Πόσο δίκιο είχες ρε μαμά!

Επειδή έχω χάσει κιεγώ σχετικά πρόσφατα τη μαμά μου, τα στάδια που περνάς όταν χάσεις έναν πολύ δικό σου είναι τρία:
Στο πρώτο στάδιο που κρατάει ένα μήνα περίπου, νομίζεις πως όλα είναι όπως πριν.Φεύγεις από το σπίτι και στο δρόμο λες ότι θα σου τακτοποιήσει το δωμάτιο και θα φτιάξει μακαρονάδα που σ`αρέσει.
Και ξαφνικά το φως ανάβει στο κεφάλι σου!!!!
Στη δουλειά παίρνεις τηλέφωνο σπίτι να της πεις να πάρει τα ρούχα από το καθαριστήριο και μόλις σχηματίσεις τον αριθμό.......
Το φως ξανανάβει στο κεφάλι σου!!!!

Το δεύτερο στάδιο είναι μετά τον πρώτο μήνα όταν αρχίζει και σου λείπει..
Λείπει από παντού...Από την καρέκλα που καθότανε, από τραπέζι που έτρωγε, από το κρεβάτι που κοιμότανε.
Κοιτάς το άδειο δωμάτιο και σπαράζεις.Βλέπεις τα ρούχα κρεμασμένα, τις παντόφλες άδειες, την τσατσάρα της με λίγες τριχούλες της, το κραγιόν της, το καθρεφτάκι της και χάνεις τον κόσμο!
Γιατί ρε γαμώτο μου ;;Γιατί;;;;

Το τρίτο στάδιο είναι μετά από έξι μήνες όταν αρχίζεις να την εκτιμάς. Μαζί με την αξία του τακτοποιημένου δωματίου και της μακαρονάδας, εκτιμάς την υπομονή που σου έδειχνε όταν εσύ σαν κάφρος ούρλιαζες με το παραμικρό, εκτιμάς τη γλύκα της όταν εσύ ξέσπαγες τα νεύρα σου πάνω της, εκτιμάς την αγάπη της να σου στέκεται και να σε υποστηρίζει σε ότι καλό ή βλακεία έκανες, να εκτιμάς το πλασματάκι που σου στεκόταν πάντα δίπλα σου και δικαιολογούσε πάντα τις μαλακίες σου και καμάρωνε για τις επιτυχίες σου.
Και αρχίζει η γλυκιά νοσταλγία.
Πόσο δίκιο είχες ρε μαμά!!!!

Το τρίτο αυτό στάδιο κρατάει μια ζωή

Μαίναλο

Το Μαίναλο είναι ένα βουνό στην καρδιά της Πελοπονήσσου.
Εχει μια δωρική και ήρεμη ομορφιά ,απότομες πλαγιές γεμάτες έλατα και νερά, χωριά λιτά , με σπίτια τετράγωνα, ομοιόμορφα φτιαγμένα από πέτρα και κεραμίδι που δένουν απόλυτα με το τοπίο.
Ιδια χαρακτηριστικά με αυτά των σπιτιών και των χωριών ,έχουν οι άνθρωποι  του
Μαίναλου. Δωρικοί, ήρεμοι ,λιγόλογοι,σκληροτράχηλοι,ευγενικοί, φιλόξενοι αξιοπρεπείς.
Μέρη φτωχά, άνθρωποι φτωχοί που έβαλαν προσωπικό στοίχημα να ξεφύγουν από τη φτώχια.
Και το κέρδισαν.
Και ύστερα γύρισαν πίσω για να φτιάξουν και το χωριό τους, όπως έφτιαξαν τη ζωή τους. Να γίνουν όλα όπως πρέπει. Και έγιναν.
Δημητσάνα,Στεμνίτσα,Βαλτεσινίκο,Λιμποβίτσι,Βλαχέρνα,Βυτίνα,Λεβίδι.......

Μα πιο πολύ από όλα με ξάφνιασε η αξιοπρέπεια.
Των ανθρώπων και του ίδιου του βουνού
Νανά

Ευβοικός:Το παλιόπαιδο τ`ατίθασο

Μ`αρέσει πολύ η θάλασσα.Μ`αρέσει να την βλέπω,να τη μυρίζω ,να την ακούω, να είμαι στην αγκαλιά της, πάνω της, δίπλα της.
Μ`αρέσει ακόμα να τη βλέπω σε πίνακες, σε φωτογραφίες,στο σινεμά.
Την αγαπώ και τη σέβομαι.Σε κάθε της μορφή.
Μ`αρέσουν όλα τα ελληνικά πελάγη.
Το καταγάλανο Αιγαίο, το γκριζωπό Ιόνιο, το αγριεμένο Κρητικό.
Ο Ευβοικός όμως μου χτυπάει φλέβα.
Γιατί είναι απρόβλεπτος, άστατος, ξεχωριστός. Εχει προσωπικότητα. Δε σ`αφήνει να πλήξεις ποτέ!
Εκεί που είναι ήσυχος σα λίμνη,εκεί που βλέπεις στον πάτο αχινούς και κοχύλια, μέσα σε λίγα λεπτά αγριεύει,ανταριάζει,λες και θέλει να σε πετάξει από πάνω του,σαν αγριεμένο άλογο,σαν αφηνιασμένος ταύρος.
Και μόλις βγεις,ησυχάζει πάλι,λες και σου κάνει πλάκα.
Λες και σε δοκιμάζει.Λες και σου κλείνει το μάτι!
Σαν "το παλιόπαιδο τ` ατίθασο"
Και τρέχει όλο νεύρο πάνω -κάτω.
Και φουσκώνει,λες και θέλει να έρθει καταπάνω σου να σε πνίξει και μετά αποτραβιέται μακριά σου σα να μη θέλει ούτε να τον ακουμπήσεις!!!
Και αφήνει τα καβουράκια και τα κοχύλια να τρέχουν να μπουν μέσα στο νερό!!!
Και αλλάζει συνεχώς χρώματα και εικόνες. Κάθε στιγμή της μέρας είναι εντελώς διαφορετική.
Νοιώθω ότι ο Ευβοικός είναι μια ζωντανή θάλασσα. Που μπορείς να της μιλήσεις και να σε ακούσει.
Το έκανα σήμερα το απόγεμα αφού τον κοίταζα να λυσσομανάει όλη μέρα και να ξεχειλίζει το λιμάνικαι την προβλήτα ,σα να ήθελε να με καταπιεί!!!
Ναι ο Ευβοικός μου χτυπάει φλέβα.
Νανά

Βορειοανατολική Αττική

Βορειοανατολική Αττική

Λοιπόν υπάρχουν κάτι καταπληκτικές γωνιές στην Αττική που συναγωνίζονται σε ομορφιά άλλες περιοχές ,διάσημες και πολυδιαφημισμένες που φιγουράρουν πρώτο πλάνο στους καταλόγους του ΕΟΤ.

Και είναι τόσο κοντά, που λες : «Μα καλά τόσο καιρό που ήμουνα;»

Λέω για τη Βορειοανατολική Αττική. Το τόξο από Μαραθώνα, Ανω Σούλι, Γραμματικό, Βαρνάβα, Πολυδένδρι, Καπανδρίτι.

Και ανάποδα. Να ξεκινήσεις από Καπανδρίτι και να βγεις Μαραθώνα.

Μια διαδρομή θα σας πω μόνο και όταν την κάνετε ,να μου πείτε τις εντυπώσεις σας και κυρίως αν έχω δίκιο.

Ξεκινήστε από  Καπανδρίτι, στα διόδια δεξιά και μετά προς Βαρνάβα .

Μπορείτε να πάτε και από Εκάλη, Δροσιά ,Ανοιξη,Αγιο Στέφανο και να μπείτε στο Καπανδρίτι.

Πάρτε λοιπόν το δρόμο για Βαρνάβα. Μετά μερικές στροφές θα συναντήσετε μια ρεματιά στα δεξιά σας. Τεράστια πλατάνια, νερό τρεχούμενο, στ`αριστερά πευκοδάσος. Κατεβείτε και χαζέψτε. Καθήστε στα παγκάκια και ακούστε το νερό να τρέχει, τα πουλιά να κελαηδάνε, τα ζωάκια του δάσους να τριγυρίζουν άφοβα .

Πάρτε βαθιές εισπνοές και μετά την ανηφόρα για το χωριό του Βαρνάβα.

Κάντε βόλτα στα απίθανα τριγύρω οροπέδια με υψόμετρο 740μ. και απολαύστε την Εύβοια απέναντι.

Μετά χαθείτε στα στενά δρομάκια του χωριού και στις καταπληκτικές και πεντακάθαρες original ταβέρνες του χαζεύοντας από τις τζαμαρίες τους απέναντι την Πάρνηθα.

Ε, μετά γυρίστε σπίτι.40 χιλιόμετρα ήταν όλα κι όλα……

Και μην ξεχάσετε να αγοράσετε πριν βγείτε στα διόδια από το Πολυδένδρι λαδόψωμο!!!

Νανά

23-1-2006

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Τελικά πρέπει να προσέχουμε όχι μόνο τι λέμε, πού πάμε, τι κάνουμε αλλά και τι σκεφτόμαστε! Ειδικά αν είμαστε από τους τύπους που λέμε ότι σκεφτόμαστε……

Αυτή η άτιμη η σκέψη που χοροπηδάει από δω κι από κει και κάνει το μυαλό κουδουνίστρα και ξαφνικά το σκάει μέσα από τα δόντια….

Και εσύ ο αφελής και ο απρόσεκτος …ξεφουρνίζεις αυτό που σκεφτόσουνα! Καταστροφή!!! Τι τόθελες;;; Σπάγγο δεν είχες να το ράψεις το στόμα σου;;

Δεν ξέρεις ότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά; Δε στόλεγε η γιαγιά σου;

Και όχι μόνο αυτιά, έχουν και  κινητά, μαγνητόφωνα, κάμερες!

Ράφτο λοιπόν το στόμα σου άνθρωπέ μου.

Βάλτου φερμουάρ.

Ετσι και δε θα μιλάς, για να μη χρειάζεται μετά να παραιτηθείς αλλά και δε θα τρως, για να μη χρειάζεται μετά να χάνεις κιλά!