροι. Ο Λεκανίδης έγινε ξανά βουλευτής το καλοκαίρι του 1917, οπότε ανακλήθηκε η Βουλή του 1915, η λεγόμενη «Βουλή των Λαζάρων» (12 Ιουλίου 1917 - 10 Σεπτεμβρίου 1920). Ήταν υποψήφιος βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1923 και του 1926, αλλά δεν εξελέγη και στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.

Διετέλεσε πρόεδρος του ιστορικού Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων το 1924 και την περίοδο 1926-1927 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου το 1929. Τα επόμενα χρόνια αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο. Απεβίωσε στα Χανιά στις 31 Αυγούστου 1950, σε ηλικία 87 ετών.

Σύζυγος του Ιωσήφ Λεκανίδη ήταν η Ελένη Φραγκίσκου Σάρδη από την Κίμωλο, με την οποία απέκτησε έντεκα παιδιά (έξι αγόρια και πέντε κορίτσια) και είναι αξιοσημείωτο ότι τα εννιά σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο. Μεταξύ αυτών, ο γιος του Στέφανος ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και διετέλεσε δήμαρχος Χανίων (1964-1967), ενώ η κόρη του Μαρίνα Ζινευράκη-Λεκανίδου ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δραστηριότητα, διετέλεσε πρόεδρος της Προοδευτικής Ενώσεως Γυναικών και δημοτική σύμβουλος Χανίων.

Η παρουσίαση της επανέκδοσης "Τό Ἡμερολόγιον τῆς Ἀπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς Κρήτης" του Ιωσήφ Λεκανίδη έγινε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026 με χορηγία του δισεγγονού του Στεφάνου Λεκανίδη και επιστημονική επιμέλεια του Γιώργου Λιμαντζάκη, δρ τουρκολόγου-ιστορικού.

Παραβρέθηκαν εγγονοί, δισέγγονοι, συγγενείς και ομογενείς.

 

Το βρώμικο κόλπο.

 Για την αντιφατικότητα της ανθρώπινης ζωής, την αβεβαιότητα, τη δυσπιστία, τις διαψεύσεις...

Από την μοναδική Ιωάννα Καρυστιάνη

"Ψιλά Γράμματα" εκδόσεις Καστανιώτη

Ο καρπός ενός αγαπημένου προσώπου.

Σπουδή(study)   Αγνώστου

 

Ο καρπός  ενός αγαπημένου προσώπου

Τις περισσότερες φορές κοιτάς τον καρπό αφηρημένα και δεν κάνεις δεύτερη σκέψη. Όμως, σε ευνοϊκές,  ας  πούμε, συνθήκες – όταν για παράδειγμα το  δερμάτινο λουράκι του ρολογιού της πλαισιώνεται από ένα κομποσχοίνι  από Μοναστήρι της Τήνου, από τη μανσέτα του  καλοσιδερωμένου πουκαμίσου  του, από τον τρόπο που κρατάει το στυλό ή ακόμα  όταν ακουμπά τον καρπό πάνω σε ένα τραπέζι με την παλάμη προς τα πάνω – ξαφνικά σαν να ξεχνάς  πού βρίσκεσαι και να συγκεντρώνεσαι σε αυτές τις  λεπτές γραμμές της παλάμης, να παρατηρείς  και να διαπιστώνεις πόσο λεπτό είναι  το δέρμα στο εσωτερικό του αντιβραχίου και το πώς οι απαλές καμπύλες του καρπού αλλάζουν: διογκώνονται, ανοίγουν, στενεύουν και ξαναγυρίζουν προς τα μέσα. 

Οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες μιας σχέσης , όποια κι αν είναι αυτή, σημαίνουν αναπόφευκτα ότι συχνά δεν νιώθεις ιδιαίτερα τρυφερά  ή γενναιόδωρα απέναντι σε αυτό το πρόσωπο – παρόλο που μαζί του έχεις περάσει κάποιο διάστημα της ζωής σου –μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Κι όμως, μόνο κοιτάζοντας τον καρπό του, μπορούν να ανανεωθούν κάποια τρυφερά αισθήματα που συνειδητοποιείς ότι είχες αρχίσει, εδώ και καιρό πολύ,  να χάνεις.

Ορισμένοι λόγοι για τους οποίους τον αγαπάς μπορούν να ξαναβρεθούν μέσα από την παρατήρηση αυτού του παράξενου «μεντεσέ» ανάμεσα στα  καρπιαία οστά. Η ευχαρίστησή σου να τον κοιτάζεις συνδέεται με την ανάμνηση της ιστορίας του: πόσο μικρός πρέπει να ήταν ο καρπός του όταν ήταν μωρό, πώς κάποτε ήταν κλεισμένος  σε μάλλινα γαντάκια, πώς τραβούσε προς τα κάτω τη μανσέτα ενός μπλε πουλόβερ με τον αντίχειρά του (και τελικά άνοιξε μια μικρή τρύπα).

Επανασυνδέεσαι με τη χάρη των κινήσεων που κάνει κατά καιρούς και που κάποτε σε είχαν συγκινήσει βαθιά– κινήσεις που εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη ακόμη να σε αγγίζουν. 

Υπάρχει ένας τρόπος που κρατά το χέρι του σηκωμένο όταν κάνει μια παύση(«βρε, κάντε λίγη ησυχία») ενώ πληκτρολογεί ένα μήνυμα, κοιτάζοντας την οθόνη και δαγκώνοντας το κάτω του χείλος. Ο νευρικός  τρόπος που οδηγεί και αλλάζει τις ταχύτητες, που φυσά μακριά τον καπνό του τσιγάρου του για να μην ενοχλεί, που σκουπίζει  ευλαβικά και προσεκτικά το καντήλι της πριν το ανάψει. Είναι μια κίνηση του καρπού που δείχνει μια αγχώδη επιθυμία να τα κάνει όλα σωστά. Η ανάγκη να ευχαριστεί τους άλλους είναι μια πλευρά αυτού του ανθρώπου  που όμως δεν φαίνεται πάντα στην ταραγμένη καθημερινή ζωή.

Σε ελκύει και ο τρόπος που κρατά το μαχαίρι όταν κόβει μια ντομάτα – με τον δείκτη τεντωμένο μακριά πάνω στη ράχη της λεπίδας και τον καρπό πιεσμένο προς τα κάτω, προς την επιφάνεια κοπής. Είναι μια παράξενη κίνηση που μόνο αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να κάνει. Παρατηρώντας τον, μπορείς να ακολουθήσεις ένα νήμα που σε οδηγεί πίσω σε μια πιο αδέξια εποχή της παιδικής ηλικίας, όταν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ελέγξει τη λεπίδα παρά τις φιλότιμες οδηγίες που του έδιναν οι γονείς. Με έναν τρόπο, συνδέεσαι μέσα στον χρόνο με τον παλιότερο εαυτό του – πρόθυμο να μάθει, χωρίς να τον βαραίνουν ακόμη οι μεταγενέστερες πολυπλοκότητες της ζωής. 

Μπορεί καμιά φορά να είναι δύσκολος άνθρωπος, όμως ο καρπός του είναι σύμβολο της πιο εύθραυστης πλευράς του.

Ίσως να είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις μόνο από τον καρπό του.

Να έχετε μια ήρεμη νύχτα, με καθαρές σκέψεις και ζεστή καρδιά.

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση 

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter