Ευτυχώς, δεν
ήταν κάτι πολύ σοβαρό· απλώς αρκετό για να σε κρατήσει στο κρεβάτι και να σε
κάνει να αισθάνεσαι κάπως άθλια για τρεις - τέσσερις ημέρες: κόλλησες έναν ιό
της γρίπης, πέρασες ένα ασυνήθιστα βαρύ κρυολόγημα ή μια κρίση οξείας αμυγδαλίτιδας - ναι,
ναι, αυτό το τελευταίο.
Το να είσαι άρρωστος - προφανώς - κάθε άλλο παρά ευχάριστο είναι. Και όμως, υπήρχαν ορισμένα μικρά αντισταθμίσματα. Έφαγες ένα μπολ ζεστή και άνοστη κοτόσουπα και ένιωσες τη σπουδαία θρεπτική της αξία να απλώνεται μέσα σου και να σου μαλακώνει το λαιμό: σε ηρεμούσε και σε έτρεφε. Ενα φλιτζάνι ελαφρύ χαμομήλι με μια τραγανή φρυγανιά - που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να φας - σου φάνηκε εξαιρετικά δελεαστική.
Όσο αισθανόσουν
άσχημα, ορισμένα θέματα της ζωής σου πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Δεν φαινόταν να
έχει και τόση σημασία τι συνέβαινε στη δουλειά. Δεν είχες την ενέργεια να
εξοργιστείς με μικροπράγματα που τόσο
συχνά σε εκνευρίζουν. Έκανες ένα διάλειμμα από την τηλεόραση. Δεν ένιωθες
υποχρέωση να απαντάς σε μηνύματα και ηλεκτρονικά ταχυδρομεία. Ένιωθες μια παράξενη
γαλήνη. Και αυτή η γαλήνη παραμένει ακόμη και όταν αρχίζεις να αναρρώνεις.
Κοιμήθηκες
καλά χθες το βράδυ. Το σώμα σου ξαναβρίσκει τη λειτουργικότητά του. Πράγματα
που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα πρόσεχες καν, γίνονται τώρα πηγές
ευχαρίστησης. Το να μπορείς να αναπνέεις άνετα αποκτά ιδιαίτερη σημασία: πόσο
όμορφο είναι να αισθάνεσαι τον αέρα να περνά μέσα από τις παραρρίνιες
κοιλότητες! Είναι υπέροχο να μπορείς να καταπίνεις χωρίς να μορφάζεις.
Μπορείς να
συγκεντρωθείς στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου - δεν υπάρχει ούτε ίχνος από
εκείνον τον παλμό του πόνου που σου κρατούσε συντροφιά τις τελευταίες 48 ώρες.
Τα μάτια σου έχουν ξαναβρεί τη ζωντάνια τους. Ο εγκέφαλός σου ξυπνά και πάλι.
Το να αισθάνεσαι πείνα είναι πραγματικά υπέροχο. Ακόμη και η απλή πράξη του να
σηκώνεσαι από το κρεβάτι, χωρίς να ζαλίζεσαι ή να αισθάνεσαι αδυναμία, αποτελεί
από μόνη της μια ευχαρίστηση. Το να φορέσεις κανονικά ρούχα και να βγεις έξω
μοιάζει, έστω και για λίγο, με μια μικρή πολυτέλεια.
Καθώς
επιστρέφουμε σιγά σιγά στον κόσμο, ξαναγνωριζόμαστε με πράγματα που μέχρι
πρότινος θεωρούσαμε αυτονόητα, αλλά τώρα μας φαίνονται συναρπαστικά.
Δεν έχεις
χρησιμοποιήσει το κλειδί του σπιτιού σου εδώ και μερικές ημέρες και τώρα το
κοιτάζεις σαν να το βλέπεις για πρώτη φορά: ως έναν υπέροχα περίπλοκο μηχανισμό
που μπορεί να κινήσει εκείνη τη μικρή μεταλλική γλωσσίδα, το μοναδικό
πραγματικό εμπόδιο ανάμεσα στον ιδιωτικό, πολιτισμένο μικρόκοσμο του σπιτιού
σου και στον βάρβαρο έξω κόσμο.
Ένα κορδόνι
παπουτσιού μοιάζει ξαφνικά εκπληκτικό: πόσο παράξενο είναι ότι δένουμε τα
παπούτσια μας με μικρά κομμάτια σπάγκου και ότι ο πολιτισμός μας έχει τόσο
αυστηρές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να είναι ο κόμπος! Θεωρητικά, θα
μπορούσες να δέσεις τις δύο άκρες γύρω από τους αστραγάλους σου - γιατί όχι;
Είναι σαν να
επιστρέφεις στην κατάσταση ενός παιδιού που μόλις κατάφερε να μάθει να ανεβάζει
το φερμουάρ του.
Δεν
χρειάζεται, κυριολεκτικά, να αρρωστήσουμε για να απολαύσουμε αυτές τις μικρές
χαρές. Θα μπορούσαμε, ενδεχομένως, να τις ανακαλύψουμε απλώς με τη δύναμη της
φαντασίας. Όμως, τις περισσότερες φορές, πρέπει να περιμένουμε εκείνη την
ιδιαίτερη αφορμή: μερικές ημέρες καθηλωμένοι στο κρεβάτι.
Ξέρετε η χαρά και η ευτυχία συχνά δεν βρίσκονται σε όσα αποκτούμε, αλλά σε όσα έχουμε πάψει να παρατηρούμε.
Στην ανάσα που παίρνουμε χωρίς δυσκολία. Στο φως που βλέπουμε με καθαρά μάτια. Στο κλειδί που ανοίγει την πόρτα μας.
Καλή σας ανάγνωση
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter
