Όταν είναι δύσκολο να επιλέξεις…

Γουναρόπουλος Γεώργιος 1890-1977
Γυμνά ειδύλλια που φιλιούνται 1924
Εθνική Πινακοθήκη

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μια επιλογή μπορεί να μας κρατήσει ξάγρυπνους για ώρες, μέρες ή και μήνες.
«Να μείνω ή να φύγω;»
«Να τολμήσω ή να μείνω εκεί που είμαι;»
«Κι αν κάνω λάθος; Κι αν το άλλο ήταν καλύτερο;»

Και κάπως έτσι αρχίζουν τα ατέλειωτα «Και αν…;» που μας κουράζουν περισσότερο κι από την ίδια την απόφαση.

Ίσως, όμως, το μυστικό να βρίσκεται στο ότι δεν υπάρχει τέλεια επιλογή.

Αν μια απόφαση είναι πραγματικά δύσκολη, πιθανότατα είναι επειδή όλες οι επιλογές έχουν κάτι όμορφο να μας προσφέρουν  αλλά και κάτι  άσχημο που θα μας δυσκολέψει.

Ο άνθρωπος που θα επιλέξουμε θα έχει τις αρετές του, αλλά και τις μικρές ή μεγάλες του… ιδιοτροπίες. 

Το σπίτι που θα αγοράσουμε θα έχει τη θέα που ονειρευόμαστε, αλλά και τον θόρυβο που δεν υπολογίσαμε.

Η δουλειά που θα διαλέξουμε μπορεί να μας δώσει χρήματα και κύρος αλλά ίσως μας στερήσει κάτι άλλο εξ 'ίσου σοβαρό: την ασφάλεια.

Έτσι είναι η ζωή.
Κανένας δρόμος δεν είναι μόνο ανηφόρα ή μόνο κατηφόρα.
Και ίσως τελικά να ζητάμε από μια επιλογή περισσότερα απ’ όσα μπορεί να μας δώσει. Θέλουμε να μας εγγυηθεί την ευτυχία και να μας προστατεύσει από κάθε μελλοντική απογοήτευση. Όμως τέτοια εγγύηση δεν υπάρχει.

Όποιον δρόμο κι αν πάρουμε, κάπου θα χαρούμε και κάπου θα δυσκολευτούμε. Κάτι θα κερδίσουμε και κάτι θα αφήσουμε πίσω.

Γι’ αυτό, όταν η απόφαση μοιάζει αδύνατη, ίσως δεν χρειάζεται να ψάχνουμε με αγωνία τη μία και μοναδική σωστή επιλογή.
Ας διαλέξουμε εκείνη που μας καλεί περισσότερο αυτή τη στιγμή.
Κι ύστερα ας προχωρήσουμε χωρίς να κοιτάμε κάθε τόσο πίσω μας και να αναρωτιόμαστε «τι θα γινόταν αν…».

Γιατί πολλές φορές δεν είναι η επιλογή που κάνει όμορφη τη διαδρομή. Είναι ο τρόπος που θα τη ζήσουμε.

Και, πού ξέρετε;
Ίσως λίγη τύχη, ένα απρόσμενο γεγονός ή μια στροφή που δεν είχαμε υπολογίσει, να αποδειχθεί τελικά το καλύτερο κομμάτι της διαδρομής. 😉

Καλή σας ανάγνωση😊

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter.gr

                                   

 

 

Εκεί άναψε το φως!

 

Εκεί άναψε το φως!

---Τι μυστήριο όργανο είναι η καρδιά μας! Να χτυπάει τρελά στο άκουσμα ενός τραγουδιού, στη θέα μιας παραλίας, στο κοίταγμα μιας παλιάς φωτογραφίας. Κι από κοντά, ο εγκέφαλός μας να ψάχνει με ταχύτητα μεγαλύτερη κι από την ΑΙ να βρει τον λόγο.

---Ένας μικρός, απαραίτητος οδηγός της αγγλικής έκδοσης του Travel.gr του «Πρώτου Θέματος», πριν από περίπου δύο εβδομάδες, με ταξίδεψε σε έναν κυκλαδίτικο παράδεισο, σε ένα από τα πιο ήσυχα νησιά του Αιγαίου. Εκεί όπου οι μέρες ξεδιπλώνονται γύρω από ηφαιστειακούς όρμους, ανοιχτόχρωμες ακτές και κολύμπι - όχι γύρω από περιηγήσεις στα αξιοθέατα.

---Την Κίμωλο! Και εκεί άναψε το φως!

---Ψιτ! Ξύπνα! Ο παππούς ο Σωτήρης Σαλιβαράς και η γιαγιά η Ελένη Ρούσσου σε γυρεύουν!!!

---Γέννημα θρέμμα Κιμωλιώτες.

Ο Σωτήρης, παλικαράκι ακόμη, ήρθε στην Αθήνα για να μάθει την τέχνη του κουρέα δίπλα σε έναν μπαρμπέρη θείο του. Ύστερα πήρε το βαλιτσάκι του και κάθισε έξω από το Δημαρχείο, περιμένοντας πελάτες.

Κάπου εκεί γνώρισε την Αθηνά, που κοπελίτσα μόλις είχε ανέβει από τα Σφακιά για να μάθει την τέχνη της μοδίστρας κοντά σε μια ξαδέλφη της.

Παντρεύτηκαν. Έκαναν τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Το μικρότερο κορίτσι το έχασαν. Ύστερα χάθηκε κι ο Σωτήρης, χτυπημένος από τη φυματίωση και έμεινε η Αθηνά να μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά, ράβοντας κουμπιά και στριφώματα και μπαλώνοντας μεταχειρισμένα ρούχα.

---Η Ελένη κατέβηκε στα Χανιά, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δικηγόρο Ιωσήφ Λεκανίδη. Στάθηκε δίπλα του ακόμη κι όταν εκείνος την άφησε μόνη, έγκυο στο έκτο παιδί και με πέντε παιδιά ήδη να μεγαλώνει, για να ανέβει στα βουνά του Αποκόρωνα του Αλικάμπου και του Βάμου να πολεμήσει τους Τούρκους και να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.

---Κι έρχεται τώρα η ερώτηση:

Ποια σκηνή έχει σφραγίσει το ταξίδι μου στην Κίμωλο, πριν από μερικά χρόνια;

Τον ιερέα στην Παναγιά την Οδηγήτρια να κατεβάζει ολόκληρο το Δημοτολόγιο και να μου το δίνει στα χέρια:

«Ψάξε με την ησυχία σου».

Κι εγώ, ανάμεσα στις παλιές σελίδες, να ψάχνω τον Σωτήρη Σαλιβαρά.

Για να βρω, μέσα στην Κίμωλο, ένα κομμάτι από εμένα.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

https://www.travel.gr/en/experiences-ee/kimolos-guide/

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter.gr

Οταν ένα μικρό παιδί κρατά το δικό μας χέρι

 

Bridge at Bougival  1869 
 Claude Monet(1840–1926)

---Ίσως είναι κάτι που συμβαίνει ή έχει συμβεί πολύ συχνά στη ζωή μας και είναι η μια πλευρά της εμπειρίας.

Για παράδειγμα να πηγαίνουμε το παιδί μας στο νηπιαγωγείο ή να συνοδεύουμε μια φίλη καθώς πηγαίνει στο κοντινό πάρκο τα τρία μικρά παιδιά της να παίξουν και το ξεχωριστό μας «καθήκον» να είναι το ένα μικρό παιδί - ίσως τριών ή τεσσάρων ετών - που κρατά σφιχτά στο ένα χέρι ένα λούτρινο λαγουδάκι ή το αγαπημένο του πυροσβεστικό παιχνίδι και, με το άλλο, κρατά το δικό μας χέρι.
---Θυμόμαστε όμως και μια άλλη πλευρά της εμπειρίας· είναι σαν να ξανασυναντούμε τον εαυτό μας ως παιδί. Γινόμαστε οι μεγάλοι που τότε τους είχαμε ανάγκη: ενθαρρυντικοί, γλυκοί και προστατευτικοί απέναντι στο μικρό παιδί που κάποτε υπήρξαμε και που, κατά ένα μέρος, εξακολουθούμε να είμαστε.
---Μας κατακλύζει ένα πρωτόγνωρο κύμα προστατευτικότητας και ανακαλύπτουμε μέσα μας αποθέματα υπομονής που δεν γνωρίζαμε ότι διαθέταμε. Παράλληλα γεννιέται μια νέα εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο αλλά και στις ευκαιρίες: άραγε εκείνα τα τρία σκαλοπάτια θα αποδειχθούν πρόβλημα;
Στο πεζοδρόμιο γινόμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί. Ένα κανίς που περπατά λίγο πιο πέρα μπορεί να φαίνεται χαριτωμένο· όμως, για κάποιον που έχει σχεδόν το ίδιο ύψος με το σκυλάκι, μπορεί να είναι πηγή πραγματικού τρόμου.
Βρισκόμαστε συνεχώς σε επιφυλακή, έτοιμοι κάθε στιγμή να σκύψουμε, να σηκώσουμε το μικρό σας προστατευόμενο και να το κρατήσουμε στην απόλυτη ασφάλεια της αγκαλιάς μας.
---Είχαμε ξεχάσει πόσο γοητευτικό μπορεί να είναι ένα παιδί: τη βαθιά σοβαρότητα με την οποία εξετάζει ένα μπαλάκι που βρήκε στο δρόμο. Στη συντροφιά του ξαναθυμόμαστε πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι μια λακκούβα με νερό και πόση περιέργεια μπορεί να προκαλέσουν οι κάδοι απορριμμάτων ενός γείτονα ή οι ρόδες των σταθμευμένων αυτοκινήτων.
---Η χαρά της συντροφιάς ενός παιδιού λειτουργεί σαν αντίδοτο στα πραγματικά - αλλά τόσο συνηθισμένα πλέον ώστε να τα θεωρούμε δεδομένα - λάθη και τις αδυναμίες της ενήλικης ζωής. Είναι η χαρά της επανανακάλυψης ορισμένων θεμελιωδών αληθειών: της λαμπρότητας και της μαγείας του κόσμου, αλλά και της αλήθειας για την αγάπη (και για την λανθάνουσα μέσα μας ικανότητα να προσφέρουμε ανιδιοτελή καλοσύνη).
---Ίσως σκεφτούμε πως μια μέρα αυτό το παιδί, που τώρα το οδηγούμε τόσο προσεκτικά, να έχει φτάσει στη δική μας ηλικία. Να κάνει τα ίδια πράγματα και να έχει τις ίδιες σκέψεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται τόσο μακριά από τη συνείδησή του.
Και, για μια σύντομη αλλά έντονη στιγμή, μένει κανείς κατάπληκτος από την παράξενη πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία, αργά αλλά ασταμάτητα, οδηγεί όλους μας από την παιδική ηλικία έως τον ουρανό.

Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink