 |
| Arthur Hughes, Η κυρία Norman Hill και τα παιδιά της 1897 Μουσείο του Bruce Castle. |
Μητέρες και κόρες: η μερικές φορές δύσκολη σχέση τους
Ας το θέσουμε πιο συγκεκριμένα: υπάρχουν μητέρες που στο βάθος της καρδιάς τους κρύβουν προβλήματα γύρω από πτυχές που αφορούν στην ευημερία των κοριτσιών τους; Ναι, υπάρχουν γυναίκες που έχουν φέρει μικρά κορίτσια στον κόσμο και σε κάποιο επίπεδο δεν θέλουν απόλυτα να ευδοκιμήσουν - τουλάχιστον όχι με κανέναν απλό ή εύκολο τρόπο.
Δεν θα ήθελαν ποτέ – φυσικά – να τους κάνουν κακό, δεν μιλάμε για κανενός είδους απροκάλυπτη σκληρότητα, απλώς τους είναι δύσκολη η ιδέα της πλήρους άνθησης των κοριτσιών τους και αυτό συμβαίνει για έναν λόγο τόσο απλό όσο και τελικά οδυνηρό και λογικό: γιατί πολύ πριν γίνουν μητέρες, ήταν κόρες, σύντροφοι, επαγγελματίες – άνθρωποι που διαμορφώθηκαν από φιλοδοξίες, απογοητεύσεις και προσωπικές επιθυμίες και αναγκάστηκαν να παίξουν έναν υποτιμημένο ρόλο, να καταλάβουν έναν περιορισμένο χώρο στον κόσμο, να μη λάβουν την προσοχή που τους άξιζε και να μη μπορέσουν να δείξουν ποιες πραγματικά ήταν.
Ως αποτέλεσμα, αυτές οι μητέρες θα ήθελαν πολύ, αλλά και δεν μπορούν να ανεχθούν εντελώς, ότι μια κόρη τους θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τριβές, να είναι σε θέση να εξερευνά τις επιθυμίες της χωρίς τιμωρία ή να τραβήξει την προσοχή των άλλων με το μυαλό της ή ακόμη να δηλώνει την άποψή της χωρίς σεβασμό.
Τίποτα λοιπόν από αυτά δεν μπορεί να συζητηθεί ούτε καν να σκεφτεί κανείς, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσουμε διαφορετικά αυτήν την συμπεριφορά, αυτήν αδιάκοπη γρατζουνιά, τις επιπλήξεις, την ηθικολογία και την εύρεση ανύπαρκτων σφαλμάτων της μητέρας προς την κόρη.
«Πόσο περίπλοκο είναι να κρατάω κατά νου αυτή την ιδέα που μου ακούγεται αδύνατη: ότι η δική μου μάνα μπορεί να μην ήθελε εντελώς το καλύτερο για μένα επειδή ένας αδίστακτος κόσμος δεν ήθελε εντελώς το καλύτερο για εκείνη. Κι όμως, αν τυχαίνει να είναι η αλήθεια, τι ανακούφιση τουλάχιστον θα μπορώ να νιώσω ώστε να την εξερευνήσω χωρίς να φοβάμαι και να μπορώ, επιτέλους, να αποδώσω- μετά από χρόνια ολόκληρα ωμής σύγκρουσης μαζί της -τη δικαιοσύνη μιας εξήγησης, μιας εξήγησης ότι αυτό δεν είναι έλλειψη μητρικής φροντίδας αλλά κάτι πολύ βαθύτερο που μου προκαλεί αμέσως οίκτο όσο και λύπη ή θυμό».
Πόσο ευτυχισμένος πρέπει να είναι κανείς, μάλιστα πόσο γενναίος, για να κάνει αυτό το πραγματικά γενναιόδωρο πράγμα (που ακούγεται πάντα εύκολο): να επιτρέψει σε ένα παιδί να είναι πιο ευτυχισμένο από ό,τι ήταν ο ίδιος, να του επιτρέψει - πραγματικά - να έχει μια καλύτερη ζωή.
Ένα δώρο στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε, για τον εαυτό μας και τις μητέρες μας, είναι να θυμόμαστε ότι είναι και γονείς και άτομα εξίσου άξια υπομονής, ενσυναίσθησης και κατανόησης.
Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PschyCenter Ink
