Σάββατο, Μαρτίου 28, 2026

Τα «βελούδινα» νύχια μιας παλιάς καλής φιλίας.

Τα «βελούδινα» νύχια μιας παλιάς καλής φιλίας
--Είναι ένα ιδιαίτερο σημάδι φιλίας όταν οι άνθρωποι ξέρουν ότι μπορούν να σε πειράξουν και ότι, ακόμη κι όταν υπάρχει μια μικρή «τσιμπιά» στα λόγια τους, κατά βάθος σου αρέσει.
---Σου στέλνουν με email μια φωτογραφία της Τασσώς Καββαδία όταν έχεις εκνευριστεί με μια καθηγήτρια , μετρούν κρυφά πόσες φορές χρησιμοποιείς μια συγκεκριμένη λέξη και σε συγχαίρουν ύστερα από μία ώρα επειδή είπες τη λέξη «λοιπόν» μόνο 23 φορές , τους αρέσει να σου κάνουν πονηρές υπενθυμίσεις για παλιές ανοησίες, δεν σε αφήνουν να ξεχάσεις εκείνο το καλοκαίρι που ορκιζόσασταν στην αυλή του σχολείου πως εσύ θα γίνεις Γκαλίνα Ουλάνοβα κι εκείνη Μαργκότ Φοντέιν (άσχετα αν αφήσατε το μπαλέτο και κατέληξες εσύ, αργά, δημοσιογράφος κι εκείνη, σύντομα... in the sky with diamonds).
---Στην καλύτερη μορφή του λοιπόν, το πείραγμα επιτρέπει να τεθούν πραγματικά δύσκολα ζητήματα μέσα σε μια ατμόσφαιρα στοργής.
---Το κρίσιμο υπόβαθρο είναι ότι ο φίλος που σε πειράζει , αν και γνωρίζει όλες αυτές τις πλευρές σου εδώ και χρόνια, εντούτοις έχει παραμείνει δίπλα σου. Μπορεί να ακούγεται σαν κάτι ασήμαντο: ξέρει τα ελαττώματά μου και παρ’ όλα αυτά με συμπαθεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι κάτι υπέροχο και πολύ σπάνιο.
---Πολύ συχνά μια χρήσιμη επισήμανση που μας κάνει ένας φίλος, φτάνει σε εμάς ως κριτική, ως δυσάρεστη αλήθεια . Νιώθουμε ότι αποτελεί μέρος της «κατηγορίας» που στρέφεται εναντίον μας και είναι ένας λόγος για τον οποίο, αν είναι δυνατόν, να μπορέσουμε να την αποκλείσουμε από το μυαλό μας ή να στρέψουμε τη δική μας απογοήτευση για τον εαυτό μας εναντίον του ανθρώπου που μας την υπενθυμίζει.
---Είναι ένα βασικό πρόβλημα της ζωής: απορρίπτουμε δύσκολη αλλά σημαντική γνώση επειδή έρχεται τυλιγμένη με τον λάθος τρόπο. Ο παλιός καλός φίλος όμως καλύπτει τη διορατικότητά του με καλοσύνη και χιούμορ, κι έτσι μπορεί να καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε - με τη μορφή πειράγματος - πράγματα που παλαιότερα είχαμε απορρίψει άγρια όταν νιώθαμε περιφρόνηση ή απογοήτευση στον τρόπο που μας τα έλεγαν.
----Το πείραγμα λειτουργεί επειδή ο παλιός καλός φίλος ξέρει ότι δεν πρόκειται να διαλυθείς. Θα μπορούσε να σε πληγώσει. Ξέρει πώς να σε στενοχωρήσει βαθιά και φροντίζει συνειδητά να μην το κάνει. Δεν σε κατηγορεί ωμά ότι φέρθηκες απαίσια σε έναν πρώην σύντροφο (αν και τώρα αναγνωρίζεις ότι όντως αυτό είναι αλήθεια) ή ότι τα έκανες θάλασσα στη διαχείριση των οικονομικών σου (κάτι που δεν ξεχνάς ποτέ).
---Όταν οι φίλοι γνωρίζονται καλά και υπάρχει αγάπη μεταξύ τους, μπορούν να πειράζουν ο ένας τον άλλον για τις συνήθειες, τις αδυναμίες ή τις παλιές τους ιστορίες. Αυτό το πείραγμα δεν γίνεται για να πληγώσει, αλλά για να θυμίσει - με χιούμορ και καλοσύνη - κάποια αλήθεια για τον χαρακτήρα μας. Έτσι, μέσα από το γέλιο, μπορούμε να δεχτούμε πράγματα για τον εαυτό μας που αλλιώς θα μας φαίνονταν σαν σκληρή κριτική.
---Οι παλιοί φίλοι ξέρουν τα ελαττώματά μας, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να μας αγαπούν. Γι’ αυτό το πείραγμα ανάμεσά τους είναι σημάδι βαθιάς και αληθινής φιλίας... τα «νύχια» του παλιού καλού φίλου είναι πάντα βελούδινα!😊
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

 

Πέμπτη, Μαρτίου 19, 2026

Σήμερα ήταν η καθολική εορτή του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως προστάτη των οικογενειών και εόρταζε το σχολείο μας.


 Σήμερα ήταν η καθολική εορτή του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως προστάτη των οικογενειών και εόρταζε το σχολείο μας.

-Οι Αδελφές του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως (Soeurs de St Joseph de l'Apparition) είναι ένα καθολικό γυναικείο μοναχικό τάγμα, ιδρυθέν το 1832 από την Αγία Αιμιλία ντε Βιαλάρ στη Γαλλία, με αποστολή την εκπαίδευση, τη νοσηλεία και φιλανθρωπικά έργα.
-Στην Ελλάδα είναι γνωστές για τα ελληνογαλλικά σχολεία Saint Joseph (Πεύκη, Βόλος).
--Ίδρυση: 1832 στη Γαλλία από την Αγία Αιμιλία ντε Βιαλάρ (Emilie de Vialar).
--Πνευματικότητα: Αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ, με έμφαση στην ενσάρκωση του Θεού μέσω της έμπρακτης αγάπης και της φροντίδας των φτωχών και ασθενών.
--Εκπαιδευτική Δράση: Τα σχολεία «Saint Joseph» και «Jeanne d'Arc» (Πειραιάς) αποτελούν κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα με ιστορία από τον 19ο αιώνα.
--Παρουσία στην Ελλάδα/Κύπρο: Οι αδελφές έφτασαν στην περιοχή από τα μέσα του 19ου αιώνα (π.χ. Λάρνακα 1844, Πειραιάς 1859).
--Εορτασμός: Η καθολική Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ιωσήφ, προστάτη των οικογενειών, στις 19 Μαρτίου, ενώ η μνήμη της Αγίας Αιμιλίας τιμάται στις 17 Ιουνίου.
--Το τάγμα συνεχίζει το έργο του με έμφαση στην ανθρωπιστική παιδεία και την κοινωνική προσφορά.

Κυριακή, Μαρτίου 15, 2026

Μητέρες και κόρες: η μερικές φορές δύσκολη σχέση τους

Arthur Hughes, Η κυρία Norman Hill και τα παιδιά της
1897  Μουσείο του Bruce Castle.

 Μητέρες και κόρες: η μερικές φορές δύσκολη σχέση τους

Ας το θέσουμε πιο συγκεκριμένα: υπάρχουν μητέρες που στο βάθος  της καρδιάς τους κρύβουν προβλήματα γύρω από πτυχές που αφορούν στην ευημερία των κοριτσιών  τους; Ναι, υπάρχουν γυναίκες που έχουν φέρει μικρά κορίτσια στον κόσμο  και σε κάποιο επίπεδο δεν θέλουν απόλυτα να ευδοκιμήσουν - τουλάχιστον όχι με κανέναν απλό ή εύκολο τρόπο.

Δεν θα ήθελαν ποτέ – φυσικά – να τους κάνουν κακό, δεν μιλάμε για κανενός είδους απροκάλυπτη σκληρότητα, απλώς τους είναι δύσκολη  η ιδέα της πλήρους άνθησης των κοριτσιών τους  και αυτό συμβαίνει για έναν λόγο τόσο απλό όσο και τελικά οδυνηρό και λογικό:  γιατί  πολύ πριν γίνουν μητέρες, ήταν κόρες, σύντροφοι, επαγγελματίες – άνθρωποι που διαμορφώθηκαν από φιλοδοξίες, απογοητεύσεις και προσωπικές επιθυμίες και  αναγκάστηκαν  να παίξουν  έναν υποτιμημένο  ρόλο,  να καταλάβουν έναν  περιορισμένο χώρο στον κόσμο, να μη λάβουν  την προσοχή που τους άξιζε και να μη μπορέσουν να δείξουν  ποιες  πραγματικά ήταν.

Ως αποτέλεσμα, αυτές οι μητέρες θα ήθελαν πολύ,  αλλά και δεν μπορούν να ανεχθούν εντελώς, ότι μια κόρη τους θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τριβές, να είναι σε θέση να εξερευνά τις επιθυμίες της  χωρίς τιμωρία ή να τραβήξει   την προσοχή των άλλων με το μυαλό της ή ακόμη να δηλώνει την άποψή της χωρίς σεβασμό.

Τίποτα λοιπόν από αυτά δεν μπορεί να συζητηθεί ούτε  καν να σκεφτεί κανείς, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσουμε διαφορετικά αυτήν την συμπεριφορά, αυτήν αδιάκοπη γρατζουνιά, τις επιπλήξεις, την ηθικολογία και την εύρεση ανύπαρκτων σφαλμάτων της μητέρας προς την κόρη.

«Πόσο περίπλοκο είναι να κρατάω κατά νου αυτή την ιδέα που μου ακούγεται αδύνατη: ότι η δική μου μάνα  μπορεί να μην ήθελε εντελώς το καλύτερο για μένα επειδή ένας αδίστακτος κόσμος δεν ήθελε εντελώς το καλύτερο για εκείνη. Κι όμως, αν τυχαίνει να είναι η αλήθεια, τι ανακούφιση τουλάχιστον θα μπορώ να νιώσω  ώστε να την εξερευνήσω χωρίς να φοβάμαι και να μπορώ, επιτέλους, να αποδώσω- μετά από χρόνια ολόκληρα ωμής σύγκρουσης μαζί της -τη δικαιοσύνη μιας εξήγησης, μιας εξήγησης ότι αυτό δεν είναι έλλειψη μητρικής φροντίδας αλλά  κάτι πολύ βαθύτερο που μου προκαλεί αμέσως  οίκτο όσο και  λύπη ή θυμό».

Πόσο ευτυχισμένος πρέπει να είναι κανείς, μάλιστα πόσο γενναίος, για να κάνει αυτό το πραγματικά γενναιόδωρο πράγμα (που ακούγεται πάντα εύκολο): να επιτρέψει σε ένα παιδί να είναι πιο ευτυχισμένο από ό,τι ήταν ο ίδιος, να του επιτρέψει - πραγματικά - να έχει μια καλύτερη ζωή.

Ένα δώρο στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε, για τον εαυτό μας και τις μητέρες μας, είναι να θυμόμαστε ότι είναι και γονείς και άτομα εξίσου άξια υπομονής, ενσυναίσθησης και κατανόησης.

Καλή σας ανάγνωση😊

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PschyCenter Ink

Παρασκευή, Μαρτίου 06, 2026

Tο μοναδικό πορτραίτο του Ιωσήφ Λεκανίδη


 Συμπληρωματικά στο οφειλόμενο αφιέρωμα στον Ιωσήφ Γ. Λεκανίδη, κορυφαίο πρωταγωνιστή των γεγονότων στην Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα και στο ξεκίνημα του 20ου, παππού και προπάππου μας, η πρόσφατη ενημέρωση που λάβαμε από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Βενιζέλος".

Στον χώρο της εκδήλωσης για την παρουσίαση της έκδοσης «Ημερολόγιον απελευθερωτικής επαναστάσεως Κρήτης» του Ιωσήφ Λεκανίδη στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, εκτέθηκε το μοναδικό πορτραίτο του Ιωσήφ Λεκανίδη, έργο του μεγάλου Χανιώτη ζωγράφου Δημήτρη Κοκότση, το οποίο δώρισε πρόσφατα στο Ίδρυμα η εγγονή του Λεκανίδη, Δέσποινα Αρετάκη-Τζαφάλια.
Να τα λέμε όλα!😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα