Μερικές φορές είναι ανάγκη να μην παραπονιόμαστε.

 

 

Είναι ανάγκη-μερικές φορές -να μην παραπονιόμαστε.

- Ποια είναι η σημασία του παράπονου;
 

- Να εκφράζουμε, να διαμαρτυρόμαστε, να γκρινιάζουμε ή να καταγγέλλουμε μια αδικία που έγινε, ένα λάθος χειρισμό κάποιου που δημιούργησε πρόβλημα, ουσιαστικά να αγωνιζόμαστε για το καλό και τη δικαιοσύνη.
 

- Ωστόσο μπορεί – σε συγκεκριμένες στιγμές και όχι πάντα – να έρθει στο μυαλό μας μια άλλη πολύ πιο περίεργη και προκλητική σκέψη: η σημασία – μερικές φορές – να απομακρυνόμαστε σιωπηλά από την απογοήτευση, τον εκνευρισμό και τη διάθεση καταγγελίας.
 

- Ναι, μπορούμε να επιλέξουμε να μην παραπονεθούμε όχι επειδή είμαστε αδύναμοι ή αδιάφοροι ή αγενείς ή σκληροί, αλλά για έναν πιο θεμελιώδη και ξεκάθαρο λόγο: επειδή αντιμετωπίζουμε κάτι που ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε και γιατί εκτιμούμε ότι το να παραπονιόμαστε για κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει έχει τόσο μεγάλο κόστος όσο το να μην παραπονιόμαστε για κάτι που μπορεί να αλλάξει!
 

- Και το χειρότερο; Μέσα από ικεσίες και παρακαλετά εξαντλούμε ό,τι έχει απομείνει από την ψυχική μας δύναμη και τον αυτοσεβασμό μας και παραδίδουμε την αξιοπρέπειά μας σε έναν «εχθρό» που δεν το αξίζει.
 

- Αν αυτός ο «εχθρός» μας έχει αιχμαλωτίσει τις εξωτερικές μας συνθήκες, θα πρέπει να αρνηθούμε πάνω από οτιδήποτε άλλο να του δώσουμε κι άλλο από τον χρόνο μας και την ψυχραιμία μας.
 

-Αυτή η ειλικρινής αναγνώριση της αδυναμίας μας είναι στην πραγματικότητα η επιβεβαίωση της δύναμής μας.
 

- Γι' αυτό – όταν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για έναν ανταγωνιστή, έναν τύραννο, μια φήμη, μια καθυστέρηση, μια ασθένεια – μπορούμε με αξιοπρέπεια να στρέψουμε το μυαλό μας αλλού. Δεν είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει. Απλώς αρνούμαστε να επιτρέψουμε στο ανυπέρβλητο πρόβλημα να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στη σκέψη μας και επιλέγουμε να επικεντρωθούμε σε αυτά που μπορούν ακόμα να βελτιωθούν και να απολαύσουμε.
 

- Δεν πρέπει να δίνουμε στους «εχθρούς» μας το προνόμιο να καταναλώνουν το μυαλό μας. Μπορούμε να τους πολεμήσουμε με ένταση και μετά – όταν δεν μπορούμε περισσότερα – απλά να στραφούμε αλλού!
 

- Οχι για να ξεφύγουμε από το καθήκον μας αλλά για να βγάλουμε από μέσα μας ό,τι καλύτερο έχει απομένει από τις ικανότητές μας για ελπίδα και αγάπη.
 

Καλή σας ανάγνωση!
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter

Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν.

 

Συμβαίνει σε όλους.

 Να είμαστε στενοχωρημένοι και να πιέζουμε τον εαυτό μας να χαμογελάσει. Να δείξουμε πως είμαστε καλά. Λοιπόν; Αισθανθήκαμε καλύτερα; Οχι βέβαια!

Αυτή η πίεση και ο εξαναγκασμός να δείξουμε κάτι που δεν είμαστε, πιθανόν  να αλλάξουν προσωρινά την διάθεσή μας. 

Αλλά προσέξτε: μόνο προσωρινά.

Αν καταπνίγουμε  τα αρνητικά μας συναισθήματα και δεν τα εκφράζουμε, ενδεχομένως να βλάπτουμε  την ψυχική μας υγεία. Γι’ αυτό και η καλύτερη λύση είναι η αποδοχή.

Τι υποστηρίζει η επιστήμη

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια προσπάθησε να μελετήσει δύο μεταβλητές: την αποδοχή αρνητικών συναισθημάτων και την ψυχική ευεξία, αλλά και την μεταξύ τους σχέση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 3 στάδια σε συμμετέχοντες από διαφορετικά κοινωνικό-οικονομικά υπόβαθρα, οι οποίοι είχαν βιώσει αρνητικά συναισθήματα.

Τι ανακάλυψαν; Όσοι από τους συμμετέχοντες αποδέχονταν τα αρνητικά τους συναισθήματα, όπως ο θυμός και το άγχος, ένιωθαν καλύτερα σε σχέση με όσους προσπαθούσαν να τα καταπνίξουν και συνεπώς είχαν αυξημένες πιθανότητες να είναι ψυχικά υγιείς.

Αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων

Η αποδοχή αρνητικών συναισθημάτων μας βοηθάει να αντιδρούμε και να διαχειριζόμαστε καλύτερα στρεσογόνες καταστάσεις. Και με την πάροδο του χρόνου δρα θετικά στην ψυχική μας υγεία και ευεξία.

Η παραδοχή και η αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων δε σημαίνει ήττα.

Βιώνοντας ένα αρνητικό συναίσθημα θα πρέπει να μάθουμε  να μην το καταπνίγουμε, να μην το καμουφλάρουμε, να μην το μειώνουμε  και να μην το υπονομεύουμε λέγοντας «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα».

Πάντα θα συμβαίνουν αρνητικά πράγματα. Αναπόφευκτα. Γιατί κι αυτό είναι μέσα στην ζωή. Πάντα θα χάνουμε ανθρώπους που αγαπάμε και πάντα θα στενοχωριόμαστε. Είτε αυτή η στενοχώρια αφορά σε κάτι σημαντικό είτε σε ασήμαντο. Αν πιέζουμε τον εαυτό μας να μην εκφράζει καθετί αρνητικό που βιώνουμε, αν δεν του δίνουμε τον χρόνο να πενθήσει, να κλάψει και να το επεξεργαστεί και τον πιέζουμε να είναι χαρούμενος, τότε δεν θα μπορούμε να διαχειριστούμε την ίδια την ζωή μας με αποτέλεσμα  καθετί άσχημο που θα συμβαίνει, να μας διαλύει.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που βιώσουμε  κάτι αρνητικό και πιεστούμε  να χαμογελάσουμε  ενώ δεν το νιώθουμε, ας προσπαθήσουμε  να αποδεχτούμε  αυτό που αισθανόμαστε και ας μην προσπαθήσουμε  να το αλλάξουμε.

Και μια συμβουλή από ένα σπουδαίο γιατρό: «Τα ανέκφραστα συναισθήμετα δεν παθαίνουν. Θάβονται ζωντανά και είναι ζήτημα χρόνου να εκδηλωθούν με τρόπο δυσάρεστο...».

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο https://thriveglobal.com/

Το κλειδί για να σταματήσει ο εκφοβισμός- το bullying.

 Το κλειδί για να σταματήσει ο εκφοβισμός- το bullying.

Ένα άρθρο του 2013 από τους Padgett και Notar στο Journal of Educational Research-ένα ακαδημαϊκό περιοδικό που καλύπτει την έρευνα στην εκπαίδευση, ιδρύθηκε το 1920 και εκδίδεται από τις εκδόσεις Taylor & Francis- με τίτλο "Οι παρευρισκόμενοι είναι το κλειδί για να σταματήσουν τον εκφοβισμό", περιγράφει διάφορες στρατηγικές για την ενθάρρυνση των παιδιών να παρέμβουν.

Μεταξύ αυτών είναι:

 

α) Βίντεο που δημιουργούν ενσυναίσθηση για τα θύματα εκφοβισμού και μοντελοποιούν κατάλληλες παρεμβάσεις από συνομηλίκους. Για παράδειγμα ένα αποτελεσματικό βίντεο μπορεί να αφηγηθεί την ιστορία ενός μαθητή που δέχεται εκφοβισμό, ο οποίος φοβάται να πάει στο σχολείο, αλλά, παρά τους πόνους στο στομάχι, τους εφιάλτες και την αϋπνία, βρίσκει με κάποιο τρόπο το κουράγιο να πηγαίνει στο σχολείο κάθε μέρα. Ένα άλλο παιδί στην ιστορία, που θαυμάζει το θάρρος του θύματος, αποφασίζει μια μέρα να μπει ανάμεσα στον νταή και το παιδί που εκφοβίζεται και να πει σταθερά:

«Σταμάτα αυτό!».

 

β) Προσομοιώσεις, όπου οι μαθητές υποδύονται τους ρόλους των νταήδων, των θυμάτων και των παρευρισκομένων, ώστε να μπορούν να βιώσουν από πρώτο χέρι πώς είναι κάθε ρόλος. Τα παιδιά μπορούν να δείξουν αποτελεσματικές παρεμβάσεις από παρευρισκόμενους, όπως να συγκεντρωθούν ως ομάδα - αισθάνονται ασφαλείς όταν είναι πολλοί μαζί- για να επιμείνουν στους νταήδες να σταματήσουν την κακοποίηση.

 

γ)Συνεπής και προβλέψιμη συμπεριφορά από τους εκπαιδευτικούς. Ειδικότερα, οι δάσκαλοι και άλλοι ενήλικες πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με αναφορές παιδιών για εκφοβισμό και να μην αγνοούν ή τιμωρούν όσους παραπονούνται για εκφοβισμό ή αναφέρουν τον εκφοβισμό άλλων.

 

δ) Δείχνοντας στα παιδιά, μέσω προσομοιώσεων ή βίντεο αφήγησης, ότι η παρέμβαση μπορεί να αυξήσει τον σεβασμό που λαμβάνουν από τους άλλους. Για παράδειγμα, ένα βίντεο σχετικά με τον εκφοβισμό θα μπορούσε να δείξει τους παρευρισκόμενους να δίνουν το χέρι και να λένε "Μπράβο ρε μεγάλε" όχι στον νταή, αλλά στο γενναίο παιδί που μπαίνει ανάμεσα στον νταή και το θύμα του.

 

*Αυτό το τελευταίο μέτρο θα μπορούσε να είναι το πιο αποτελεσματικό, επειδή βρίσκεται ακριβώς στο επίκεντρο του προβλήματος γιατί οι περισσότεροι νταήδες εκφοβίζουν και γιατί οι παρευρισκόμενοι δεν κάνουν τίποτα γι 'αυτό.

**Και βέβαια δεν αφορά μόνο τον εκφοβισμό των ανηλίκων από ανήλικους αλλά και των ενηλίκων από ενήλικες! Κατανοητό;

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύθηκε στο PsychCenter

Τότε που ζούσαμε στα χωριά…

Τότε που ζούσαμε στα  χωριά…

 Βέβαια, τότε που μέναμε όλοι σε χωριά, υπήρχαν σοβαρά προβλήματα. Ήταν δύσκολο να κυκλοφορήσεις , δεν είχες πού να πας, όλοι οι ίδιοι και οι ίδιοι,  η  κοινωνία  κλειστή και επικριτική, δεν υπήρχαν και πολλά να κάνεις τα βράδια... ας μην τα πούμε και άλλα και μελαγχολήσουμε.

Υπήρχε όμως ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Όσον αφορά στην κοινωνική τακτοποίηση-γάμος-παιδιά-οικογένεια-  υπήρχαν πολύ λίγες επιλογές για να διαλέξουμε. Αν ήμασταν 22 ετών και γυναίκα, θα υπήρχαν τρεις υποψήφιοι, άντε  τέσσερις – και το αντίστροφο – και μόλις θα ζευγαρώναμε, το έργο ήταν απλό: θα κάναμε  ό,τι καλύτερο μπορούσατε απλά για να το κάνουμε  να λειτουργήσει.

Προφανώς το άτομο δε θα ήταν τέλειο , δε θα ήταν ό,τι φανταζόμασταν πλην όμως το επόμενο χωριό ήταν τρεις μέρες μακριά με τα πόδια από τα βουνά και ολόκληρη η προδοκία  μας ήταν συνεπώς προσανατολισμένη στην ελπίδα και τη στέγαση.

Ναι, μπορεί να είναι λίγο πεισματάρης, ναι, βγάζει έναν περίεργο ήχο σα σφύρισμα όταν κοιμάται, αλλά είναι  αρκετά έξυπνος  στο να φτιάχνει  τα υδραυλικά  ή να βάφει τις πόρτες.  Φυσικά, είναι  λίγο εμμονικός με τη μητέρα του-η μάνα μου αυτό , η μάνα μου το άλλο-, αλλά  τον υπόλοιπο καιρό θα λέγαμε πως είναι γοητευτικός. Βέβαια ίσως να μην έχει το ιδανικό προφίλ –η μύτη του λίγο μελιτζάνα και το πηγούνι του λίγο γαλότσα –αλλά  κοιτάζοντάς  τον τουλάχιστον μετά από καιρό παρατηρούσαμε πως τα χέρια του σε σχέση με το σώμα του ήταν λίγο κοντά-προτέρημα αυτό- περπατούσε ίσια και ήταν μανιακός με την καθαριότητα. Ε,μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

 Ενώ τώρα, μακριά από εκείνα τα έρημα πια χωριά, δεν περνά ούτε δευτερόλεπτο χωρίς να «παίζει» το μάτι μας. Η μεγάλη ποικιλία μας κάνει δύσκολους.

Και τί  γίνεται με κάποιον λιγότερο… κάποιον περισσότερο… κάποιον όχι τόσο…;

Σε κάποιον άρεσε  βασικά αυτό που είχαμε  για δείπνο  την περασμένη εβδομάδα- έτσι είπε τουλάχιστον- αλλά αν ήταν βρε παιδί μου λίγο νεότερος  χωρίς αυτό το πράγμα στα δόντια του ή το ελαφρώς περίεργο πίσω μέρος του κεφαλιού του-σαν περουκίνι μου φάνηκε.

Και δεν είμαστε – φυσικά – μόνο εμείς που κοιτάζουμε με αυτόν τον τρόπο. Είμαστε μόνο μια στιγμιαία στάση στον μαραθώνιο όλων των άλλων. Ένας κόσμος που σαρώνει με τα μάτια του στο μπάνιο και στο γυμναστήριο, στο λεωφορείο και στις βόλτες στο δάσος.

Και εμείς –ακόμα και στην οικειότητα της κρεβατοκάμαρας– όταν τελικά πιστεύουμε ότι βρήκαμε επιτέλους καταφύγιο, έχουμε επίγνωση ότι ο πρώην ή η πρώην μας έχει ακόμα το τηλέφωνό μας όπως έχουμε εμείς το δικό του/της  και τις μυστικές ώρες θα ψάχνει όπως και εμείς  να στείλουμε  τον περίεργο φιλικό χαιρετισμό (του τύπου «τί κάνεις;»).

 Δεν είναι σημάδι τρέλας να είμαστε παρανοϊκοί αλλά είναι τρελό να είμαστε οτιδήποτε άλλο. Σκοτώσαμε την αγάπη σε μια αδιάκοπη αναζήτηση για αυτήν.  

Μπορεί να εκραγούμε κάποια στιγμή: Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά. Δεν αντέχω την αστάθεια. Δεν αντέχω άλλο, θέλω να πάω σπίτι.

Πόσο θα λαχταρούσαμε να υπήρχε μια θεότητα να σταματήσει οριστικά τον χορό, να αφαιρέσει αυτά τα απαίσια φωτισμένα γαϊτανάκια από τα ένοχα χέρια μας και απλά να μας πει, σαν από ψηλά, με μια αδιαμφισβήτητη θεϊκή φωνή: αυτός πάει με εκείνον, αυτός  με τον άλλο . Και αυτό είναι όλο! Τέλος! Κάντε το να λειτουργήσει!

Θα το μισούσαμε, αλλά ταυτόχρονα, πόσο ήρεμοι θα νιώθαμε, πόσο σταθερές θα ήταν οι ζωές μας. Πόσο ελεύθεροι θα ήμασταν, επιτέλους, γνωρίζοντας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να αγαπάμε εδώ και πουθενά αλλού – για πάντα χωρίς τέλος.

Θα το κάναμε δηλαδή να δουλέψει.

Απόδοση απο το έξοχο Schooloflife

 

Συνεχίζω.

 

Συνεχίζω.

 

Ας υποθέσουμε πως είναι καταχείμωνο, παραμονές του νέου έτους. Είναι νωρίς το πρωί και βρισκόμαστε σε ένα βόρειο χωριό της Φλώρινας. Χιονίζει όλη τη νύχτα και τώρα η ημέρα έχει αρχίσει με έναν μολυβένιο γκρίζο ουρανό, έναν αέρα υπερφυσικά καθαρό και μια σιωπή που προμηνύει έντονη χιονόπτωση. 

 

Μπορούμε να ακούσουμε καθαρά τα σπουργίτια στα δέντρα και τις αλυσίδες κάποιου αυτοκινήτου, καθώς διασχίζει μια γέφυρα, να γρατζουνίζουν το χιόνι.

 

Απολαμβάνουμε τη θέα από ένα παράθυρο δεύτερου ορόφου.

 

Αυτό που μας τραβάει το μάτι είναι μια μοναχική γυναίκα στα μαύρα, οπλισμένη μόνο με μια σκούπα ενάντια στη λευκότητα. Υπάρχει κάτι ήσυχο και ηρωϊκό στην παρουσία της.

 

Ενώ άλλοι παραμένουν λογικά μέσα στο σπίτι, προσθέτοντας κούτσουρα στο τζάκι, πίνοντας κάτι ζεστό και αναβάλλοντας τις εξόδους τους με τέτοιο κρύο, εκείνη έχει τολμήσει να εκτελέσει το έργο της – να καθαρίσει το μονοπάτι - ενάντια στην επιμονή του επερχόμενου παγετού. Η σκούπα της θα κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση στα μάτια μας.

 

«Μα τί κάνει; Αφού το μονοπάτι θα καλυφθεί ξανά μέχρι το βράδυ.»

 

Η γυναίκα δεν απεικονίζεται ούτε ως θύμα ούτε ως πολεμιστής. Απλώς κάνει αυτό που πρέπει να γίνει, όπως δισεκατομμύρια πριν και μετά από αυτήν, απλά και ταπεινά.

 

Υπάρχει ωστόσο μια ξεχωριστή αρχοντιά πάνω της.

 

Είναι η ανθρωπότητα όπως σπάνια επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να τη δούμε: ούτε να θριαμβεύει ούτε να ηττάται, αλλά να παραμένει επίμονα επίμονη – παρά τα τόσα επιχειρήματα εναντίον της.

 

Ίσως αυτό που πραγματικά κοιτάμε να είναι ένα πορτρέτο ελπίδας – η ήσυχη καθημερινότητα που μας στέλνει να αντιμετωπίσουμε τις πιθανές απογοητεύσεις μας.

 

Είναι μια εικόνα που μας ωθεί να είμαστε λίγο πιο ευγενικοί με τους εαυτούς μας και τους άλλους και να αναγνωρίσουμε ότι το να συνεχίσουμε, απλώς να εμφανιζόμαστε με τις ανεπαρκείς σκούπες μας ενάντια στο κρύο, αξίζει να λογίζεται ως μια νίκη.

 

«Θα σκουπίσουμε, ακόμα κι αν το μονοπάτι καλυφθεί ξανά μέχρι το βράδυ» ας είναι η υπόσχεση που θα δώσουμε στον εαυτό μας για τη χρονιά που έρχεται.

 

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 Απόδοση από το εξαίρετο School Of Life

 

Καλά Χριστούγεννα , καλή Χρονιά με υγεία και επί γης ειρήνη

 

«Δε μιλάω για αυτά γιατί φοβάμαι και ντρέπομαι»

 

https://www.hamogelo.gr/.../de-milao-gia-aita-giati.../

«Δε μιλάω για αυτά τα περιστατικά γιατί φοβάμαι κάπως όμως κυρίως ντρέπομαι πολύ…»

«Εγώ κυρία αυτό που συζητάμε το έχω ζήσει. Έχω ζήσει να μου φέρονται άσχημα άλλα παιδιά από μεγαλύτερες τάξεις και να με κοροϊδεύουν και να με βρίζουν. Μια φορά με είχαν στριμώξει στην πίσω αυλή του σχολείου. Μου πήραν την τσάντα και το κινητό μου και δε μου τα έδιναν μέχρι να τους παρακαλέσω να μου τα δώσουν ξανά και ξανά. Δε μιλάω για αυτά τα περιστατικά γιατί φοβάμαι κάπως όμως κυρίως ντρέπομαι πολύ. Τώρα όμως το λέω γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει έτσι στο σχολείο του!».

Αυτά ήταν τα λόγια ενός 14χρονου μαθητή εν ώρα εκπαιδευτικής παρέμβασης που υλοποιήθηκε στην τάξη από ψυχολόγο του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού με θέμα ενδοσχολική βία και εκφοβισμός. Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή αυτοαποκάλυψης σε ένα πλαίσιο που ο μαθητής ένιωσε ασφάλεια να μοιραστεί ευαίσθητα προσωπικά βιώματα. Η στιγμή αυτή σήμανε την ευκαιρία για να γίνουν ουσιαστικές συζητήσεις στην τάξη και αλλαγές.

Η συζήτηση ξεκίνησε παράδοξα, αφού μια άλλη μαθήτρια σήκωσε το χέρι της να πάρει τον λόγο και απευθύνθηκε στον μαθητή λέγοντας ότι η ίδια πολλές φορές τον πλησίασε και τον πίεσε να πάει στη διεύθυνση του σχολείου να μιλήσει για τον εκφοβισμό που δέχεται αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Και ότι με την στάση που κρατάει, να μην αντιδράει στις συμπεριφορές που δέχεται, έχει ευθύνη για όσα βιώνει.

Η ψυχολόγος του Οργανισμού πήρε το λόγο και πλαισίωσε τα λεγόμενα της μαθήτριας εξηγώντας τη σημασία που έχει να είμαστε διακριτικοί για να μην φέρουμε σε δύσκολη θέση άθελα μας κάποιον/κάποια, καθώς δεν είναι ωφέλιμο να κατευθύνουμε και να πιέζουμε κάποιον επιμένοντας ότι χρειάζεται να συμπεριφερθεί με ένα ορισμένο τρόπο που κρίνουμε εμείς ιδανικό. Πάντα υπάρχουν επιλογές και λύσεις, και ότι ο καθένας πράττει με τον τρόπο που του ταιριάζει, πως δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος διαχείρισης, χρειάζεται να δείχνουμε κατανόηση, ενσυναίσθηση και συμπόνια στους γύρω μας.

Ότι ακόμα και όταν επιθυμούμε να βοηθήσουμε κάποιον έχει σημασία να το κάνουμε με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να μη νιώσει άβολα, για αυτό συχνά είναι σημαντικό να ρωτάμε τους άλλους πως μπορούμε να τους υποστηρίξουμε ώστε να είμαστε όντως βοηθητικοί.

Πρόσθεσε ότι ποτέ κανένα παιδί, σε όποια ηλικία και αν είναι δε φέρει ευθύνη για το πώς του συμπεριφέρονται οι άλλοι, αν το χλευάζουν, αν το απομονώνουν ή αν το εκφοβίζουν. Το παιδί που δέχεται εκφοβισμό -όποιας μορφής και αν είναι αυτός- δεν έχει προκαλέσει το παιδί ή τα παιδιά να του ασκήσουν εκφοβισμό. Ούτε η αντίδραση του και η στάση του σε όσα βιώνει -όποια και αν είναι αυτή, είτε εκφράζει παθητικότητα είτε ενεργητικότητα- σημαίνει ότι αποδέχεται αυτή τη συμπεριφορά.

Έτσι ξεκίνησε μια ανοιχτή συζήτηση στην τάξη μεταξύ των μαθητών με αφορμή την αυτοαποκάλυψη του εφήβου, χωρίς όμως να στοχοποιηθεί ο ίδιος ή οι μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων που τον εκφοβίζουν. Η επαγγελματίας του «Χαμόγελου» υποστήριζε τη συζήτηση, ώστε να διασφαλιστεί ότι κανείς δε θα έρθει σε δύσκολη θέση από αυτή.

Μίλησαν σχεδόν όλα τα παιδιά τις τάξης και η συζήτηση ολοκληρώθηκε με τη συγκινητική συμφωνία όλων ότι από την ίδια μάλιστα ημέρα κανένα περιστατικό εκφοβισμού δεν έχει χώρο στο σχολείο τους.

Την επόμενη φορά που θα υπάρξει κάτι τέτοιο, θα ενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους και θα φτιάξουν μια ανθρώπινη «αλυσίδα» προστασίας γύρω από το παιδί που εκφοβίζεται, δίνοντας το μήνυμα ότι κανείς δεν είναι μόνος του και ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι αποδέκτες.

Συμφώνησαν όλοι ότι επιθυμούν να δράσουν με αυτόν τον τρόπο, για να υποστηρίξουν τους ίδιους αν δεχθούν εκφοβιστικές συμπεριφορές και πήραν την πρωτοβουλία αντίστοιχα να δεσμευτούν ότι θα λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο και αυτοί για τον περίγυρο τους.

Η συζήτηση ήταν πολύ συγκινητική για μαθητές και εκπαιδευτικούς που παρευρίσκονταν στην τάξη. Δημιούργησε ένα κλίμα σύνδεσης, εμπιστοσύνης, αισιοδοξίας και επανόρθωσης.

Η σημασία των δράσεων πρόληψης και ευαισθητοποίησης παιδιών γονέων και εκπαιδευτικών είναι τεράστια, καθώς κάθε εκπαιδευτική παρέμβαση αποτελεί πηγή ενημέρωσης, πρόληψης και αντιμετώπισης περιστατικών, βοηθάει στην κινητοποίηση των συμμετεχόντων και δημιουργεί ένα κοινωνικό αποτύπωμα αλλαγής.

Όταν οι γονείς συζητούν με τα παιδιά, ακούν με προσοχή, παρατηρούν τη συμπεριφορά των παιδιών τους και είναι παρόντες στη ζωή τους για να τα υποστηρίξουν, τότε και εκείνα μπορούν να προσαρμοστούν ομαλά στο πλαίσιο του σχολείου, της παρέας των συνομήλικων κ.ο.κ. Ωστόσο δυσκολίες κατά περιόδους μπορεί να υπάρχουν, το ζήτημα είναι να πλαισιώνονται με την κατάλληλη φροντίδα και να ξεπερνιούνται. Σε αυτό συχνά είναι πολύτιμη η βοήθεια των ειδικών.

Για το λόγο αυτό μην ξεχνάτε ένα χρήσιμο εργαλείο που βρίσκεται στην φαρέτρα σας όλο το 24ωρο, με ανώνυμα και χωρίς χρέωση! Την «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» του Οργανισμού που καθημερινά απευθύνονται γονείς και επαγγελματίες για να συζητήσουν ότι τους απασχολεί σε σχέση με τα παιδιά και να λάβουν κατευθύνσεις και υποστήριξη από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς!

https://www.hamogelo.gr/.../de-milao-gia-aita-giati.../

Πανελλαδική εκστρατεία συγκέντρωσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης από «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

 Ας βάλουμε ένα χεράκι! Παιδιά δικά μας είναι και αυτά!

Με εκτίμηση και ελπίδα να βοηθήσουμε!

Νανά Τσούμα

------------------------------------------------------------

                   ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Για να μη λείψουν τα Χριστούγεννα σε κανένα παιδί… Πανελλαδική εκστρατεία συγκέντρωσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης από «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

«Το Χαμόγελο του Παιδιού», πιστό στην αποστολή του για την υποστήριξη κάθε παιδιού και οικογένειας σε ανάγκη στην Ελλάδα, ενόψει της χριστουγεννιάτικης περιόδου, πραγματοποιεί Πανελλαδική Εκστρατεία Συγκέντρωσης Τροφίμων και Ειδών Πρώτης Ανάγκης, έως 13 Δεκεμβρίου 2024, προκειμένου να καλύψει τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες στις ήδη αδύναμες οικονομικά οικογένειες. Η υποστήριξή σας είναι ζωτικής σημασίας για να ενισχύσουμε τις δράσεις και τις υπηρεσίες μας, υποστηρίζοντας:

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στα Σπίτια του Οργανισμού πανελλαδικά.

Τα παιδιά των οποίων οι οικογένειες αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, αδυνατώντας να καλύψουν βασικές ανάγκες

29 χρόνια «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με την πολύτιμη βοήθεια όλων έχει καταφέρει να καλύψει συνολικά ανάγκες 201.491 παιδιά και τις οικογένειες τους με σοβαρότατα προβλήματα διαβίωσης.

Καλούμε όλους εσάς, ιδιώτες και επιχειρήσεις, να συμμετέχετε στην πανελλαδική εκστρατεία συγκέντρωσης τροφίμων και άλλων βασικών ειδών, και μαζί να εξασφαλίσουμε να μη λείψουν τα Χριστούγεννα σε κανένα παιδί…

Μόνο με τη συμμετοχή όλων μας, θα καταφέρουμε, και αυτά τα Χριστούγεννα, να εξασφαλίσουμε στα παιδιά και τις οικογένειές τους τα πιο όμορφα και ζεστά Χριστούγεννα!

Η ευαισθησία και η κινητοποίηση των παιδιών που θα ανταποκριθούν στην έκκληση θα είναι ζωτικής σημασίας για την λειτουργία του Οργανισμού και θα αναδείξει την κοινωνική ευαισθησία και την έννοια της προσφοράς, δημιουργώντας παράλληλα συνθήκες αισιοδοξίας.

Η διαδικασία συγκέντρωσης, διαχείρισης και μεταφοράς των ειδών πραγματοποιείται με απόλυτη διαφάνεια. Ειδικότερα, τα είδη που προσφέρονται μεταφέρονται με εξειδικευμένα οχήματα του Οργανισμού (φορτηγά ψυγεία, εξειδικευμένα ψυγεία) στα Κέντρα Στήριξης και στις Τράπεζες Ειδών του Οργανισμού. Η διαχείριση και αποθήκευση των ειδών γίνεται μεμονωμένα, ανά κατηγορία, με σεβασμό κι απόλυτη τήρηση των κανόνων ασφάλειας και υγιεινής.

Παρακάτω θα βρείτε τα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης, που συγκεντρώνουμε, καθώς και τα 14 σημεία πανελλαδικά που παραλαμβάνονται τα προϊόντα:

Αλάτι

Αλεύρι

Βρεφικό γάλα Νο 1 & 2

Βρεφικές κρέμες

Γάλα εβαπορέ

Είδη βρεφικής φροντίδας (πάνες Νο 4, 5 & 6, μωρομάντηλα, σαμπουάν, αφρόλουτρα)

Είδη πρωινού (κακάο, μπισκότα, κρουασάν, δημητριακά, φρυγανιές, μέλι, μαρμελάδα, μερέντα, χυμοί)

Είδη προσωπικής φροντίδας (σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες κ.ά.)

Είδη οικιακής χρήσης (αλουμινόχαρτο, διάφανη μεμβράνη, λαδόκολλα, σακούλες απορριμμάτων, γάντια μιας χρήσης)

Ζάχαρη

Ζυμαρικά

Λάδι

Μπαχαρικά

Ξύδι

Όσπρια

Προϊόντα καθαρισμού (καθαριστικά και απολυμαντικά γενικής χρήσης, μαλακτικό ρούχων, απορρυπαντικό πλυντηρίου, χλωρίνη κλπ)

Ρύζι

Σάλτσα τομάτας

Συσκευασμένα Χριστουγεννιάτικα Γλυκίσματα (μελομακάρονα, κουραμπιέδες κ.ά.)

Χαρτικά (χαρτί υγείας, χαρτί κουζίνας, χαρτοπετσέτες)

Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας του Οργανισμού, σε συνολικά 14 περιοχές στην Ελλάδα.

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Μαρούσι

Διεύθυνση: Στουντίου & Ολυμπιονίκη Παπασυμεών, Μαρούσι, Τ.Κ. 15126

210 6095844 - E-mail: socialservicesmarousi@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Ίλιον

Διεύθυνση: Αγίας Ελένης & Πλήθωνος Γεμιστού, Παλατιανή Ίλιον, Τ.Κ. 13121

210 5781060 - E-mail: socialservicesilion@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στη Νέα Μάκρη

Διεύθυνση: 31ο χλμ Λεωφ. Μαραθώνος, Νέα Μάκρη, Τ.Κ. 19005

22940 96711 – E-mail: socialservicesnmakri@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στη Θεσσαλονίκη

Διεύθυνση: Εμμανουήλ Χρυσολωρά 4-6, Θεσσαλονίκη, T.K. 54629

2310 535629 - E-mail: socialservicesthess@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Πάτρα

Διεύθυνση: Όθωνος Αμαλίας 83, Πάτρα, Τ.Κ. 26221

2610 332499 - E-mail: socialservicespatra@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στον Πύργο Ηλείας

Διεύθυνση: Αραχώβης 3, Πύργος Ηλείας, Τ.Κ. 27100

26210 24080 - E-mail: socialservicespyrgos@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Κόρινθο

Διεύθυνση: Πατρών 70, Κόρινθος, Τ.Κ. 20100

27410 71211 - E-mail: socialserviceskorinthos@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Χαλκίδα

Διεύθυνση: Φαβιέρου 41, Χαλκίδα, Τ.Κ.34100

22210 79788 - E-mail: socialserviceshalkida@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Κέρκυρα

Διεύθυνση: Εθνική Οδός Παλαιοκαστρίτσας, Αλυκές Ποταμού, Κέρκυρα, Τ.Κ.49100

26610 80368 - E-mail: socialserviceskerkyra@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στα Χανιά

Διεύθυνση: Σμύρνης 30, Χανιά, Τ.Κ.73136

28210 92300, 28210 73000 – Ε-mail: socialserviceskriti@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Ηράκλειο

Διεύθυνση: Εθνικής Αντιστάσεως 138, Ηράκλειο Κρήτης, Τ.Κ. 71306

2810 245162 - Ε-mail: socialserviceskriti@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Ρέθυμνο

Διεύθυνση: Σταμαθιουδάκη 59, Ρέθυμνο, Τ.Κ. 741 00

2831055600 - Ε-mail: socialserviceskriti@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στη Θεσσαλία

Διεύθυνση: Αγιάς 97, Λάρισα, T.K 41221

2410 560900, 2410 555422 - E-mail: socialservicesthessalia@hamogelo.gr

Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Καβάλα

Διεύθυνση: Φιλελλήνων 16, Τ.Κ. 654 02 Καβάλα

2510 232616 – E-mail: socialserviceskavala@hamogelo.gr

 

https://www.hamogelo.gr/.../sygkentrwsh-gia-na-mh.../