Mια πιο τρυφερή και θαρραλέα πορεία προς το «παρακάτω»

 Mια πιο τρυφερή και θαρραλέα πορεία προς το «παρακάτω»

--Εχουμε μια τάση να είμαστε επιεικείς και συμπονετικοί με τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεπεράσουν κάποιον. Ακούγεται Ρομαντικό, έστω κι αν είναι κάπως θλιβερό. Η σχέση τους να έχει τελειώσει πριν καιρό, όμως οι σκέψεις του πρώην να παραμένουν πιστές σε κάθε λεπτομέρεια της ιστορίας. Ίσως να έχει μετακομίσει σε άλλη χώρα, ίσως να έχει παντρευτεί κάποιον άλλον, ίσως να έχει πεθάνει. Κι όμως, το ερώτημα πώς να ξεπεράσει κανείς κάποιον συνεχίζει να στοιχειώνει σιωπηλά εκείνον που έμεινε πίσω.

--Η πιο διάσημη φανταστική ερωτική ιστορία του 18ου αιώνα, το “Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερο” του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, αποτελεί μια βαθιά ευσπλαχνική μελέτη αυτού του είδους ρομαντικής προσκόλλησης. Ο ήρωας, ο Βέρθερος, ένας παθιασμένος νεαρός φοιτητής, ερωτεύεται παράφορα μια γοητευτική και όμορφη γυναίκα, τη Σαρλόττα. Εκείνη τον συμπαθεί, αλλά δεν τον αγαπά – εν μέρει επειδή είναι παντρεμένη με άλλον. Υπάρχουν πολλές άλλες αξιόλογες γυναίκες, ελεύθερες, ελκυστικές και πρόθυμες να ενδιαφερθούν για τον Βέρθερο. Εκείνος όμως δεν έχει χρόνο για καμία τους. Η μόνη που τον αφορά είναι η Σαρλόττα, εκείνη που δεν μπορεί να τον αγαπήσει. Η ιστορία του παραμένει ένα συγκινητικό παράδειγμα του πόσο καταστροφικό μπορεί να αποδειχθεί το να μην ξέρουμε πώς να ξεπεράσουμε κάποιον. Τελικά, ο Βέρθερος, ανίκανος να προχωρήσει, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Το μυθιστόρημα μάγεψε το κοινό της εποχής του, που το επαίνεσε για τη βαθιά και αγνή του κατανόηση του έρωτα.

--Αυτού του είδους το ανεκπλήρωτο πάθος – τόσο συχνά δοξασμένο στη λογοτεχνία και γενικότερα στην κοινωνία και τα Social Media – μπορεί να ακούγεται γενναιόδωρο και, υπό μία έννοια, ερωτικό. Στην πραγματικότητα όμως, η αφοσίωση σε μια σχέση χωρίς ανταπόκριση, κρύβει ένα μυστικό: είναι ένας έξυπνος τρόπος να διασφαλίσουμε ότι δεν θα βρεθούμε ποτέ σε μια πραγματική σχέση · ότι δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τις σκληρές αλήθειες του έρωτα. Η προσκόλληση σε έναν απόντα άλλον μας επιτρέπει να φαινόμαστε εξωτερικά αφοσιωμένοι στην αγάπη ( Ω! Τί ρομαντικό!) ενώ εσωτερικά να παραμένουμε προστατευμένοι από τα παρατράγουδα και τις πιο απαιτητικές της όψεις (Δόξα το Θεό απαλλάχτηκα!). Είναι προτιμότερο να κρατάμε το φως στραμμένο στον αδιάφορο και απόντα πρώην γιατί αποφεύγουμε την πιο δύσκολη εσωτερική εργασία το πώς να τον ξεπεράσουμε .

--Ο τρόπος για να αποδεσμευτούμε δεν είναι να πείσουμε τον εαυτό μας ότι ποτέ δεν μας άρεσε πραγματικά το συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι να εξετάσουμε με σοβαρότητα και ακρίβεια σε τι ακριβώς βασίστηκε η έλξη που αισθανθήκαμε κάποτε – και ύστερα να κατανοήσουμε ότι τα χαρακτηριστικά που θαυμάσαμε στον πρώην, υπάρχουν και σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι δεν φέρουν το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίσαμε με αυτόν. Η προσεκτική διερεύνηση του χαρακτήρα του απόντα – παραδόξως αλλά απελευθερωτικά – μας δείχνει ότι θα μπορούσαμε πράγματι να πάμε «παρακάτω» και να αγαπήσουμε και κάποιον άλλον.

--Και δεν πρόκειται για άσκηση παραίτησης από αυτό που πραγματικά θέλουμε. Αυτή η απελευθερωτική κίνηση είναι να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που επιθυμούμε πρέπει να υπάρχει και πέρα από το πρόσωπο που δε μας εκτίμησε και μας άφησε.

--Η αληθινή αγάπη δεν ταυτίζεται με τη νοσταλγία για μια απούσα μορφή. Σημαίνει να τολμάμε να εμπλακούμε με μια πραγματικά πρωτόγνωρη προοπτική: έναν άλλον άνθρωπο που είναι διαθέσιμος και που πιστεύει ότι είμαστε στην πραγματικότητα αξιαγάπητοι. Το να μάθουμε, λοιπόν, πώς να ξεπερνάμε κάποιον αποτελεί μέρος μιας βαθύτερης προετοιμασίας για το είδος του έρωτα που αξίζει πραγματικά τη λυρική και μεγαλειώδη λέξη «Ρομαντικός».
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink

Το Αγαπημένο Παλιό Πουλόβερ

"Η Παλαιά Γυναίκα Διορθώνουσα Παλιά Ρούχα"
1902
Camille Pissarro (1830-1903) 
Ο πατριάρχης του ιμπρεσιονισμού  

Το Αγαπημένο Παλιό Πουλόβερ

Δεν είναι από εκείνα που μπορείς πλέον να φορέσεις πραγματικά έξω, παρά μόνο στο σπίτι – και ίσως μόνο όταν είμαστε μόνοι μας ή έχουμε μια καλή δικαιολογία: κάνει ξαφνικά πολύ κρύο, είμαστε λίγο αδιάθετοι, μόλις επιστρέψαμε από τη δουλειά, έβρεχε, κάναμε  ένα ντους και τώρα μπορούμε να βολευτούμε υπέροχα στον καναπέ με ένα ζεστό φλυτζάνι μαλοτήρα από τα Λευκά Ορη.

Το αγαπημένο παλιό πουλόβερ κάποτε ήταν αρκετά κομψό, παίρνοντας ελαστικά το σχήμα του κορμού μας, με στενή εφαρμογή στους καρπούς. Τώρα έχει ξεχειλώσει με περίεργους τρόπους, έχει σακουλέψει, έχει μακρύνει, οι μανσέτες  φάρδυναν. Υπάρχει μια τρύπα στην αριστερή μασχάλη και ένας λεκές στον ώμο που παρά το καθάρισμα δε βγήκε –για λαδιά μοιάζει.

Όταν ήταν καινούργιο, το φορέσαμε  ένα όμορφο βράδυ σε εκείνη την υπέροχη  παράσταση στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ήταν μαζί μας τη βραδιά που μάθαμε ότι ο/η σύντροφός μας είχε παράλληλη σχέση. Ήρθε μαζί μας όταν φύγαμε από τη γειτονιά που μεγαλώσαμε  και λατρέψαμε. Στήριξε τον αυχένα μας σε μια πτήση προς τη Βενετία. 

Όλα αυτά τα πράγματα συνεχίζουν να ζουν μέσα στο πουλόβερ. Όταν χώνουμε  τη μύτη μας μέσα του και εισπνέουμε, μας γυρίζει πίσω σε εκείνες τις στιγμές. Είναι υπέροχο να το φοράμε, κουλουριασμένοι στον καναπέ, βλέποντας τηλεόραση. Μόνο οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάμε επιτρέπεται πλέον να μας δουν με αυτό.

Με το πουλόβερ κάνουμε πρόβα σε κάτι βασικό. Είναι ένα μεταβατικό αντικείμενο που μας βοηθά στο μονοπάτι όχι από την παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση, αλλά προς τη συνειδητοποίηση πως τα χρόνια περάσανε και μάλιστα γρήγορα.

Το πουλόβερ λειτουργεί αντίθετα με μια σύγχρονη τάση –που είναι αρκετά εμφανής στις ζωές μας– να πάψουμε να αγαπάμε τα πράγματα καθώς χάνουν τα αρχικά τους πλεονεκτήματα και την αξία τους. Να πετάμε ό,τι πάλιωσε. Στην ανακύκλωση ή στα σκουπίδια.

Το πουλόβερ αντίθετα αντιστρέφει αυτήν την τάση και η αγάπη συσσωρεύεται αθόρυβα γύρω του. Χωρίς να το δηλώνουμε ξεκάθαρα στον εαυτό μας, ελπίζουμε ότι και εμείς θα εκτιμηθούμε όπως αυτό το πουλόβερ· ότι κάποιος θα νιώσει για εμάς με αυτόν τον τρόπο και όχι μόνο θα συγχωρέσει τα φθαρμένα σώματά μας  και τους παραμορφωμένους χαρακτήρες μας – αλλά θα φτάσει να μας αγαπά ακριβώς γι' αυτά!

Ελπίζουμε ότι η τρυφερότητα, την οποία διακρίνουμε σε σχέση με ένα φθαρμένο παλιό πουλόβερ, μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της και σε εμάς. Ελπίζουμε...

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση  Νανά Τσούμα😃

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink