ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ VS ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ
--Η αλήθεια είναι πως θέλουμε να πετυχαίνουμε στο σχολείο για έναν λόγο που μοιάζει αυτονόητος: επειδή - όπως μας επαναλαμβάνουν συχνά - το σχολείο είναι ο βασικός δρόμος που οδηγεί στην επιτυχία της ζωής.
--Στην πραγματικότητα, ελάχιστοι από εμάς αγαπούν τους καλούς βαθμούς, αυτούς καθεαυτούς. Τους επιδιώκουμε επειδή, δικαιολογημένα, ονειρευόμαστε μια μέρα μια δουλειά που θα μας γεμίζει, ένα όμορφο σπίτι και την εκτίμηση των ανθρώπων γύρω μας.
--Κι όμως, συμβαίνει κάτι παράξενο και ίσως πιο συχνά απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
--Συναντάμε ανθρώπους που διέπρεψαν στο σχολείο, αλλά δεν τα κατάφεραν στη ζωή. Και άλλους που δεν διέπρεψαν ποτέ στο σχολείο, αλλά τα κατάφεραν περίφημα στη ζωή.
--Εκείνοι που κάποτε ήταν οι άριστοι μαθητές, που ήξεραν με ακρίβεια πώς να ικανοποιούν τους δασκάλους τους, μπορεί σήμερα να έχουν βαλτώσει σε ένα δικηγορικό γραφείο ή να έχουν μετακομίσει σε κάποια επαρχιακή πόλη, ψάχνοντας απεγνωσμένα κάτι καλύτερο. Ο δρόμος που κάποτε έμοιαζε να οδηγεί με βεβαιότητα στην επιτυχία μπορεί τελικά να μην οδηγεί πουθενά.
--Ισως αυτό δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει.
Τα σχολικά προγράμματα δεν δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που διέθεταν κατ’ ανάγκην βαθιά γνώση ή ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωή έξω από το σχολείο και να μας μάθουν: «Τι χρειάζεται πραγματικά να ξέρει ένας άνθρωπος για να ζήσει καλά;»
Αντίθετα, είναι προϊόν μιας μακράς και κάπως τυχαίας ιστορίας εκατοντάδων χρόνων που πάνω σε αυτήν πάτησαν.
--Και έτσι το σχολείο, χωρίς ίσως να το επιδιώκει, μας μαθαίνει και ορισμένες συνήθειες που αργότερα μπορεί να σταθούν εμπόδιο στη ζωή μας.
Μας κάνει να πιστεύουμε ότι τα σημαντικότερα πράγματα είναι ήδη γνωστά.
Μας μαθαίνει να φοβόμαστε την πρωτοτυπία.
Μας μαθαίνει να σηκώνουμε το χέρι και να περιμένουμε να μας επιλέξουν.
Μας μαθαίνει να ζητάμε από τους άλλους άδεια για να προχωρήσουμε.
Μας μαθαίνει να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες, αντί να τολμάμε να τις αλλάξουμε.
Μας μαθαίνει να χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά τις ιδέες που ήδη υπάρχουν, αντί να γεννάμε τις δικές μας.
Και τέλος μας μαθαίνουν να πιστεύουμε πως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας γνωρίζουν, θέλουν το καλό μας και πρέπει να τους εμπιστευόμαστε με κλειστά τα μάτια.
--Ε, λοιπόν, αυτοί δεν μπορούν να μας σώσουν.
Και, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν είχαν κανένα ιδιαίτερο κίνητρο για να το κάνουν.
Το σχολείο μας διδάσκει σχεδόν τα πάντα, εκτός από τις δύο δεξιότητες που ίσως περισσότερο απ’ όλες καθορίζουν την ποιότητα της ενήλικης ζωής:
-πώς να επιλέξουμε τη σωστή εργασία για εμάς και
-πώς να δημιουργήσουμε ικανοποιητικές σχέσεις με τους άλλους.-
--Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως για να πετύχουμε στη ζωή αρκεί να αποτύχουμε στο σχολείο.
--Μια καλή ζωή απαιτεί από εμάς δύο πράγματα εξαιρετικά δύσκολα.
--Πρέπει, από τη μια, να είμαστε για είκοσι χρόνια «καλά παιδιά», να μελετάμε, να υπακούμε, να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις και να παίρνουμε τους βαθμούς που περιμένουν από εμάς.
--Και, από την άλλη, πρέπει ταυτόχρονα να μη χάσουμε ποτέ την ικανότητα να αμφισβητούμε βαθιά και ουσιαστικά την αξία και τη μακροπρόθεσμη σημασία όλων όσων μας ζητούν να μάθουμε.
--Χρειάζεται, λοιπόν, ένα παράξενο είδος ισορροπίας.
Να είμαστε προς τα έξω απόλυτα υπάκουοι και μέσα μας έξυπνα, συνειδητά και αποφασιστικά επαναστατικοί
Γιατί το σχολείο μας προετοιμάζει για να περάσουμε τις εξετάσεις της ζωής, αλλά όχι απαραίτητα για να ζήσουμε τη ζωή.
Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter
