 |
| Σπουδή(study) Αγνώστου |
Ο καρπός ενός αγαπημένου προσώπου
Τις περισσότερες φορές κοιτάς τον καρπό αφηρημένα και δεν κάνεις δεύτερη σκέψη. Όμως, σε ευνοϊκές, ας πούμε, συνθήκες – όταν για παράδειγμα το δερμάτινο λουράκι του ρολογιού της πλαισιώνεται από ένα κομποσχοίνι από Μοναστήρι της Τήνου, από τη μανσέτα του καλοσιδερωμένου πουκαμίσου του, από τον τρόπο που κρατάει το στυλό ή ακόμα όταν ακουμπά τον καρπό πάνω σε ένα τραπέζι με την παλάμη προς τα πάνω – ξαφνικά σαν να ξεχνάς πού βρίσκεσαι και να συγκεντρώνεσαι σε αυτές τις λεπτές γραμμές της παλάμης, να παρατηρείς και να διαπιστώνεις πόσο λεπτό είναι το δέρμα στο εσωτερικό του αντιβραχίου και το πώς οι απαλές καμπύλες του καρπού αλλάζουν: διογκώνονται, ανοίγουν, στενεύουν και ξαναγυρίζουν προς τα μέσα.
Οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες μιας σχέσης , όποια κι αν είναι αυτή, σημαίνουν αναπόφευκτα ότι συχνά δεν νιώθεις ιδιαίτερα τρυφερά ή γενναιόδωρα απέναντι σε αυτό το πρόσωπο – παρόλο που μαζί του έχεις περάσει κάποιο διάστημα της ζωής σου –μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Κι όμως, μόνο κοιτάζοντας τον καρπό του, μπορούν να ανανεωθούν κάποια τρυφερά αισθήματα που συνειδητοποιείς ότι είχες αρχίσει, εδώ και καιρό πολύ, να χάνεις.
Ορισμένοι λόγοι για τους οποίους τον αγαπάς μπορούν να ξαναβρεθούν μέσα από την παρατήρηση αυτού του παράξενου «μεντεσέ» ανάμεσα στα καρπιαία οστά. Η ευχαρίστησή σου να τον κοιτάζεις συνδέεται με την ανάμνηση της ιστορίας του: πόσο μικρός πρέπει να ήταν ο καρπός του όταν ήταν μωρό, πώς κάποτε ήταν κλεισμένος σε μάλλινα γαντάκια, πώς τραβούσε προς τα κάτω τη μανσέτα ενός μπλε πουλόβερ με τον αντίχειρά του (και τελικά άνοιξε μια μικρή τρύπα).
Επανασυνδέεσαι με τη χάρη των κινήσεων που κάνει κατά καιρούς και που κάποτε σε είχαν συγκινήσει βαθιά– κινήσεις που εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη ακόμη να σε αγγίζουν.
Υπάρχει ένας τρόπος που κρατά το χέρι του σηκωμένο όταν κάνει μια παύση(«βρε, κάντε λίγη ησυχία») ενώ πληκτρολογεί ένα μήνυμα, κοιτάζοντας την οθόνη και δαγκώνοντας το κάτω του χείλος. Ο νευρικός τρόπος που οδηγεί και αλλάζει τις ταχύτητες, που φυσά μακριά τον καπνό του τσιγάρου του για να μην ενοχλεί, που σκουπίζει ευλαβικά και προσεκτικά το καντήλι της πριν το ανάψει. Είναι μια κίνηση του καρπού που δείχνει μια αγχώδη επιθυμία να τα κάνει όλα σωστά. Η ανάγκη να ευχαριστεί τους άλλους είναι μια πλευρά αυτού του ανθρώπου που όμως δεν φαίνεται πάντα στην ταραγμένη καθημερινή ζωή.
Σε ελκύει και ο τρόπος που κρατά το μαχαίρι όταν κόβει μια ντομάτα – με τον δείκτη τεντωμένο μακριά πάνω στη ράχη της λεπίδας και τον καρπό πιεσμένο προς τα κάτω, προς την επιφάνεια κοπής. Είναι μια παράξενη κίνηση που μόνο αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να κάνει. Παρατηρώντας τον, μπορείς να ακολουθήσεις ένα νήμα που σε οδηγεί πίσω σε μια πιο αδέξια εποχή της παιδικής ηλικίας, όταν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ελέγξει τη λεπίδα παρά τις φιλότιμες οδηγίες που του έδιναν οι γονείς. Με έναν τρόπο, συνδέεσαι μέσα στον χρόνο με τον παλιότερο εαυτό του – πρόθυμο να μάθει, χωρίς να τον βαραίνουν ακόμη οι μεταγενέστερες πολυπλοκότητες της ζωής.
Μπορεί καμιά φορά να είναι δύσκολος άνθρωπος, όμως ο καρπός του είναι σύμβολο της πιο εύθραυστης πλευράς του.
Ίσως να είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις μόνο από τον καρπό του.
Να έχετε μια ήρεμη νύχτα, με καθαρές σκέψεις και ζεστή καρδιά.
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter
