Το Σύμπαν μας κάνει μάθημα!

 

Το Σύμπαν μας κάνει μάθημα!

-Συμβαίνει συχνά μερικοί από εμάς να είμαστε επιρρεπείς, όταν μας συμβαίνουν γεγονότα ανεξήγητα ή επώδυνα, να χρησιμοποιούμε έναν ασυνήθιστο όρο.

Να ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας: «Το Σύμπαν μου δίνει ένα μάθημα».

-Όταν μια φίλη κλαίει, μπορεί να της λέμε μαλακά: «Το Σύμπαν ίσως είχε ένα άλλο σχέδιο για σένα...» Μπορεί επίσης , όταν οι ελπίδες μας καθυστερούν να πραγματωθούν να δίνουμε μια εξήγηση λέγοντας: «Το Σύμπαν με καλεί να είμαι πιο υπομονετική».

-Όταν μιλάμε έτσι, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το Σύμπαν είναι ένα απέραντο, αδυσώπητο σύστημα που διέπεται αποκλειστικά από τους νόμους της αστροφυσικής, που κανένας από τους δύο τρισεκατομμύρια γαλαξίες του και τα χίλια δισεκατομμύρια αστέρια που έχει ο καθένας τους, δεν φαίνονται ικανά να υποστηρίξει καμιά μορφή ζωής και οι περιστροφές του προχωρούν χωρίς την παραμικρή αναφορά στον ανθρώπινο χρόνο ή μέτρο.

-Δεν αντιλαμβανόμαστε επίσης πως, για παράδειγμα, την ώρα που τρώγαμε σπίτι με φίλους , το θερμοσίφωνο της κουζίνας τρυπάει, τα νερά του τρέχουν στον απορροφητήρα, από εκεί στην ηλεκτρική κουζίνα, γίνεται βραχυκύκλωμα, πέφτει ο διακόπτης διαρροής και μένουμε στο σκοτάδι και στη δυστυχία, το Σύμπαν τα θεωρεί μικροπράγματα και ποσώς ενδιαφέρεται.

-Γίνεται όμως κάτι άλλο περίπου μαγικό. Μια πολύ πιο οικεία, ευεργετική δύναμη, έντονα συνδεδεμένη με το πεπρωμένο μας - μια δύναμη που θέλει να αναπτυχθούμε και, το πιο σημαντικό, να μάθουμε. Να αποκτήσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να κατανοήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και να αποδεχτούμε τον πόνο και το μυστήριο μέσα σε μια γενικά καλή, γόνιμη και τελικά κατανοητή περιγραφή της ζωής μας.

-Το Σύμπαν μπορεί να μην δίνει καμιά σημασία για εμάς. Κι όμως, το να μιλάμε με μεταφορικούς όρους για αυτό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σοφό και θεραπευτικό.

-Με αυτόν τον τρόπο, το μυαλό μας εκπαιδεύεται να αναζητά πάντα ένα σωσίβιο διάσωσης σε φρικτές ή αινιγματικές καταστάσεις που συχνά πυκνά βρισκόμαστε να πλέουμε και να αναπτύσσει τη θέληση και την τεχνική να αντιμετωπίσει μια κατάσταση χάους.

-Το Σύμπαν δηλαδή μπορεί να μας κάνει μάθημα, να μας διδάσκει και να μας εκπαιδεύει !

-Λαμβάνουμε λόγου χάριν μια απειλητική για τη ζωή μας ιατρική διάγνωση: το Σύμπαν προσπαθεί να μας διδάξει να επικεντρωθούμε σε αυτό που πραγματικά θέλουμε από τη δουλειά μας όσο υπάρχει ακόμα χρόνος. Ένας λατρεμένος σύντροφος, μας αφήνει για κάποιον άλλο: το Σύμπαν μας διδάσκει να αναπτύξουμε ένα λιγότερο αγχωτικό στυλ προσκόλλησης, ώστε να μπορούμε να είμαστε πιο χαλαροί και πιο σίγουροι με τον επόμενο σύντροφό μας.

-Αυτή η –ας πούμε- ιδεολογία δέχεται ότι μπορεί να μην γνωρίζουμε πάντα ποιο μπορεί να είναι το μάθημα του Σύμπαντος για εμάς. Απλώς μας ενθαρρύνει να πιστέψουμε ότι είναι πιθανό να υπάρχει ένα.

-Γιατί δεν καταφέραμε να κάνουμε φίλους; Δεν μπορούμε να πούμε ακόμα το γιατί , αλλά το Σύμπαν θα δώσει μια εξήγηση με τον καιρό.

-Γιατί το άτομο με το οποίο βγήκαμε ραντεβού εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά μετά από ένα πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα; Δεν ξέρουμε ακόμα, αλλά το Σύμπαν θα έχει κάποια ιδέα στο μυαλό του.

-Γιατί περνάμε μια τόσο ταραγμένη και φοβισμένη περίοδο; Το Σύμπαν είναι μια γιγάντια τάξη και είναι δική μας ευθύνη - ως ταπεινοί μαθητές του - να εμπιστευόμαστε και να παραμένουμε σταθεροί απέναντι στην συνεχιζόμενη εκπαιδευτική του αποστολή.

-Πρέπει - στην πορεία - να αποδεχτούμε μια έμμεση συμφωνία: το Σύμπαν δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να διδάξει πολλά από τα μαθήματά του μέσα από τον πόνο. Οι εραστές μας εγκαταλείπουν, τα σχέδια αποτυγχάνουν, οι εχθροί μας επιτίθενται. Το Σύμπαν μας θέλει να μην πανικοβαλλόμαστε ή να απελπιζόμαστε.

-Γιατί όλοι μας απορρίπτουν;

-Γιατί κανείς δεν καλεί;

-Γιατί κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται;

-Γιατί δεν απάντησε στο τηλέφωνο;

-Πού είναι;

Μπορεί να μην γνωρίζουμε με ακρίβεια. Ωστόσο, μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι - με τον καιρό - θα αναδυθεί κάποια μορφή λυτρωτικής μάθησης, όσο ακατέργαστη ή αυστηρή κι αν είναι.

-Να εξηγηθούμε λοιπόν.

Δεν είναι, φυσικά, το Σύμπαν που αποκαλύπτει το νόημα! Είναι τα δικά μας λαμπρά και ανθεκτικά μυαλά που επεξεργάζονται, αναδιατυπώνουν και ερμηνεύουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Εμείς είμαστε αυτοί που με κόπο διατυπώνουμε ηθικές οδηγίες, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας να μην απελπιζόμαστε και να σφυρηλατούμε παρηγορητικές φροντίδες και όχι βέβαια ο γαλαξίας της Παρθένου ούτε ο αστερισμός του Κενταύρου.

-Κι όμως, πόσο έξυπνο εκ μέρους μας είναι που αποδίδουμε τις συμπονετικές μας προσπάθειες σε μια ισχυρότερη και ευγενέστερη οντότητα που λέγεται Σύμπαν και αντίθετα πολύ συχνά και άδικα αποτυγχάνουμε να το κάνουμε για τον εαυτό μας!

-Λέμε μεγάλες αλήθειες και στη συνέχεια έχουμε την πονηριά να τις βάλουμε στο στόμα της ισχυρότερης, πιο εμπνευσμένης από δέος δύναμης που γνωρίζουμε - ώστε να μπορέσουμε μετά να επωφεληθούμε από αυτές όσο αποτελεσματικά μας αξίζει.

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Inc.

 

25 Μαϊου Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά

 

25 Μαϊου Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά

 

Μια κλήση. Μια ιστορία φυγής. Ενα "αντίο για πάντα" που δεν ειπώθηκε τελικά. Η "Τελευταία κλήση" είναι μια ιστορία για το πώς η γραμμή 116000 για τις εξαφανίσεις του Οργανισμού "Το Χαμόγελο του Παιδιού" μπορεί να σώσει ζωές.

 

 https://youtu.be/zGQ31VFBSl8?si=06DqxWCdRSKbpNMl

Τριγυρίζοντας σε ένα φανταστικό Μουσείο αγάπης.

Τριγυρίζοντας σε ένα φανταστικό Μουσείο αγάπης

 

-Ας σκεφτούμε πως βρισκόμαστε σε ένα φανταστικό Μουσείο όπου τα έργα τέχνης έχουν θέμα την αγάπη. Τί θα βλέπαμε;; Πίνακες με ένα ζευγάρι που περπατά χέρι χέρι στην παραλία, ένα άλλο που φιλιέται καταμεσής του δρόμου, μια μοναχική ψυχή που κοιτάζει μελαγχολικά το ηλιοβασίλεμα...

 

-Αλλά σε ένα πραγματικό Μουσείο αγάπης, ένα έργο θα άξιζε μια κεντρική θέση - παρόλο που, με την πρώτη ματιά, φαίνεται να μην έχει καμία απολύτως σχέση με την αγάπη.

 

-Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ το ολοκλήρωσε σε λίγες μέρες το καλοκαίρι του 1888. Σχεδιασμένο με μελάνι ενισχυμένο με μολύβι σε ένα φύλλο καφέ χαρτιού, απεικονίζει μια επίπεδη έκταση της νότιας γαλλικής υπαίθρου, κοντά στην πόλη Αρλ, όπου ζούσε ο Βαν Γκογκ.

 

-Ενα τοπίο που είναι ταυτόχρονα απόδειξη μιας ασυνήθιστα συγκεντρωμένης προσοχής, μιας σπάνιας και υπομονετικής παρατήρησης.

 

-Πριν υποκύψουμε στον πειρασμό να βγάλουμε συμπεράσματα για τον πίνακα, ξανακοιτάζοντάς τον, διαπιστώνουμε πως ο Βαν Γκογκ παρέμεινε ακίνητος και κατέγραψε τα πάντα: μια άμαξα, μια μικρή φιγούρα που οργώνει ένα χωράφι, δύο άντρες που περπατούν σε ένα μονοπάτι, ένα τοπικό τρένο - μερικά από τα βαγόνια του οποίου μεταφέρουν εμπορεύματα, άλλα επιβάτες - που διασχίζει στη μέση της απόστασης, και μετά η γη, πάντα η γη στις πολλαπλές και ποικίλες μορφές της: άνθη σιταριού, κουρεμένο γρασίδι, αφράτο οργωμένο έδαφος .

 

-Μια καταγραφή που σηματοδοτεί την προσεκτική και ρυθμική αποκάλυψη του καλλιτέχνη καθώς η ταπεινή ανθρώπινη ύπαρξη αναδύεται, χαράζοντας τα σημάδια της σε έναν απέραντο κόσμο κάτω από έναν συνηθισμένο ουρανό.

 

-Στον πίνακα δεν υπάρχει κανένα προφανές «μήνυμα» . Είναι απλώς μια «άποψη» που όμως μπορεί να μας φέρει δάκρυα στα μάτια. Γιατί αυτό που κάνει ο Βαν Γκογκ είναι να διορθώνει τη συνηθισμένη μας απροσεξία και βιασύνη, να αντιστέκεται στην καθιερωμένη μας θλίψη και μίσος για τον εαυτό μας, και να ζητά φροντίδα και συμπάθεια.

 

-Αυτό είναι σαν να κοιτάζει ένας θεός τη δημιουργία του, ή ένας γονιός το παιδί του - το σχήμα των δακτύλων του μικρού, τα χείλη του καθώς αρθρώνουν μια λέξη, μια τούφα από τα μαλλιά του... την άξια σεβασμού διαφορά μεταξύ «ενός παιδιού» και «του παιδιού μας», «ενός ατόμου» και «του συντρόφου μας», «ενός ξένου» και «ενός αγαπημένου μας προσώπου».

 

-Ο Βαν Γκογκ μας δίνει το παράδειγμα μιας φροντίδας που, τελικά, είναι βαθιά μεταβιβάσιμη – μιας φροντίδας που μπορεί να μετατοπιστεί από τα δέντρα και τα χωράφια της νότιας Γαλλίας στη ζωή μας ευρύτερα, σε ένα επίπεδο συμπάθειας και εκτίμησης που γνωρίζουμε ότι οφείλουμε ο ένας στον άλλον και θα τη δίναμε, αν δεν ήμασταν τόσο συχνά απρόσεκτοι και βιαστικοί, επιβαρυμένοι και φοβισμένοι.

 

-Μας παρακινεί απλά να ζήσουμε με μεγαλύτερη επίγνωση και φιλανθρωπία, να μετατρέψουμε την αντανακλαστική μας επιφυλακτικότητα και σοβαρότητα σε κάτι λιγότερο αμυντικό και πιο τρυφερό.

 

-Να μάθουμε - για άλλη μια φορά - να παρατηρούμε με υπομονή ο ένας τον άλλο.

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Inc.

 

Καλή Πρωτομαγιά!!! Καλό Μήνα!!!!

                          

                        Καλή Πρωτομαγιά!

                              Καλό Μήνα!

 

Συμφιλιώνοντας την ελευθερία με τη μοναξιά.

Συμφιλιώνοντας την ελευθερία με τη μοναξιά.

 

-Ανάμεσα στις πολλές δεξιότητες που απαιτούνται για να έχουμε μια καλή σχέση, μία ξεχωρίζει πάνω από οποιαδήποτε άλλη:

η ικανότητα να ζούμε χωρίς σχέση.

 

-Μόνο όσοι έχουν συμφιλιωθεί πλήρως με την προοπτική του να είναι ελεύθεροι μπορούν να έχουν την ηρεμία, τη σταθερότητα και το θάρρος να αντέξουν πολλούς μήνες, ακόμη και χρόνια ή δεκαετίες, μέχρι να εμφανιστεί το σωστό άτομο.

 

-Αν είμαστε σίγουροι 100% ότι μπορούμε να επιβιώσουμε μόνοι μας, τότε μόνο μπορούμε να έχουμε την αυτοπεποίθηση να ζητήσουμε αλλαγές από το σύντροφό μας και αυτός να γνωρίζει πως τις εννοούμε.

-Ξέρετε οι σύντροφοί μας έχουν μια έκτη αίσθηση για το πόσο μακριά μπορούν να μας εξωθήσουν και αν δεν μπορέσουμε ποτέ να ζητήσουμε αυτές τις αλλαγές, αν φοβόμαστε τη μοναξιά περισσότερο από την κακομεταχείριση, μπορεί έτσι να μας «παίζουν» ατελείωτα.

 

-Πρέπει πάντα σε μια σχέση να γνωρίζουμε ότι μπορεί να χρειαστεί να φύγουμε και πως το μόνο που πρέπει να δουλέψουμε είναι τις συνθήκες που σημαίνουν ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να το κάνουμε.

 

-Ακόμα και αν διάγουμε περίοδο μεγάλης ευτυχίας με το σύντροφό μας σοφό θα είναι αν-μεταφορικά πάντα- κρατάμε μια τσάντα διαφυγής κάτω από το κρεβάτι.

 

-Μόνο αν μπορούμε να αντέξουμε τη δική μας παρέα, την παρέα του εαυτού μας, τότε θα αποφύγουμε να αφήσουμε τον φόβο του να πεθάνουμε μόνοι μας, να μας χαλάσει τη ζωή.

 

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά πολύ σημαντική.

 

-Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συμφιλιωθούμε με τη μοναξιά, εκτός αν ξεπεράσουμε μια από τις βασικές συναισθηματικές κραυγές της εποχής μας ότι το να είσαι μόνος μπορεί να είναι διασκεδαστικό, ικανοποιητικό ή ενδιαφέρον. Δύσκολο όμως να ξεπεραστεί.

 

-Πρέπει να αποδεχτούμε την αλήθεια ακλόνητα: το να είσαι ελεύθερος είναι απαίσιο, βαρετό, τρομακτικό, αποκαρδιωτικό και αποξενωτικό.

 

-Παρά όλη όμως την απαίσια φύση της, η ελευθερία είναι πάντα καλύτερη από την εναλλακτική: μια κακή σχέση με ένα ανώριμο, επιπόλαιο, χωρίς αυτογνωσία, άτομο στα όρια της ισορροπίας. Είναι καλύτερο να κλαίμε - για άλλη μια φορά - στο πάτωμα του σαλονιού, θρηνώντας τη μοίρα μας, παρά να προσπαθούμε να πείσουμε έναν άτακτο, άπιστο και ματαιόδοξο σύντροφο να έρθει να μας αγαπήσει σωστά.

 

-Τουλάχιστον η μοναξιά δεν μας στερεί ένα μέλλον.

 

-Τουλάχιστον, ανά πάσα στιγμή, περιέχει την πιθανότητα για κάτι καλύτερο, ίσως την απόλυτη εγγύηση ένα μέλλον που μας αξίζει.

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύθηκε στο PsychCenter Inc.

 

Πάπας Φραγκίσκος: Λίγο πριν το τέλος

 

Πάπας Φραγκίσκος: Λίγο πριν το τέλος

"Οι τοίχοι των νοσοκομείων έχουν ακούσει πιο ειλικρινείς προσευχές από πολλές εκκλησίες....

Έχουν δει πιο ειλικρινή φιλιά από εκείνα στα αεροδρόμια....

Στα νοσοκομεία είναι που βλέπεις έναν ομοφοβικό να σώζεται από έναν ομοφυλόφιλο γιατρό.

Εκεί που ένας μεγαλογιατρός σώζει τη ζωή ενός ζητιάνου...

Όπου, στην εντατική, ένας Εβραίος φροντίζει έναν ρατσιστή...

Χιλιάδες σύζυγοι συγχωρούν ο ένας τον άλλον με την ελπίδα της απόλυτης ίασης.

Ένας αστυνομικός και ένας κρατούμενος μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο και λαμβάνουν την ίδια προσοχή....

Ένας πλούσιος ασθενής περιμένει μεταμόσχευση ήπατος με όργανο από φτωχό δότη...

Σε αυτές τις στιγμές, όταν το νοσοκομείο αγγίζει τις πληγές των ανθρώπων, τα σύμπαντα διασταυρώνονται με θεϊκό σκοπό. Και σε αυτή την κοινωνία των πεπρωμένων, συνειδητοποιούμε ότι, μόνοι μας, δεν είμαστε τίποτα.

Τις περισσότερες φορές, η απόλυτη αλήθεια των ανθρώπων αποκαλύπτεται μόνο τη στιγμή του πόνου ή μπροστά στην πολύ πραγματική απειλή της απόλυτης απώλειας.

Το νοσοκομείο είναι ένας τόπος όπου τα ανθρώπινα όντα βγάζουν τις μάσκες τους και δείχνουν αυτό που είναι, στην πραγματική τους ουσία.

Αυτή η ζωή θα περάσει γρήγορα:

Μην τσακώνεστε με τους ανθρώπους.

Μην παραπονιέστε πάρα πολύ.

Μην είσαι πικρόχολος.

Δεν υπάρχει λόγος να βρίσκεστε σε συνεχή σύγκρουση με τον σύντροφό σας- στο τέλος, τον επιλέξατε για να μοιραστείτε καλές στιγμές, όχι πικρές.

Μην χάνετε τον ύπνο σας για τους λογαριασμούς.

Μη σταματήσετε να φιλάτε τους αγαπημένους σας.

Μην αποκτήσετε εμμονή με το να έχετε ένα πεντακάθαρο σπίτι.

Τα υλικά αγαθά πρέπει να τα κερδίζει ο καθένας- μην επικεντρώνεστε στη συσσώρευση κληρονομιών.

Μην κάνετε τόσες πολλές δίαιτες- τελικά το σώμα σας είναι δανεικό... απολαύστε το.

Κρατήστε τα σκυλιά και τις γάτες σας κοντά σας.

Μην κρατάτε πιάτα για ειδικές περιστάσεις.

Χρησιμοποιήστε τα καινούργια μαχαιροπήρουνα.

Εκμεταλλευτείτε τις ευκαιρίες που σας προσφέρει η ζωή σήμερα, γιατί αύριο πιθανότατα δεν θα τις έχετε πια.

Ζήστε το παρόν!

Μην τσιγκουνεύεστε το αγαπημένο σας άρωμα, χρησιμοποιήστε το για τον εαυτό σας.

Φορέστε τα αγαπημένα σας αθλητικά παπούτσια, βάλτε την αγαπημένη σας μουσική στο repeat.

Γιατί να μην κάνετε ένα διάλειμμα;

Γιατί δεν τηλεφωνείτε τώρα;

Γιατί όχι;

Γιατί να μην εξυπηρετήσετε τώρα;

Τηλεφωνήστε στους φίλους σας, καλέστε τους για καφέ.

Γιατί να μην συγχωρήσετε τώρα;

Πάντα περιμένουμε κάτι: τα Χριστούγεννα, την Παρασκευή, την Πρωτοχρονιά, όταν θα έχουμε χρήματα, όταν θα έρθει η αγάπη, όταν όλα θα είναι τέλεια...

Αλλά βλέπετε, η τελειότητα δεν υπάρχει.

Τα ανθρώπινα όντα δεν δημιουργήθηκαν για να εκπληρωθούν εδώ, αλλά για να μάθουν.

Εκμεταλλευτείτε λοιπόν αυτό το δοκίμιο ζωής και κάντε το τώρα.

Σεβαστείτε τον εαυτό σας, σεβαστείτε τους άλλους.

Ακολουθήστε το δικό σας μονοπάτι και αφήστε τους άλλους να ακολουθήσουν το δικό τους.

Μην επικρίνετε, μην κρίνετε, μην παρεμβαίνετε.

Αγαπήστε περισσότερο, συγχωρέστε περισσότερο, αγκαλιάστε περισσότερο, ζήστε πιο έντονα...

και αφήστε τα υπόλοιπα στα χέρια του Δημιουργού!"

 

Το έγραψε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του.

Καλό του ταξίδι!

Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας και Καλό Πάσχα με υγεία και ειρήνη για όλον τον κόσμο

 -Λίγα πεσμένα τσόφλια από ένα αναστάσιμο κόκκινο αυγό, που με προσήλωση και ανυπομονησία ξεφλουδίζει σε μια γωνιά του σπιτιού ένα νεαρό κορίτσι, έχουν κατρακυλήσει στην κατακόκκινη φούστα της και στο πάτωμα.

-Με το αριστούργημα του Νικηφόρου Λύτρα

«Το ωόν του Πάσχα» εύχομαι Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας και Καλό Πάσχα με υγεία και ειρήνη για όλον τον κόσμο.

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Mερικές φορές χρειάζεται να είμαστε δεμένοι σε έναν ιστό.

 

Mερικές φορές χρειάζεται να είμαστε δεμένοι σε έναν ιστό.

-Σε μια από τις πιο διδακτικές ιστορίες στην ελληνική μυθολογία βρίσκεται στο βιβλίο της Ομήρου Οδύσσειας , όπου η κεντρική φιγούρα, ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης, έπρεπε να πλεύσει μπροστά από ένα νησί που κατοικούνταν από μερικές συναρπαστικές γυναικείες φιγούρες γνωστές ως Σειρήνες, γυναικείες θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, τον έρωτα και τον θάνατο, ουσιαστικά θαλάσσιοι δαίμονες που απεικονίζονταν με ανθρώπινο γυναικείο κεφάλι και σώμα αρπακτικού πουλιού.

Οι Σειρήνες ήταν διάσημες για το ότι παρέσυραν τους ναυτικούς με το τραγούδι τους ώστε να ρίξουν το καράβι τους πάνω στους βράχους του νησιού τους και να πεθάνουν.

Την πληροφορία αυτή την είχε δώσει στο Οδυσσέα η μάγισσα Κίρκη οπότε εκείνος πήρε τα μέτρα του.

Αποφασισμένος να αποφύγει τη μοίρα του, καταστρώνει ένα σχέδιο. Καθώς πλησιάζει στο νησί, ζητά από τους ναύτες του να τον δέσουν γερά στο κατάρτι και να βάλουν κερί μέλισσας στα αυτιά τους ώστε να αγνοήσουν κάθε παράκληση που θα μπορούσε να τους κάνει να τον λύσουν.

Ο Οδυσσέας ακούγοντας τις Σειρήνες χάνει τη λογική του και παρακαλεί τους ναύτες του να πλησιάσουν στο νησί τους , αλλά το σχοινί που τον δένει στον ιστό παραμένει σταθερό, οι ναύτες ακολουθούν τις αρχικές του εντολές και έτσι το πλοίο πλέει αβλαβές.

 

-Αυτά βέβαια είναι Μυθολογία

 

-Υπάρχουν όμως καταστάσεις στη ζωή μας στις οποίες βρισκόμαστε μπροστά σε έναν πειρασμό και πρέπει να παραδεχτούμε ότι κανένα καλά επεξεργασμένο λογικό επιχείρημα δεν είναι αποτελεσματικό, παρά μόνο η ωμή άρση του πειρασμού μπορεί να μας σώσει.

 

-Όταν λοιπόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με θέλγητρα από τα οποία δεν είμαστε αρκετά δυνατοί να απομακρυνθούμε, πρέπει να δώσουμε σε άλλους εξουσιοδότηση για εμάς. Πρέπει να δεχτούμε πρόθυμα να μας συμπεριφερθούν ως παιδιά και να δεχτούμε χωρίς μνησικακία το ταπεινωτικό γεγονός ότι απλώς χάνουμε τον έλεγχο και θέλουμε βοήθεια.

 

-Οι απειλές αυτές στη λογική μας μπορεί να περιλαμβάνουν έναν πρώην που κατέστρεψε τη ζωή μας, αλλά τον οποίο λαχταρούμε να του τηλεφωνήσουμε αργά το βράδυ για να τον παρακαλέσουμε για άλλη μια ευκαιρία ή έναν συνάδελφο γραφείου που πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αγνοήσουμε να μας αφήσει ήσυχους ή ακόμα μια πλάκα σοκολάτας που δεν πρέπει ποτέ να ξαναρχίσουμε να τρώμε καθώς το σάκχαρο έφτασε στα ύψη.

 

-Ο καθένας μας έχει τη δική του εκδοχή των Σειρήνων, ακριβώς προσαρμοσμένη στα σφάλματα του μυαλού μας.

Όταν λοιπόν έχουμε όλα αυτά υπόψη μας, χωρίς ντροπή ή φόβο πως θα χάσουμε την αξιοπρέπειά μας,, πρέπει να συγκεντρώσουμε τους «ναυτικούς» μας, αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους πλοηγούμαστε στη ζωή μας και να τους παραχωρήσουμε ένα προσωρινό δικαίωμα να μας βοηθήσουν να αποφύγουμε τη μοίρα μας.

 

-Με δυο λόγια πρέπει στους φίλους μας – αυτούς τους δοκιμασμένους , τους γνήσιους, τους πιστούς - να δώσουμε τα κινητά μας, να τους δώσουμε τον υπολογιστή μας, να τους πούμε να μην μας επιτρέψουν να μπούμε στο ζαχαροπλαστείο...

 

-Υπάρχουν στιγμές που το να μας ακούσει ένας αληθινός φίλος συνεπάγεται – στην ουσία – να μην μας ακούει επειδή έχουμε χάσει την κυριαρχία των εκτελεστικών μας λειτουργιών, έχουμε χάσει τον έλεγχο!

 

-Και πρέπει να είμαστε αρκετά λογικοί για να πούμε σε όσους νοιάζονται για εμάς:

«Είμαι αρκετά δυνατός για να ξέρω πόσο αδύναμος είμαι. Προστάτεψέ με σε παρακαλώ από αυτό που πάω να κάνω. Δέσε με πολύ σφιχτά στο κατάρτι…»

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Inc.

J’apprends à fermer ma bouche- enfin! Μαθαίνω να κλείνω το στόμα μου-επιτέλους!🤫

 J’apprends à fermer ma bouche- enfin!

Μαθαίνω να κλείνω το στόμα μου-επιτέλους!

Στην εποχή της υπερβολικής έκθεσης, οι έξυπνοι άνθρωποι κατανοούν τη σημασία της διακριτικότητας.

Γνωρίζουν ότι ορισμένες πληροφορίες είναι καλύτερα να παραμένουν ιδιωτικές, προστατεύοντας έτσι την ψυχική τους υγεία, την επαγγελματική τους αξία, τις προσωπικές τους σχέσεις και το κυριότερο, τα πράγματα αυτά να μη χρησιμοποιηθούν αργότερα εναντίον τους!

 

Ποια είναι;

 

-1. Γνώση και ικανότητες

Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν αποκαλύπτουν όλη την έκταση των γνώσεων και των ικανοτήτων τους. Αν και μπορεί να διαθέτουν εξαιρετικές γνώσεις και δεξιότητες, δεν τις αποκαλύπτουν εξ ‘ολοκλήρου αλλά κρατούν ένα μέρος για τον εαυτό τους.

Αυτό τους επιτρέπει να διατηρήσουν την επαγγελματική τους αξία αλλά και να μην δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες στους άλλους και εκείνοι να μην ξέρουν πως να τις διαχειριστούν.

 

-2. Οικονομική κατάσταση

Η συζήτηση για εισοδήματα, επενδύσεις ή χρέη μπορεί να προκαλέσει ζήλια ή ακόμα και εκμετάλλευση.

Οι έξυπνοι άνθρωποι προτιμούν να προστατεύουν τις σχέσεις τους από οικονομικές παρεμβάσεις, διασφαλίζοντας ότι η σύνδεση με τους άλλους βασίζεται στην ουσία και όχι σε οικονομικούς παράγοντες.

 

-3. Στρατηγικές επιτυχίας

Η επιτυχία δεν είναι θέμα τύχης, αλλά σκληρής δουλειάς και προσωπικών μεθόδων. Οι έξυπνοι άνθρωποι κρατούν τις στρατηγικές τους μυστικές, αποφεύγοντας την υπερέκθεση που μπορεί να μειώσει την αξία τους ή να αποκαλύψει το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα. Έτσι διατηρούν τον έλεγχο της δικής τους πορείας.

 

-4. Ανασφάλειες και ευαισθησίες

Όλοι έχουν αδυναμίες, αλλά οι έξυπνοι άνθρωποι επιλέγουν με προσοχή σε ποιον θα τις εμπιστευτούν.

Η αποκάλυψη των ευαισθησιών τους σε λάθος άτομα μπορεί να γίνει θέμα εκμετάλλευσης ή συναισθηματικής χειραγώγησης.

Προστατεύοντας αυτές τις πτυχές του εαυτού τους, διατηρούν την ψυχική τους ισορροπία.

 

-5. Δίκτυο επαφών

Οι έξυπνοι άνθρωποι επενδύουν σε σχέσεις υψηλής ποιότητας, αλλά δεν τις επιδεικνύουν.

Η υπερέκθεση του δικτύου τους μπορεί να προσελκύσει άτομα που θέλουν να επωφεληθούν ή να υποβαθμίσουν την εμπιστοσύνη που έχουν κερδίσει στις επαφές τους.

Διατηρώντας το δίκτυό τους ιδιωτικό, προστατεύουν την αξιοπιστία και τη δυναμική του.

 

-6. Προσωπική ζωή και οικογενειακά θέματα

Η οικογενειακή ζωή είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα θέματα.

Οι έξυπνοι άνθρωποι αποφεύγουν να κοινοποιούν λεπτομέρειες για τους δικούς τους ανθρώπους, προστατεύοντας τους από την κριτική ή την αδιάκριτη προσοχή. Έτσι διατηρούν την ηρεμία και τη σταθερότητα στις προσωπικές τους σχέσεις.

 

-7. Προσπάθειες αυτοβελτίωσης

Είτε πρόκειται για φυσική κατάσταση, νέες γνώσεις ή ψυχολογική στήριξη, οι έξυπνοι άνθρωποι εργάζονται αθόρυβα για την ανάπτυξή τους.

Με αυτόν τον τρόπο, αποφεύγουν την εξωτερική πίεση ή τις προσδοκίες, επικεντρώνονται στους στόχους τους και απολαμβάνουν τα αποτελέσματα χωρίς να αναζητούν εξωτερική επιβεβαίωση.

 

-8. Παλιά λάθη και αποτυχίες

Αν και τα λάθη αποτελούν μαθήματα ζωής, οι έξυπνοι άνθρωποι δεν νιώθουν την ανάγκη να μοιράζονται τις αποτυχίες τους με όλους.

Αντί να εστιάζουν στο παρελθόν, προτιμούν να δείχνουν την εξέλιξή τους μέσω των επιτυχιών τους, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση και την εικόνα τους.

 

-9. Μελλοντικά σχέδια

Όταν πρόκειται για σημαντικές αλλαγές ή φιλόδοξα έργα, οι έξυπνοι άνθρωποι διατηρούν τα σχέδιά τους κρυφά.

Με αυτόν τον τρόπο προστατεύονται από αρνητικές επιρροές, φήμες ή ακόμα και ανταγωνισμό, σιγουρεύοντας έτσι ότι θα πραγματοποιήσουν τις ιδέες τους απρόσκοπτα.

 

-10. Εφεδρικά σχέδια

Προετοιμάζονται πάντα για το απρόβλεπτο, αλλά δεν το κοινοποιούν.

Η ύπαρξη εναλλακτικών σχεδίων δεν δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης στον αρχικό στόχο, αλλά προνοητικότητα.

Ωστόσο, αν το δηλώσουν δημόσια, μπορεί να θεωρηθεί σημάδι αμφιβολίας, κάτι που θέλουν να αποφύγουν.

 

Η διατήρηση της ιδιωτικότητας δεν είναι απλώς μια στρατηγική επιβίωσης, αλλά και τρόπος να προστατεύσουμε την αυτονομία μας, την ψυχική μας ισορροπία και κυρίως την ...πλάτη μας!

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

από το εξαίρετο https://openpeople.university/

Μουσείο απουσιών

Μουσείο απουσιών

- Δεν το αποφεύγεις με τίποτα! Εκεί που δεν το περιμένεις! Την ώρα που πας να πιες τον καφέ σου, να ξεσκονίσεις, να ανοίξεις ένα ντουλάπι, να ξεκλειδώσεις την πόρτα σου. Τα βλέπεις να ζωντανεύουν και νόημα δεν έχει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι σε ποιόν ανήκουν.

-Ένα ρολόι χειρός Zenith παμπάλαιο σταματημένο στις 8, ένα άδειο από καραμέλες ξύλινο κουτί με ζωγραφισμένη πάνω μια μπαλαρίνα, ένα καπέλο πλατύγυρο με κορδέλα που δε φόρεσες μη σε πάρουν για την Αλίκη, μια λάμπα πετρελαίου κρεμασμένη στον τοίχο και γερμένη λίγο λοξά που όλο λες να την ισιώσεις και  όλο το ξεχνάς...

-Ολα αυτά και πολλά άλλα που σκοντάφτεις πάνω τους , είναι τα κενά που τραβούν το μάτι μιας ζωής που η μονιμότητά της είναι παραπλανητική και η σταθερότητά της εξαρτάται από μια σειρά επιτυχημένων συναισθηματικών στιγμών: με τον πατέρα την ημέρα που έφυγε για "πάνω", τον αγαπημένο που πια δεν ακούγεται, της κολλητής που άλλαξε χώρα, της γιαγιάς της ράφτρας που δεν πρόλαβες να γνωρίσεις.

-Το σπίτι έχει γίνει ένα μουσείο απουσιών και κάθε φορά που πιστεύεις ότι μπορεί να ξεπεράσεις τα χειρότερα, σε πιάνει ένα νέο αντικείμενο που αρχίζει να σου ουρλιάζει με πανικόβλητη επιμονή! Ποιος θα φανταζόταν ότι ένα κουτί μπορεί να ακούγεται τόσο απελπισμένο: «Σύνελθε! Εχουν φύγει! Και δεν θα είναι ποτέ ξανά εδώ…»

-Μερικές μέρες υπάρχει μια παρόρμηση να φύγεις από αυτό το συναισθηματικό κοιμητήριο. Στη δουλειά, μπορείς σχεδόν να νιώθεις πως έχεις επιβιώσει, τουλάχιστον για λίγες ώρες. Αλλά εδώ στο σπίτι, σε αυτό που θα έπρεπε να είναι ιερό, ειδικά τη νύχτα, η πονεμένη ιστορία κολλάει παντού.

-Η μόνη διέξοδος θα είναι να αφήσεις να τρυπώσουν νέες αναμνήσεις, έτσι ώστε το ρολόι, το κουτί, το καπέλο ή η λάμπα να πάψουν να σε βασανίζουν με αναφορές και να σημαίνουν κάτι διαφορετικό. Βέβαια η σκέψη αυτή τούτη τη στιγμή προκαλεί αβάσταχτες ενοχές και ναυτία. Μακάρι οι στιγμές αυτές να είχαν έρθει με προειδοποιητικές ετικέτες που θα σε προετοίμαζαν πως μόλις φύγουν , τότε θα άρχιζαν πραγματικά να σε πονάνε . Αλλά δεν το ξέρεις και διέξοδος δεν υπάρχει.

-Θα χρειαστεί απλώς ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Πιθανότατα έχεις μπροστά σου πολλές ώρες πένθους έως ότου όλα αυτά τα αντικείμενα, τα ντουλάπια, τα συρτάρια τα ράφια και τα έπιπλα αρχίσουν να σε λυπούνται – και ίσως μια μέρα να σε αφήσουν ελεύθερο να σκεφτείς κάτι άλλο.

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Δημοσιεύτηκε στo PsychCenter Inc.

 

8 Μαρτίου κάθε γυναίκα στον πλανήτη γιορτάζει. Και έχει κάθε λόγο να το κάνει.

8 Μαρτίου κάθε γυναίκα στον πλανήτη γιορτάζει.

Και έχει κάθε λόγο να το κάνει.

 

Επειδή από τη φύση της είναι ένα ιδιαίτερα μοναδικό πλάσμα.

Επειδή είναι το ωραίο φύλο.

Επειδή ο εγκέφαλός της λειτουργεί με πολύπλευρους τρόπους.

Επειδή της αρέσει – χωρίς δεύτερη σκέψη – να φροντίζει τους άλλους.

Επειδή ξέρει πρώτα να δίνει και μετά να παίρνει.

Επειδή φτιάχνει με το σώμα της τη ζωή.

Επειδή είναι εκείνη η ίδια η προσωποποίηση της ζωής, της δημιουργίας και της αγάπης.

 

Το υπαρκτό πρόβλημα με την ισορροπία των ρόλων μίας γυναίκας, έγκειται στο γεγονός ότι η γυναίκα εκτός από τους ρόλους που πλέον είναι ελεύθερη να επιλέγει μόνη της, επωμίζεται και όλους αυτούς που τις επιβάλλει ακόμα η κοινωνία.

 

Ολο αυτό χρειάζεται μεγάλη δύναμη!

 

Αυτό όμως που της δίνει ακόμα περισσότερη δύναμη, πείσμα και επιμονή είναι οι ιστορίες που ενδεχομένως δεν προβάλλονται και αφορούν σε γυναίκες που πέταξαν από πάνω τους δύσκολες καταστάσεις, άλλαξαν τη ζωή τους ή επιβίωσαν μετά από κακοποιητικές συμπεριφορές.

 

Ο ρόλος της λοιπόν είναι συγκλονιστικά δύσκολος!

Γιαυτό οι γυναίκες είναι υπέροχες... φτάνει να το πιστέψουν και οι ίδιες!

 

Αγαπητές κυρίες, στην υγειά μας και χρόνια μας πολλά!!!

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Δημοσιεύτηκε στo Thrive Global

 

Καλή Σαρακοστή!

Με την ακολουθία των Χαιρετισμών της Θεοτόκου, τον Ακάθιστο Υμνο, το μεγάλο και σπουδαίο ποίημα που δίνει νόημα στις Παρασκευές, καλωσορίζουμε την Ανοιξη μέσα από ένα ματσάκι ανεμώνες εξοχής των καλών γειτόνων μου Kostas Pavitsos ,

 

Εύχομαι σε όλους σας Καλή Σαρακοστή!

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Υπήρξαν και αυτοί κάποτε νέοι...

 Υπήρξαν και αυτοί κάποτε νέοι...

Η βάζουμε όρια ή κάνουμε σκασιαρχείο!

Η βάζουμε όρια ή κάνουμε σκασιαρχείο!

Λύση passpartout δηλαδή καθώς είναι κλειδί για όλα! Για την εργασία μας, για τις κοινωνικές μας σχέσεις αλλά και τις προσωπικές!

 

Σύμφωνα με τον κανόνα του επιτυχημένου, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, να κάνουμε τον άνθρωπο –ορχήστρα ανάμεσα σε σχέδια και προγράμματα και να είμαστε ειδικοί σε όλα. Κάνοντας όλα αυτά ακατάπαυστα, λένε , ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να πάμε μπροστά. Αλλά βέβαια το κόστος της επιτυχίας περιλαμβάνει πολλές ώρες δουλειάς, φορτωμένο πρόγραμμα και καθόλου ανάπαυση με αποτέλεσμα η δουλειά να μας προκαλεί άγχος και κατάθλιψη που πολύ δύσκολα μπορούμε να διαχειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε.

 

Παλιά οι εργάσιμες ημέρες ήταν πιο καθορισμένες με ξεκάθαρη την ώρα που άρχιζαν και την ώρα που τελείωναν και δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα ή φορητοί υπολογιστές για να κρατάμε επαφή τα αφεντικά μας όταν ήμασταν σπίτι μας.

 

Σήμερα όμως η εικόνα του κόσμου είναι εντελώς θολή. Είμαστε συνδεδεμένοι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο για 7 ημέρες για να στέλνουμε και να μας στέλνουν ειδοποιήσεις και ηλεκτρονικά μηνύματα ακόμη και όταν είμαστε μακριά από το γραφείο μας. 

 

Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος γιατί τα όρια είναι απίστευτα κρίσιμα για την ευημερία μας ακόμα και αν η τοποθέτησή τους προκαλέσει δυσαρέσκεια στον εργοδότη μας.

 

Υπάρχουν αρκετές επιλογές μέσα στα 24ωρα των 7 ημερών που μπορούμε με ευελιξία να πραγματοποιήσουμε. Ναι, το αφεντικό θέλει να του απαντήσουμε στο μήνυμά του στις 10μμ αλλά και εμείς δε μπορούμε να το κάνουμε! Ναι, ρισκάρουμε να χάσουμε την αξιοπιστία μας στα μάτια του αφεντικού αλλά κερδίζουμε ένα διαφορετικό είδος σεβασμού.

 

Είμαστε κάποιος με υγιή όρια και αυτό σημαίνει ωριμότητα!

 

Ετσι όταν φτάσει το τέλος της ημέρας θα διαπιστώσουμε πως βάζοντας όρια κάναμε καλύτερα τη δουλειά μας και γίναμε επίσης και ένας πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

 

Διότι αν αισθανόμαστε όλοι τόσο ασφυκτικά, δε μπορούμε να είμαστε και παραγωγικοί κατά τη διάρκεια της ημέρας ενώ αν ξεκινήσουμε να βάζουμε τα όριά μας, όπως για παράδειγμα να μην ελέγξουμε τα mails της δουλειάς μας μετά από κάποια ώρα, θα έχουμε ανανεωθεί την επόμενη ημέρα και θα είμαστε έτοιμοι, δημιουργικοί, έξυπνοι, υπομονετικοί και κυρίως παραγωγικοί.

 

Οι σύμβουλοι επιχειρήσεων είναι σαφείς: όταν οι εργαζόμενοι νιώθουν πως οι εργοδότες σέβονται τους υπαλλήλους τους, τότε είναι πιο αποδοτικοί, στηρίζουν και οι ίδιοι με τη σειρά τους την επιχείρηση όπου δουλεύουν, ενώ παίρνουν πιο σπάνια αναρρωτικές άδειες.

 

Τώρα βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο (και μάλιστα είναι αρκετά πιθανό) τα όρια που θα βάλουμε να μην εκτιμηθούν και να απορριφθούν από τον εργοδότη μας .

Τότε γίνεται αντιληπτό πως να το κάνουμε «σκασιαρχείο» από εκεί μέσα μπορεί να είναι η καλύτερη απόφαση για την υγεία μας και το μέλλον μας.

Μην ξεχνάτε πως οι θέσεις εργασίας είναι μιας χρήσης!

Η υγεία μας όχι.

 

Καλή σας ανάγνωση

Με εκτίμηση

Νανά Τσούμα

 

Δημοσιεύτηκε στο Thrive Global

 

Σκέψου... να πέσεις στον έρωτά του και να μη σε θέλει!!!

Σκέψου...

να πέσεις στον έρωτά του και να μη σε θέλει!!!
 

Μερικές φορές είναι ανάγκη να μην παραπονιόμαστε.

 

 

Είναι ανάγκη-μερικές φορές -να μην παραπονιόμαστε.

- Ποια είναι η σημασία του παράπονου;
 

- Να εκφράζουμε, να διαμαρτυρόμαστε, να γκρινιάζουμε ή να καταγγέλλουμε μια αδικία που έγινε, ένα λάθος χειρισμό κάποιου που δημιούργησε πρόβλημα, ουσιαστικά να αγωνιζόμαστε για το καλό και τη δικαιοσύνη.
 

- Ωστόσο μπορεί – σε συγκεκριμένες στιγμές και όχι πάντα – να έρθει στο μυαλό μας μια άλλη πολύ πιο περίεργη και προκλητική σκέψη: η σημασία – μερικές φορές – να απομακρυνόμαστε σιωπηλά από την απογοήτευση, τον εκνευρισμό και τη διάθεση καταγγελίας.
 

- Ναι, μπορούμε να επιλέξουμε να μην παραπονεθούμε όχι επειδή είμαστε αδύναμοι ή αδιάφοροι ή αγενείς ή σκληροί, αλλά για έναν πιο θεμελιώδη και ξεκάθαρο λόγο: επειδή αντιμετωπίζουμε κάτι που ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε και γιατί εκτιμούμε ότι το να παραπονιόμαστε για κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει έχει τόσο μεγάλο κόστος όσο το να μην παραπονιόμαστε για κάτι που μπορεί να αλλάξει!
 

- Και το χειρότερο; Μέσα από ικεσίες και παρακαλετά εξαντλούμε ό,τι έχει απομείνει από την ψυχική μας δύναμη και τον αυτοσεβασμό μας και παραδίδουμε την αξιοπρέπειά μας σε έναν «εχθρό» που δεν το αξίζει.
 

- Αν αυτός ο «εχθρός» μας έχει αιχμαλωτίσει τις εξωτερικές μας συνθήκες, θα πρέπει να αρνηθούμε πάνω από οτιδήποτε άλλο να του δώσουμε κι άλλο από τον χρόνο μας και την ψυχραιμία μας.
 

-Αυτή η ειλικρινής αναγνώριση της αδυναμίας μας είναι στην πραγματικότητα η επιβεβαίωση της δύναμής μας.
 

- Γι' αυτό – όταν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για έναν ανταγωνιστή, έναν τύραννο, μια φήμη, μια καθυστέρηση, μια ασθένεια – μπορούμε με αξιοπρέπεια να στρέψουμε το μυαλό μας αλλού. Δεν είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει. Απλώς αρνούμαστε να επιτρέψουμε στο ανυπέρβλητο πρόβλημα να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στη σκέψη μας και επιλέγουμε να επικεντρωθούμε σε αυτά που μπορούν ακόμα να βελτιωθούν και να απολαύσουμε.
 

- Δεν πρέπει να δίνουμε στους «εχθρούς» μας το προνόμιο να καταναλώνουν το μυαλό μας. Μπορούμε να τους πολεμήσουμε με ένταση και μετά – όταν δεν μπορούμε περισσότερα – απλά να στραφούμε αλλού!
 

- Οχι για να ξεφύγουμε από το καθήκον μας αλλά για να βγάλουμε από μέσα μας ό,τι καλύτερο έχει απομένει από τις ικανότητές μας για ελπίδα και αγάπη.
 

Καλή σας ανάγνωση!
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
 

Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter