Τελικά υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ σ`αυτον τον κόσμο!!!!!!

Λοιπόν ο Ραδιομαραθώνιος πήγε πολύ καλά

Ο κόσμος εμπιστεύεται τη UNISEF.

Τα χρήματα που μαζεύτηκαν για την επέκταση του προγράμματος των εμβολιασμών των «παιδιών του κόσμου» μπορεί και να φτάνουν..

Στην ώρα μου, 11μμ, μια κι έκλεινε πια ο Ραδιομαραθώνιος έβγαλα τη Μάγια Τσόκλη και μίλησε για την εμπειρία που έχει από τα ταξίδια της στον Τρίτο Κόσμο.

«Θυμάμαι στη Νάμπια, πανέμορφα παιδιά να ζουν μέσα στην απόλυτη φτώχεια, να παίζουν με τα σκουπίδια και να γελούν τρισευτυχισμένα με το παιχνίδι αυτό….Εμείς οι βολεμένοι του αυτού του κόσμου τους χρωστάμε…δε μας χρωστάνε…»

Μετά ο Μιχάλης που πριν μερικά χρόνια πήγε μαζί με μια ΜΚΟ ανθρωπιστική βοήθεια.

«Ένα σχολείο με 3000 παιδιά εκ των οποίων τα μισά είχαν χάσει και τους δυο γονείς στον πόλεμο και σχεδόν τα περισσότερα από τα υπόλοιπα είχαν χάσει τον ένα γονέα….τους δίναμε να φάνε κρέας σε κονσέρβες και το κοίταζαν …δεν το ήξεραν….δεν είχαν ξαναφάει…κι εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε, τι να τους πούμε……»

Υστερα η Μαρία που έζησε 30 χρόνια στη Νιγηρία.

«Πώς να ξεχάσω τα παιδιά αυτά;;;Τους δίναμε ότι μπορούσαμε…κι αυτά ζούσαν το σήμερα…σαν να ήξεραν πως μπορεί να μην υπήρχε αύριο…έφτιαχναν μόνα τους παιχνίδια από σύρμα σκουριασμένο ..κούκλες, αυτοκινητάκια....φυλάω ακόμα ένα αυτοκινητάκι που έφερα μαζί μου.....»

Στη συνεχεια η Νίκη , 20 χρόνια στη Βραζιλία.

«Κι εμείς φτωχοί είμαστε…αλλά αυτοί πια…..ποιον να πρωτοκοιτάξεις…θυμάμαι πως για να τους ανοίξουμε χτυπούσαν τα χέρια τους σαν παλαμάκια έξω από την πόρτα μας….έταξα σε ένα γειτονόπουλο μια φορά πως θα του αγοράσω ένα παντελόνι…και μετά το ξέχασα….φύγαμε, ήρθαμε στη Ελλάδα…… ακόμα με πονάει αυτό το παντελόνι…να γύριζα πίσω το χρόνο ….να μπορούσα να του το πάρω…….να μου φύγει το καρφι…..»

Στο τέλος ο Γιάννης 13 χρόνια στο Κάιρο.

«Ετσι γυρνούσανε στο δρόμο ξυπόλητα, άρρωστα, πεινασμένα…δεν είχαν το κουράγιο να διώξουν τις μύγες από πάνω τους, από το στόμα τους, από τα μάτια τους…..»

Σας ευχαριστούμε όλους ……..για ότι έκανε ο καθένας σας

Τη γλυκιά meriamon που έκανε την ανακοίνωση για το Ραδιομαραθώνιο που άφησα στο blog της , κεντρικό της post!!

Ολους τους bloggers που κράτησαν αυτή την ανακοίνωση στo blog τους και που μακάρι να προλάβαινα να το έστελνα και στους 8000 που υπάρχουν:

Τους κ.κ. Νίκο Δήμου, Μάνο Αντώναρο, Νίκο Πιλάβιο, Νίκο Περάκη, Αγγελο Σπύρου

Την Ελενίτσα allmylife

Την Κατερίνα το vatraxokoritso

Την X-psilikatzou

Το kaltsovrako

Τον kairos

Το Sofogreg

Τον de masame re

Το helix nebulae

Τον Yperoptix

Τον habilis –habilis

Την avissos

Το zero

Το gourouni

Τον heliotypon

Τον manifesto

Τον renton-maelstrom

Την pastaflora

Τον striptizadiko

Τη nina

Τον greek history

Τον epicuros

Τον parafonos

Την katourimeni podia

Την mantalena parianos

Την koula

Τελικά είμαι απόλυτα βέβαιη πως υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ σ`αυτόν τον κόσμο γιαυτά τα παιδιά!

ΡΑΔΙΟΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ UNISEF

ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007
ΑΠΟ ΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 12 ΤΟ ΒΡΑΔΥ

ΝΕΤ 105,8

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ!!!!!!!!!!!!

Μπράβο μεγάλε!!!!!!!!!

Από τη φωτό, την οποία τράβηξα σε ένα κήπο εδώ στη γειτονιά μου, εξάγεται το ασφαλές συμπέρασμα ότι στο Μεσαίωνα, όταν η δεσποσύνη φορούσε το σιδερένιο κορσέ και το σιδερένιο εσώρουχο διλποκλειδωμένο από το σύζυγο που έλειπε στον πόλεμο, ο εραστής της που με τη σειρά του φορούσε κι αυτός την ασήκωτη πανοπλία...μια χαρά την κανανε τη "δουλειά"!!!!!!!!

Κοιτάξτε πού πήγε και φύτρωσε!!!!

Μέσα στην άσφαλτο!!!!!

Ονειροπαγίδα

Ομοια με αυτές που κρεμούν οι ινδιάνες γιαγιάδες στις κούνιες των μωρών για να πιάνουν τα κακα όνειρα

Ας ήξερα τί ψάχνει......

Τώρα τί στάση είναι αυτή;;;;;

Κάθονται βρε έτσι οι κυρίες;;;

Πόσο ψήλωσε!!!!!!

Η παπαρούνα που ...υποσχέθηκα!!!

Κολουμπία

Αυτό το άθλιο σοκάκι που βλέπετε είναι η οδός Αρίωνος στην Ερμού όπου στον αριθμό 10 στεγάζεται το Τμήμα μεταφράσεων του Υπουργείου Εξωτερικών.
Τη φωτο την έβγαλα ακριβώς απέξω.
Πήγα λοιπον να δώσω για μετάφραση από τα αγγλικά στα ελληνικά ένα έγγραφο του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης.
Στο ισόγειο ένα κουβούκλιο λέει "πληροφορίες"
Μέσα ένας τύπος....τον περιτριγυρίζουν όλες οι φυλές....ουρά....
Περιμένω τη σειρά μου
Μόλις φτάνω του δείχνω το έγγραφο
Του λέω: "Παρακαλώ που να πάω γιαυτό;;;"
Το κοιτάει...το διαβάζει...
"Κολουμπία" μου λέει.."Κολομβία;;;"
"Τί Κολομβία καλέ;;" του λέω.."Κολούμπια...Νέα Υόρκη"
"Α..." μου λέει " Τί γλώσσα είναι;;"
"Αγγλικά καλέ " του ξαναλέω
"Στο δεύτερο " μου απαντάει...."εσύ.." κι απευθύνεται στον πίσω μου

Τώρα τί να πω;;;;
Για το σοκάκι;;;
Για τον "πληροφορίες";;;
Για το Υπουργείο Εξωτερικών;;;

Ποίηση και οικολογία...δρόμοι παράλληλοι

Ο φίλος μου ο Στέφανος Σταμέλος ,μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων ,μου έστειλε αυτά τα δυο ποιήματα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος

Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή

σεντόνια

Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη

Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’ έχουν τά κύματα

Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς

Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"

Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο

Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά

Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες

Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει

Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει

Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ

Επειδή σ’ αγαπώ καί σ’ αγαπώ

Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό

Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στόν άνεμο

Τόσο η στάλα στόν αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο

Μές στούς τέσσερις τοίχους, τό ταβάνι, τό πάτωμα

Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου

Νά μυρίζω από σένα καί ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι

Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’ αλλού φερμένο

Δέν τ’ αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Άρης Δικταίος

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Δος μου την ηδονή της ηδονής,

ζωή της ζωής, της μέθης νύχτα, οδύνη

Το ερωτικόν απόσταγμα μου ηδύνει

την υπερφίαλη σκέψη που πονεί

μόνο τη γεύση, αγάπησα μόνο, ώ

πονώ πέρ’ απ’ την αίσθηση του χώρου

της γής, πέρ’ απ’ τα μάκρη αυτά πονώ!

Δε νιώθω, δεν αισθάνομαι καθώς

άνθρωπος, μα αισθάνομαι θεός.

κι ως θεός ζούσα, μεθούσα, πλήρης

από έρωτα και δόξα ομορφιά...

Πάνω σε σουβλερά καρφιά,

σαν ασκητής, έλα και συ να γείρεις,

τον ίλιγγο να δεις, το δέος να δεις,

να φτάσεις στη σιγή και στο κενό να φτάσεις,

κι ως άνθος τον εαυτό σου να μαδείς.

Κι όταν σταθείς στο τελευταίο σκαλί

του έρωτα και του πόνου, ένα φιλί

απ’ την πείρα την τόση να κρατείς:

φιλί άγριο και ζεστό να με δαμάσεις

Περού

Τόσο μακριά και .....τόσο κοντά!!!!!

Οτι και να γίνει....στο τέλος πάνε όλα καλά!!!

Αυτό δε σας έρχεται στο νου μόλις τη βλέπετε;;;;;

Ε να παίξω κι εγώ...γιατι να μην παιξω.... στο πηγάδι κατ.......σα;;;;;;;

Αγαπητέ cortlinux .......να οι επτά ταινίες που όχι μόνο με τρελαίνουν όταν τις ξαναβλέπω για χιλιοστή φορά αλλά και αποδίδουν ΑΚΡΙΒΩΣ την ελληνική κοινωνία.

1) ο μπακαλόγατος

2) μια τρελή τρελή οικογένεια

4) Τζένη Τζένη

5) κάτι κουρασμένα παληκάρια

6) τα κίτρινα γάντια

7)Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες

Ο πελτές

Δεν ξέρω τι έχω πάθει αλλά τώρα τελευταία…

τι τελευταία δηλαδή… θάναι κανένας χρόνος .....

νοιώθω πως η εβδομάδα έχει δυο μέρες…

Τη Δευτέρα και την Παρασκευή

Είναι που έχω πολλές δουλειές ..πολλές σκοτούρες…δεν ξέρω ακριβώς τι μου συμβαίνει…

Πάντως ο καιρός περνάει απίστευτα γρήγορα….σαν ξεπέταγμα που λένε…

Αυτό δε μου συνέβαινε παλιότερα..

Θυμάμαι τον εαυτό μου να γκρινιάζει:

«Φτού ρε γαμώ το …ακόμα Τετάρτη έχουμε;;;»

Κοιτάζω γύρω μου και νομίζω πως ακόμα και ο κόσμος μου έχει μικρύνει…

σαν να τα βλέπω όλα μέσα από μυωπικά γιαλιά……

σαν να έχει συμπυκνωθεί ….όπως ο πελτές!

…………………………………………………………………………………………..

Ο πατέρας μου ήταν χονδρέμπορος στην Ευριπίδου.

Λάδια από την Καλαμάτα και τομάτες πελτέ «Κύκνος» από τη Σαντορίνη

Θυμάμαι το μαγαζί του…την έντονη μυρωδιά από το λάδι…τη γλυκιά μυρωδιά του πελτέ ….την πλάστιγγα που ανέβαζε πάνω τα βαρέλια και τους τενεκέδες…το ταμείο…..την ξύλινη σκαλίτσα που οδηγούσε στην ταράτσα στον περιστερώνα του.

Θυμάμαι ότι τα μεσημέρια πριν κλείσει το μαγαζί ανέβαινε και τους έριχνε τροφή …νομίζω πως εκείνη την εποχή ήταν όλα σκούρα και μόνο ένα ήταν λευκό που το έλεγε βασιλιά!

Θυμάμαι να πηγαίνουμε με τη μαμά μου στο μαγαζί μετά από τα ψώνια στην Ερμού…θυμάμαι το γέλιο του μόλις μας έβλεπε….

…………………………………………………………………………………………..

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός…..και πόσο κοντά έρχονται όλα….

Μα σε τί κράτος ζούμε;;;;;;;;;;

Το Νοέμβρη χρειάστηκε να κάνω τα χαρτιά ενός πολύ δικού μου προσώπου που ήδη είναι στο εξωτερικό, για αναβολή στράτευσης λόγω μεταπτυχιακού.

Για να μην τραβιέται κανείς στο Ρουφ στη στρατολογία, η διαδικασία γίνεται στα κατά τόπους Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών του Υπ. Εσωτερικών

Πήγα λοιπόν στο ΚΕΠ Βριλησσίων

Μου έδωσαν μια αίτηση να συμπληρώσω και μια σειρά από δικαιολογητικά.

Η αίτηση γράφει και μπορείτε να την βρείτε στο www.kep.gov.gr


Ελληνική Δημοκρατια ΥΕΘΑ

ΚΕΠ

ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΥΠΟΒΟΛΉΣ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ

ΑΙΤΗΜΑ…………………….

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ………………….

ΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΤΙΚΑ……………

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ………………………

ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ………………..

Α)……………

Β)………….

Γ)……………….

Δ) Η ελάχιστη διάρκεια σπουδών για την απόκτηση του διπλώματος ή ειδικότητας να μην υπερβαίνει την 31^η Δεκεμβρίου του έτους κατά το οποίο ο ενδιαφερόμενος συμπληρώνει το εικοστό ένατο(29^ο) έτος της ηλικίας του αν πρόκειται για μεταπτυχιακές σπουδές ή το τριακοστό πρώτο(31^ο) αν πρόκειται για ιατρική ειδικότητα…………..

Εκανα την αίτηση, πήγα τα δικαιολογητικά και περίμενα.

Μετά τρεις μήνες ,προχτές δηλαδή ,μου έρχεται η απορριπτική απάντηση για την αναβολή και ότι το Μάιο ο νεαρός πρέπει να παει φαντάρος!

Τρελάθηκα !!!!!!Γιατί ρε παιδια;;;;;;;;ρωτάω τη Στρατολογία..αφού ο νεαρός είναι ακόμη 27 μισό…..έχει 1μισο χρόνο για να πάει φαντάρος μέχρι τα 29!

Τι λέτε;;;;μου απαντάνε…εδώ και 2 χρόνια έχει γίνει το όριο ηλικίας το 28!!!!

Με το νόμο 3421/2005!!

Και γιατί στις αιτήσεις γράφει το 29^ο έτος ηλικίας;;;;;;;;ρωτάω εγώ ο βλάκας

Και που να ξέρουμε εμείς τι κάνει το Υπ.Εσωτερικών;;;;Μαλλον δίνουν ακόμα τις αιτήσεις του παλαιού νόμου!!!!!μου απαντάνε ξερά

Και τώρα τι κανουμε;;;;;;;

Μα σε τί κράτος ζούμε;;;;;

Εγώ δεν προλαβαίνω να σώσω τον κόσμο!!!!

Το καλοκαίρι που μας πέρασε……

Βράδυ σε μια καταπληκτική βεράντα…πανσέληνος ….ο Ευβοικός σαν λίμνη ασημενια με το κατσάρωμα της παλίρροιας έντονο…τα βουνά απέναντι σαν μια ξαπλωμένη γυναίκα...... φωτάκια από τα πυροφάνια…..παρέα μεγάλη…πλάκα απίστευτη…

Η κουβέντα γύρισε στα πολιτικά κι από εκεί στα κόλπα του Περιβαλλοντικού Συλλόγου μας για να κάνουμε το Δημόσιο να δουλέψει!

Ας πούμε…...Θέλουνε να γκρεμίσουνε μια παλιά σκάλα-γέφυρα μέσα στη θάλασσα που χρησιμοποιούσαν τα παλαιά λατομεία…Θέλουν να φτιάξουν στη θέση της τσιμεντένιο λιμενοβραχίονα! Πρώτοι εμείς λέμε «Όχι»…………….

μας ακολουθούν κι άλλοι σύλλογοι… «Όχι» λέει και ο ΕΟΤ….

«Ναι» λένε ο Δήμος….οι επαγγελαματιες ψαράδες….το Υπ.Γεωργίας…το Εθν.Αμυνας….

ψιλοχαμός…

Η υπόθεση παγώνει λόγω του «Όχι» του ΕΟΤ……

Αλλάζει ο Υπουργός Τουριστικής Αναπτυξης….αλλάζει και ο ΕΟΤ….

Και από κει που έλεγε να μην γκρεμιστεί η παλιά γέφυρα ,τώρα λέει να γκρεμιστεί!!!

Εμείς σα Σύλλογος τι κάνουμε;;;;; Απευθυνόμαστε στο ΥΠΕΧΩΔΕ και η παλιά σκάλα χαρακτηρίζεται διατηρητέα!!!!

Και χαχαχαχα και χουχουχου …..

Στην παρέα ένα ζευγαρι. Αυτός εργολάβος-κατασκευαστής..αυτή γιατρός. Νεόπλουτοι ,στο σπίτι τους ντρέπεσαι να πατήσεις.

Γύρισε την κουβέντα στις δραστηριότητες του και κυρίως στα κόλπα που κάνει κι εκείνος όταν δε μπορεί να κάνει τη δουλειά του.

Στην αρχή δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει.

Μετά κατάλαβα…εννοούσε τα λαδώματα!!!!

Όταν έχτιζε το σπίτι του εδώ στην Αθήνα στα Βόρεια-Βόρεια Προάστια η Κοινότητα δεν τούδινε νερο για την πισίνα γιατί δεν έφταναν οι γεωτρήσεις.

Λάδωσε το δημοτικό Σύμβουλο της διπλανής Κοινότητας και του έδωσαν από κει!!

Όταν παίρνει μέρος σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς λαδώνει τα μέλη των επιτροπών και τις παίρνει αυτός!

Λαδώνει τους διευθυντές.. λαδώνει τους προισταμένους…λαδώνει τους προέδρους Οργανισμών….λαδώνει …λαδώνει….

«Θέλω να κάνω τη δουλειά μου καλά και γρήγορα. Αλλωστε δεν προλαβαίνω να σώσω τον κόσμο!!!!»

Κι εγώ που νόμιζα πως θα έσωνα τον κόσμο από ένα ακόμα τσιμεντένιο τερατούργημα!!!

Τι βλάκας Χριστέ μου που είμαι!!!!

Συν τοις άλλοις ..και ένας πανέμορφος άντρας!!!

Αν ο ποιητής είσαι εσύ,
όπως είπε ο ποιητής,
κι εκείνος που εκσφενδόνισε αστέρια
σε χίλιες νύχτες χρωματιστής βροχής
είσαι εσύ,
τί θα μπορούσα να σου πω,
Κομαντάντε;

Αν εκείνος που όρθωσε το προφίλ του στο μέλλον
και το έκανε με τη φωνή του όπλου
ήσουν εσύ,
πολεμιστής για πάντα ,αιώνιος χρόνος,
τί θα μπορούσα εγώ να σου τραγουδήσω,
Κομαντάντε;

Μάταια ψάχνω στην κιθάρα μου τον πόνο σου
και στον κήπο μου όλα είναι όμορφα,
δεν υπάρχει φόβος,
τί άλλο θα μπορούσα εγώ να σου αφήσω,
Κομαντάντε,
από το να ανταλλάξω την κιθάρα μου με το πεπρωμένο σου;
Η ν`αρνηθώ ένα τραγούδι στον ήλιο,
ή να πεθάνω χωρίς αγάπη.
Τί θα μπορούσα να σου πω εγώ
Κομαντάντε;

Αν ο ποιτής είσαι εσύ....


Πάμπλο Μιλανές-Μπαγιάμο, Κούβα 1943-ένας από τους ιδρυτές του μουσικού κινήματος Νουέβα Τρόβα

Τί είναι η πατρίδα μας;;;

Μην είναι οι κάμποι μην είναι τα ψηλά βουνα;
Τη βρίζουμε
τη μουτζώνουμε
τη βλαστημάμε
τη φτύνουμε
και μόλις φύγουμε μακριά της
την κρεμάμε στην καρδια μας

5 πράγματα που δεν ξερετε για μενα.

Παιρνω τη σκυτάλη από το vatraxokoritso και γραφω στα γρήγορα και χωρις πολλή σκέψη.
1.Είμαι ανοιχτο βιβλίο
2.τσιμπάω ευκολα
3.ψαρώνω ακόμα πιο ευκολα
4.δινω αμετρητες φορες "δεύτερες ευκαιριες"μεχρι να μου κάνει κλικ οπότε και τέρμα.
5.δεν αντεχω την αλαζονία και την ξιπασια του επαρχιώτη

Είναι κατι γυναίκες....

Είναι κατι γυναίκες….

Χτες το βράδυ καθόμαστε με μια παρέα σε μια ταβέρνα και τρώγαμε. Καλοί φιλοι με απίστευτη πλάκα. Δηλαδή να σε πιανει η αναπνοη σου από το γέλιο!

Η κουβέντα ήρθε στο συγχωρεμένο το Βαρθολομαίο. Το τι ειπώθηκε δεν περιγράφεται …μέχρι ότι στην κηδεία μαζί με το μαξιλαράκι που είχε πάνω τα παρασημα του είχαν και μαξιλαράκι με πάνω τα Viagra!!

Χαμός!!!Μπήκανε στην πλάκα και οι άλλες παρέες και έγινε το σώσε!!!

Και φυσικά ο καθένας είχε τη δική του άποψη στο ποιος φταιει..

Φταίει ο Βαρθολομαίος γιατι του άρεσαν οι γυναικες, φταίει η Θεώνη γιατι της άρεσαν οι άντρες, φταίει ο άντρας της που δεν την κράτησε ή δεν τη χώρισε, φταίει η γυναικα του Βαρθολομαίου γιατι τον ζήλευε, φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος μέχρι τη Νέα Δημοκρατία ειπανε πως φταίει!!!!

Εκεί λοιπον σκέφτηκα κάτι γυναικες που έχω συναντήσει στη ζωή μου και που τις θυμάμαι πολύ ζωντανά.

Είναι οι γυναίκες που ερωτεύονται τη Θέση..

Τη θέση του Διοικητή…του Προέδρου…του Διευθυντή…του Προιστάμενου

Οχι τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από αυτή.

Τις έχω συναντήσει στη δουλειά μου κυρίως

Είναι οι γυναίκες που η εξουσία του άλλου λειτουργεί γιαυτές σαν το μεγαλύτερο αφροδισιακό.

Προσέξτε …όχι τα λεφτά ή η φήμη αλλά η εξουσία!!

Τις έχω δει πώς λειτουργούν……

Φροντίζουν να τον πλησιάζουν με τέτοιο σαγηνευτικό τρόπο ώστε να του γίνονται απαραίτητες!

Του αλλαζουν λουλούδια κάθε μέρα στο γραφείο του…του φέρνουν καφέ με κρουασάν από το σπίτι…τον ρωτάνε αν του πέρασε ο πονοκέφαλος…αν θέλει να του δώσουν ένα δικό τους παυσίπονο αμερικάνικο…του φέρνουν τυρόπιτα που έστειλε η μαμά τους …τον πλησιάζουν …τον αφήνουν να τις μυρίσει…τον ακουμπάνε στο χέρι…..σκύβουν να του πούνε κατι εμπιστευτικό..τον κοιτάνε μές`στα μάτια………

Και ο άλλος τρελαίνεται…τα παίζει….βλέπει πως είναι επιθυμητός…..ισοπεδώνεται…και από κει και πέρα ότι προκύψει!!!!!

Δεν ξέρω μπορεί η περίπτωση της Θεώνης να ήταν τέτοια…..

Μπορεί και να κανω λάθος ….

Γκέισα

Γκέισα

Όταν ήμουνα μικρή, γύρω στα 6, τα πολύ παλια χρονια, τις Απόκριες , η μητέρα μου με έντυνε γκέισα.

Δεν ξερω πως και γιατι είχε καταλήξει πως ήταν η μοναδική αποκριάτικη στολή που μου πήγαινε. Όχι πως δεν ειχαμε δοκιμάσει και άλλες αλλα αυτή της γκέισας μουρχοτανε γάντι κατά γενική ομολογία (ρωτάγαμε το μπαμπά, την αδελφή μου, τις θειες, τις γειτονισες…γκαλοπ κανονικό).

Την έραβε λοιπον μόνη της. Είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά μου, όπως ακριβώς κι εγώ , ένα απιστευτο ταλέντο στη ραπτική…..όχι κοπτική…μόνο ραπτική.

Η πολυαγαπημένη μου γιαγια η Αθηνά η σφακιανή ήταν εξαιρετική ράφτρα.Εμενε στη Σοφοκλέους, όπου γέννησε και τα παιδιά της και έραβε τα κοστούμια των δικηγόρων που έμεναν τριγύρω. Μεγάλη τεχνίτισσα.

Τη στολή λοιπον της γκέισας την έραβε η μαμα μου.Επαιρνε το ύφασμα, ένα μαύρο μεταξωτό με ανθισμενες αμυγδαλιές και λευκά νουφαρα πάνω και μου έφτιαχνε ένα κιμονό αριστούργημα. Μου φορούσε λευκά σοσονια και ίσια μαύρα παπούτσια.

Στο κεφάλι δε φόραγα περούκα, δε μου αρεσε, με βάραινε και έκλαιγα. Ετσι μου έπιανε τα μαλλιά κότσο σφιχτό και πέρναγε μέσα τις γιαπωνέζικες βελόνες. Το μακιγιαζ με ήθελε με λοξά ματάκια και κατακόκκινο κραγιόν.

Τα χέρια μου κρυμένα στα φαρδιά μανίκια του κιμονό και δασκαλεμένη να περπατάω με μικρα βηματάκια

Εχω φωτογραφία από εκείνη την εποχή.Τέτοιο πιτσιρίκι να το πιεις στο ποτήρι που λένε!!!!!!!

Εκεί παλι γύρω στα 6 άρχισα μπαλέτο.Σχολή κλασικού μπαλέτου Μοριάνοβα, ρώσικο σύστημα Vaganova…Χριστέ μου τι εποχές!!!!

Το μπαλέτο το σταμάτησα μόλις άρχισα τα φροντιστήρια για το Πανεπιστήμιο..το συνεχισα λίγο μετά ….και ύστερα τέρμα.

Μου στοίχισε όσο τίποτα.

Μεγάλο λαθος!Αν ξαναζούσα το μονο λαθος που δε θάκανα

Εκεί λοιπον στο μπαλέτο καναμε κάθε χρόνο επιδείξεις στο τελος της χρονιάς.

Αναλογα με το έργο που ανεβάζαμε ειχαμε και τα κατάλληλα κοστούμια σχδιασμένα από την Ελλη Σολομωνίδου. Τα κοστούμια αυτά τα φοράγαμε τις επόμενες Απόκριες.

Ας πουμε μια χρονιά ανεβάσαμε Grieg. Εγώ έκανα τον Ερωτα. Μια κρεμ μεταξωτή κοντή χλαμύδα με τον ένα ώμο έξω και στα χέρια το τόξο.

Τις Απόκριες φόρεσα το κοστούμι αυτό στη γιορτή του σχολείου όμως κανεις δεν καταλαβε ότι ήμουν ντυμένη Ερωτας. Επρεπε να το λέω κάθε φορά που με ρωτάγανε.

Άλλη φορά ανεβάζαμε Μπραμς ουγγρικούς χορούς. Τα ίδια και με τις κοζάκικες στολές… Μονο όταν φορούσα τις μπαλαρίνες δε χρειαζοταν να πω τι ήμουν ντυμένη αλλα μια φορά την έβαλα και δεν την ξαναβαλα γιατι μια κυρία σε ένα χορο παρατήρησε: «Μα καλά μπαλαρίνα με σκαρπίνια;;»

Και η μαμά μου οργισμένη της απάντησε: «Και πως θα περπατάει το παιδι στο δρόμο με τις πουέντες;»

Ετσι καταλήγαμε στη γκέισα.Σίγουρη στολή και το κυριότερο δε με ρωτούσε κανεις τι ειμαι ντυμένη.

Πριν μερικά χρόνια πήγαμε μια τελευταία Κυριακή έτσι στο απρόοπτο στην Πάτρα για το καρναβάλι.

Μέχρι τότε το έβλεπα από την τηλεόραση.

Μπήκαμε λοιπόν στα πλάγια του δρόμου και περιμέναμε, αφού πρώτα περάσαμε στα γρήγορα από την κεντρική πλατεία που συγκεντρώνονταν τα άρματα και που η βρώμα ήταν απίστευτη.

Ξεκίνησε λοιπον η παρέλαση…τι να σας πω .Μ`έπιασε η ψυχή μου.Να βλέπω τα άρματα να τα σέρνουν αγροτικά, μπαγκαζιέρες, φορτηγά …να φαινονται οι άνθρωποι από μέσα , ψιλοέβρεχε, βρώμικα στο δρόμο, οι μασκαράδες βρεμένοι και βρώμικοι…τα μικρά παιδιά να σέρνονται κατω, να τα τραβάνε οι πατεράδες τους… ούτε και που ήξερες τι ήταν ντυμενος ο καθένας…κατι από τουρλού…

δεν ξέρω αλλά καλύτερα που τόβλεπα από την Τηλεόραση.

Πριν φύγουμε μούρθε στο μυαλό η εικόνα μου ντυμενη γκέισα.

Καλοραμενη και ξεκαθαρη ….γκέισα

Βρε καλά που υπάρχουν και οι Σύλλογοι!!!!

Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων :Η μεγάλη αμαρτία!

Κάποια μέρα διάβαζα σε ένα blog ,τώρα δε θυμάμαι που, για το πόσο έχει αλλαξει η πορεία του κόσμου χάρη στην ύπαρξη των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Εγώ θα προσθέσω και αυτό.

Καλά που υπάρχουν και οι Σύλλογοι!!

Είμαι Γραμματέας σε έναν Περιβαλλοντικό Σύλλογο παραλιακής περιοχής, κάπου 140 χλμ μακριά από την Αθήνα, για την ακρίβεια Σύλλογο Προστασίας Περιβάλλοντος.

Συνήθως όταν πηγαίνεις σε μια περιοχή να αγοράσεις οικόπεδο και να φτιάξεις εξοχικό ,σε τραβάει πρώτα η θάλασσα ,ο περιβάλλων χώρος, η θέα, τα σπίτια που βλέπεις γύρω σου, οι προσβάσεις ……

Ε αυτά φτάνουν .Αλλωστε οι επισκέψεις που κάνεις παρέα με το μεσίτη δεν είναι και για χόρταση. Πας βλέπεις, γυρίζεις λίγο το μέρος να το δεις, συμφωνείς στην τιμή….και το πήρες.

Μετά αρχίζεις τον αγώνα για το χτίσιμο…..το φτιάχνεις όπως το θες ή καλύτερα στο φτιάχνουν όπως το θέλουν οι μαστόροι..

διότι έτσι ξέρουν και έτσι καταλαβαίνουν…

τους λες έτσι το θέλω…στο φτιάχνουν αλλιώς …

και μετά σου λένε: «Μα έτσι δε μου είπες πως το θες;»

Αντε να το χαλάσεις μετα.

Και αφού λοιπον φτιάξεις το σπίτι και το κατοικήσεις αρχίζεις να βλέπεις τα ελαττώματα ,πρώτα του σπιτιού και μετά της περιοχής.

Στο μεταξύ έχουν περάσει κάποια χρόνια …..

Και βλέπεις ξαφνικά να γίνεται μια βιοτεχνία τσιμεντόλιθων ή να ανοίγει ένα χοιροστάσιο.

Μα καλά λες ..πώς διάολο άφησαν μέσα σε μια τουριστική περιοχή να γίνει τσιμεντάδικο ή χοιροστάσιο;;;;Ποιος τούδωσε την άδεια;;;

Εκεί που υπάρχει μια γραφική προβλήτα για τα ψαροκάικα βλέπεις ξαφνικά ( και λέω ξαφνικά διότι το χειμώνα μπορεί να κάνεις και 3 μήνες να πας στο εξοχικό) ένα λιμενοβραχίονα όπου μεταφέρονται με μικρά εμπορικά π.χ. πρώτες ύλες ή χημικά.

Μα καλά λες..πώς διάολο γίνεται μέσα σε μια τουριστική περιοχή να μπαινοβγαίνουν εμπορικά;;;;Ποιος το άφησε να γίνει;;;

Και αρχίζεις να ρωτάς..το πώς και το γιατί…και παίρνεις την απάντηση:

«Όλα νόμιμα έγιναν! Αφού έγιναν και Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων!»

Να λοιπόν η μπανανόφλουδα.!!

Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και τα σκυλιά δεμένα

Η μεγάλη απάτη!!Ο υπ`αρ.1 βιαστής του Περιβάλλοντος!

Για όσους δεν ξέρουν τι είναι….

Κάθε έργο ή δραστηριότητα…από ψησταριά και περίπτερο μέχρι πυρηνικό εργοστάσιο και αεροδρόμιο…για να γίνει πρέπει πρώτα να γίνει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ώστε να εκτεθούν οι συνέπειες στο περιβάλλον από την κατασκευή του έργου και να ΄ληφθούν μέτρα για την αποκατάστασή του και στη συνέχεια για την Προστασία του.

Στη συνέχεια η Μελέτη αυτή η οποία συντάσσεται βάσει κάποιου ερωτηματολογίου, μαζί με πολλά άλλα δικαιολογητικά κατατίθεται στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή στις κατά τόπους Περιφέρειες(ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το έργο) για να εγκριθεί και να εκδοθεί η άδεια.

Ο επιχειρηματίας τώρα που θέλει να κατασκευάσει π.χ. ένα εργοστάσιο πλαστικών σε μια περιοχή πρέπει πρώτα να κάνει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων όπου μέσα θα περιγράψει πως ακριβώς θα γίνει το έργο αυτό, τι συνέπειες θα έχει στο Περιβάλλον και τι μέτρα θα πάρει για να το προστατέψει.

Βρίσκει λοιπόν ένα γραφείο Μελετών στο οποίο αναθέτει την εκπόνηση της Μελέτης. Το γραφείο φτιάχνει τη Μελέτη κατά παραγγελία του πελάτη και γράφει μέσα –για να μη σας κουράζω-ότι θέλει!

Αποτέλεσμα να βλέπεις ότι ένα εργοστάσιο πλαστικών όχι μόνο δε θα βλάψει το Περιβάλλον αλλά θα το ωφελήσει κιόλας!!!

Από εκεί και πέρα όλα είναι εύκολα.

Τη στέλνει στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή στην Περιφέρεια.

Οι αντίστοιχες διευθύνσεις Περιβάλλοντος που πολύ λίγο τις νοιάζει αν θα υποστεί βλάβη ή όχι η περιοχή π.χ. Σουβλίτσα Κερκύρας που ούτε ξέρουνε που πέφτει αλλα και που ούτε τους ενδιαφέρει, εγκρίνουν τη Μελέτη.

Πολλές φορές μάλιστα οι υπάλληλοι των Διευθύνσεων Περιβάλλοντος είναι και συνεργάτες με τα μελετητικά γραφεία οπότε είναι οι ίδιοι που φτιάχνουν τις Μελέτες!!!!!!!!!

Στη συνέχεια η μελέτη αυτή πηγαίνει στο Νομαρχιακό Συμβούλιο της περιοχής. Ανίδεοι οι περισσότεροι Νομάρχες και Νομαρχιακοί σύμβουλοι την εγκρίνουν!!!

Σου λέει ..αφού είπε ναι το ΥΠΕΧΩΔΕ.. άρα εντάξει θα είναι….

Και το έγκλημα είναι έτοιμο!

Εκτός….

εκτός και αν υπάρχει κάποιος Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος που έχει τα μάτια και τ`αυτιά του ανοιχτά. Και κάνει παρέμβαση!

Δηλαδή ζητήσει τη μελέτη, τη διαβάσει,βρει τα σημεία που δεν είναι σωστά και ζητήσει να ξαναγίνει !

Ε τότε κάτι μπορεί να σωθεί!!!Κάποια μέτρα σωστά για την προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να ληφθούν!!!

Αλλιώς ….

11 χρόνια ασχολούμαστε στο Σύλλογο με Περιβαλλοντικά θέματα.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά του Περιβάλλοντος έγιναν μέσα από τις Μελέτες για την Προστασία του!

Μια και τόφερε η κουβέντα

Σήμερα έκλεισαν τρία χρόνια από τότε που έχασα τη μητέρα μου. Όπως συνήθως κάνουν σ`αυτές τις περιπτώσεις πήγαμε στο νεκροταφείο για το σχετικό μνημόσυνο.Στο νεκροταφείο δεν πάω συχνά.όχι γιατί αποφεύγω τέτοιους χώρους που μόνο θλίψη και δάκρυα φέρνουν ούτε έχω καμια προκατάληψη ούτε έχω ξεχάσει τη μάνα μου ή τον πατέρα μου…όπως θάλεγαν κάτι θείτσες…..το αντίθετο .Τους έχω μέσα στην καρδιά μου και καθημερινά τους θυμάμαι με πολύ αγάπη και τρυφερότητα.

Αλλά να…ρε παιδί μου στο νεκροταφείο αποσυντονίζομαι…Δεν ξέρω κάτι ο κόσμος, κάτι οι παπάδες σούρτα φέρτα…..φασαρία ..δε μπορείς να συγκεντρωθείς…Στο τέλος δεν έχεις καταλάβει γιατί πήγες.

Πήγαμε λοιπόν μαζί με την αδελφή μου και την κόρη της.

Η αδελφή μου έχει χάσει πρόσφατα το γιο της.

Είναι μια γυναίκα –υπόδειγμα υπομονής ,ψυχικής δύναμης και αξιοπρέπειας.

Τέλος πάντων φωνάξαμε τον παπά να κάνει το τρισάγιο.

Πριν ξεκινήσει λέει η αδελφή μου στον παπά…πώς της ήρθε τώρα ούτε που ξέρω……..να μας πει τη γνώμη του για την καύση των νεκρών.

Εκείνος μέσα σε δυο προτάσεις μας είπε τη θέση της εκκλησίας.

Ότι η παράδοση λέει «χώμα είμαστε και στο χώμα πρέπει να πάμε» αλλά και για ένα πρόσθετο λόγο..«αν χρειαστεί να γίνει εξέταση του πτώματος για κάποιο λόγο ..πού θα την κάνουν ;;;στη στάχτη;;;»

Για την καύση των νεκρών ο λόγος πολύς χρόνια τώρα..Από τον καιρό που ήμουνα στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ και έκανα τα Εν Δήμω.

Θυμάμαι έβγαζα δημάρχους και παπάδες και πολιτικούς και έλεγαν…έλεγαν.

Υπάρχουν βέβαια τα υπέρ και τα κατά…δεν είναι ο χώρος ούτε οι περιστάσεις τώρα για να τα λέμε αυτά.Αλλωστε δεν υπάρχει και διάθεση….

Απλά βλέπω την αδελφή μου. Πηγαίνει στον τάφο του παιδιού της κάθε εβδομάδα την ίδια μέρα. Γιατί εκεί βρίσκεται το παιδί της. Εκεί είναι το σπίτι του.

Κι αν θέλετε αυτή η επίσκεψη έχει γίνει σκοπός της ζωής της. Ετοιμάζεται από την προηγούμενη. Τα ρούχα που θα βάλει, την τσάντα που θα κρατήσει, τα λουλούδια που θα του πάει. Αλλοτε τα αγοράζει , άλλοτε τα κόβει από τον κήπο της.Τη μια φορά τριαντάφυλλα αγορασμένα. Την άλλη γιασεμια από τον κήπο. Την άλλη κλαδια με άνθη λεμονιάς .Πηγαίνει στο Μοναστηράκι για να αγοράσει λιβάνι γαρδένια και μόσχο, καρβουνάκια ειδικά που κρατάνε πιο πολύ. Αλλάζει τα βάζα κάθε τόσο,πότε κοντά και φαρδιά άλλοτε ψηλά και στενά. Αλλαζει το καντήλι. Άλλο το καλοκαίρι , άλλο το χειμώνα , τους αλλάζει τα τζαμάκια τους ,πότε βάζει πολύχρωμα σα βιτρώ ,πότε κίτρινα, πότε λευκά. Και αυτό είναι ιστορία ολόκληρη. Το παίρνει , το πάει στο τζαμά, το φέρνει πίσω.

Κουβαλάει από την παραλία της Γλυφάδας που μένει βότσαλα και τα βάζει σε σχέδια πάνω στα μάρμαρα, αλλάζει θέση στα γράμματα του ονόματός του, Χάρη τον έλεγαν Χαράλαμπο, σαν αύριο γιόρταζε. Πότε μπρούτζινα, πότε μαρμάρινα, πότε πάνω στο σταυρό, πότε στη βάση του………

Και πλύσιμο, γιάλισμα του τάφου, πότισμα στις γλάστρες.

Πάντα έχει κάτι να κάνει….. «Εχω δουλειά στο Χάρη μου» σου λέει

Και του μιλάει.. του λέει…του λέει….τα νέα της οικογένειας, τα παράπονά της, τα προβλήματα της…συζητάει μαζί του….του ζητάει τη γνώμη του…..του λέει κάποιο αστείο που άκουσε…φιλάει τη φωτογραφία του και φεύγει…

Ρε παιδί μου..Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει με την καύση των νεκρών. Ισως να είναι σωστό να καθιερωθεί. Για πολλούς λόγους…για το ότι δεν υπάρχουν πια χώροι για τα νεκροταφεία …. για ότι έχουν κορεστεί τα χώματα ….

Για το πόσο επικίνδυνο είναι μέσα στις πόλεις να υπάρχουν πια …για τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα….

Σύμφωνοι.

Αλλά πείτε μου όλα αυτά που κάνει η αδελφή μου πού θα τα έκανε;;;;

Μπροστά σε ένα βάζο με λίγη στάχτη;;;;

Η Ανοιξη είναι εδώ!!!!

Τώρα πιο από τα δυο ειναι πιο όμορφο;;;;;

Το παλιόπαιδο το ατίθασο!!

Ο Βόρειος Ευβοικός αγριεμένος!!!!

"Μπορώ να έχω μια κόπια;"

Την προπερασμενη Παρασκευή,δηλαδή οχι προχτες..στις 20-1, αν θυμαστε ειχα ένα θέμα απο τις Εικόνες του Κυριακάτικου Εθνους.Οχι ακριβως θέμα, μια διαφημιση της Durex για το το δαχτυλίδι που δονειται,που φοριέται στο αντρικο μοριο, δουλευει με μπαταρια και το βρισκεις στα φαρμακεια και τα Σουπερ μαρκετ.Μια διαφήμιση γραμμενη από την ίδια την εταιρεια με πολύ χιουμορ,μη σας πω πλάκα απιστευτη.
Φανταζομαι όλοι θα την έχετε διαβασει γιατι δημοσιευεται σε ολες τις εφημεριδες και τα περιοδικά.
Για το φοβο των Ιουδαιων την άφησα τελευταια για τις 12 παρα πέντε.Μαλιστα είπα ακριβως τη σελίδα και μετα σχολίασα
"Βρε τι έπαθαν οι καημενοι οι άντρες..μεχρι δαχτυλιδι τους έβαλαν!"
Μετα λιγες μερες (την Πέμπτη )μου τηλεφωνησε η Διευθύντρια μου και μου ειπε πως ενας ακροατης (ονομα διευθυνση και τηλεφωνο τα έχω) επικοινωνησε μαζι της έξαλλος και της είπε ότι η κ. Τσούμα ειναι απαράδεκτη, ότι ΄τετοια πράγματα δε πρέπει να ακουγονται από το δημοσιο ραδιοφωνο, ότι θέλει μια κόπια να την πάει στο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο και ότι παρα το γεγονός ότι μου τηλεφωνει στη δουλειά εγω δεν βγαινω(μεγάλο ψεμα )!!!!!!
Με παρακαλεσε να του τηλεφωνήσω και να τον καλμαρω.
Τον πήρα που λέτε τηλεφωνο και σε φιλικό τονο του ζητησα να μαθω τι τον ενοχλησε ,δεδομένου ότι ο τονος και το ύφος μου δεν ειναι ΠΟΤΕ χυδαιος ή προκλητικός ή πρόστυχος και παντα με διαθεση πειράγματος λέω τα θέματα γυρω από το σεξ.
Ο τύπος λοιπον ως αυτοκλητος υπερασπιστης της τιμης και της υποληψης του Ραδιοφώνου άρχισε να μου λέει ότι τέτοια πράγματα δε μπορούν να λέγονται στο δημοσιο ραδιοφωνο και αν το ακούσει μια 16 χρονη θα προσπάθησει να πειραματιστει κ.λ.π. κ.λ.π.
Του λέω κι εγώ ότι έχω ακροατες 13,14 ,15 ,16 17 χρονών και ειμαι σιγουρη πως τα παιδιά αυτα δε θα περιμενουν 12 παρά πέντε το βραδυ να ακούσουν από μένα για το δονούμενο δαχτυλίδι διότι ήδη θα το έχουν δει στην κυριακάτικη εφημερίδα που έφερε ο πατέρας τους στο σπίτι και στο ένθετο οικογενειακό περιοδικό.
Ειπαμε πολλά...κάποια στιγμή για να δωσω τοπο στην οργη και να τελειώνει η υπόθεση του λέω:
"Τέλος πάντων ειμαι διατεθιμενη να σας ζητήσω συγνωμη επειδη ενοχληθήκατε αλλά προσωπικα από σας και οχι από τους ακροατές μου διοτι ουδεις ενοχλήθηκε!"
"Δηλαδή" μου λέει "δεν παραδεχεστε ότι κανατε λάθος;;"
"Οχι" του λέω."Ηταν μια επιλογή μου το θεμα και μαλιστα σωστη.Και αν θέλετε μπορώ να σας το στειλω το δημοσίευμα ταχυδρομικά"
"Οχι " μου λέει"Θέλω να το ακούσω από εσας.Μπορώ να έχω μια κόπια;"
Είπα να τον διαολοστείλω αλλα λέω...Νανά ψυχραιμία...προσπάθησε λίγο ακομη............
"Δε μου λέτε" συνεχίζω" δηλαδή εσεις θελετε το δημοσιο ραδιοφωνο κολλημένο στη δεκαετια του 50;;;;να μη μιλαει κανεις για το σεξ οταν σήμερα από τα παιδια στα νηπιαγωγεια και στα κατηχητικα μεχρι τους παππουδες και τις γιαγιαδες, όλοι πια μιλάνε ανοιχτά για τα ζητήματα των σχεσεων;;;;Να υπάρχει λίστα λέξεων και εννοιών που δε θα πρέπει να θιγονται στο δημοσιο ραδιοφωνο;;;Αυτο θέλετε;;;"
Και τί μου απανταει!!!!!!!!!!
"Ναι και υπάρχουν φορείς που θα καθορισουν τι πρέπει να λεγεται στο δημοσιο βημα και τι οχι!!!!"
Λέω: "Εννοειτε το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο;;;"
Και μου απάντα:"Και αυτο.Μπορώ να έχω μια κόπια;;;"

Σας ρωτάω τωρα
Ο τύπος μπορεί να ειναι κανενας κρυφοανώμαλος, κανενας πουριτανός...πάντως με εκβιάζει στα σιγουρα.
ΓΙΑΤΙ όμως;;;;;;;;;;;;;;;

Σας φιλώ

Οτι κοροιδεύεις το λούζεσαι!

Τη Ρωξάνη μου δε χρειάζεται να σας τη συστήσω…..σας έχω μιλήσει ,σας έχω βάλει φωτογραφίες της…γνωστή φατσούλα.

Είναι κυνηγόσκυλο, επανιελ μπρετον, με…… αριστοκρατικές βρετανικές καταβολές γεμάτο ενέργεια, ανήσυχο, νευρικό!!!

Ας πούμε ..λέω τώρα εγώ…..απόγονος των κυνηγόσκυλων του Λόρδου του Εσσεξ τα οποία τον συνόδευαν στο κυνήγι αλεπούς στις χορτολιβαδικές βρετανικές εκτάσεις!

Θα μου πείτε :

«Και τί γυρεύει ένα τέτοιο σκυλί στα Βριλήσσια;;;;;»

«Ξέρω κι εγώ;;;;;» θα σας απαντήσω

Ξεκινήσαμε να την πηγαίνουμε βόλτα τρεις φορές την ημέρα..Αλλά πρώτον ήταν καλοκαίρι και δευτερον ,ως άσχετοι με σκυλιά, νομίζαμε ότι η υπόθεση είναι απλή.

Ε, …να, της βάζεις το λουρί ,την παίρνεις και την πας …Αυτό είναι όλο…

Αμ έλα που δεν είναι……….

Διότι με το που βλέπει να πιάνεις το λουρί στο χέρι αρχίζει να τρελαίνεται…χοροπηδάει μέχρι το ταβάνι ,σου ορμάει και σε σπρώχνει, γαυγίζει, σε δαγκώνει ,στρίβει, πέφτει κάτω, τρέχει στην πόρτα, τρέχει σε όλο το σπίτι γύρω γύρω…..χαμός!!Δε μπορείς ούτε να την πιάσεις, ούτε το λουρί να της βάλεις, την κυνηγάς, σε κυνηγάει, μάχη ολόκληρη για να μπει το λουρί…

Τέλος πάντων άμα την πιάσει ο ένας, ο άλλος μπορεί να της το βάλει..με κόπο βέβαια ..αλλά τέλος πάντων μπαίνει.

Και βγαίνεις από το σπίτι .Είναι απίστευτη η δύναμη με την οποία τραβάει το λουρί…αφού πνίγεται από το περιλαίμιο και την πιάνει βήχας!!!!!!!

Κατεβάζει το κεφάλι της, το μουσούδι της στο έδαφος και αρχίζει το τρέξιμο μυρίζοντας δεξιά-αριστερά –μπρος –πίσω-στα πλάγια…με μια απίστευτη ταχύτητα.

Σε τραβάει με τέτοια δύναμη που νομίζεις πως θα σου ξεκολλήσει το χέρι από τη μασχάλη, σε κολλάει πάνω σε δέντρα, σε αυτοκίνητα, σε μάντρες,σε ρίχνει σε λακκούβες, σκοντάφτεις, πέφτεις,βρίζεις…τίποτα ….αυτή απτόητη…άνεμος- βολίδα!!!!!

Τρέχει πίσω από μηχανάκια, αυτοκίνητα, ορμάει σε άλλα σκυλιά, κυνηγάει τα πουλιά, τις γάτες……..

Ασε που δεν αφήνει τσίσα για τσίσα και κακά για κακά που να μη μυρίσει!

Στη Μεγάλη Βρετανία …..αριστοκράτισσα , στην Ελλάδα….γύφτισσα!!!!

Τι να σας πω τρελοκομείο σκέτο και οι βόλτες περιπέτεια …

Ετσι τις περιορίσαμε σε άπαξ ημερησίως βάζοντας κλήρο για το ποιος θα είναι ο τυχερός!!!!

Στην περιοχή μου σχεδόν κάθε σπίτι έχει σκυλιά. Απέναντί μου έχω μια κυρία που όταν βγάζει έξω το δικό της του μιλάει συνέχεια και του δίνει οδηγίες.

«Μη εδώ, μη εκεί, κατέβα από το πεζοδρόμιο, ανέβα, μην τρέχεις, πήγαινε σιγά..»

Πριν πάρω τη Ρωξάνη την κοίταζα τη γειτόνισσα και έλεγα ότι το κακόμοιρο το σκυλί της θα το στείλει στο ψυχιατρείο από το πες πες…

Ε λοιπόν έγινα χειρότερη….Το τι της λέω στο δρόμο δεν περιγράφεται….Οτι θα τη δείρω, ότι θα της σπάσω το κεφάλι!!!

Της τραβάω το λουρί, μου το τραβάει!!!

Της φωνάζω δυνατά να μην τρέχει!!!!

Τη μαλώνω….

Την απειλώ πως θα τη δώσω σε κυνηγό να ησυχάσω..

Καυγάς τρικούβερτος!!!!!!!

Είδατε που δεν πρέπει κανείς να κοροιδεύει γιατι τα λούζεται;;;

Προχτές είχαμε σταματήσει σε ένα οικόπεδο και μύριζε εδώ κι εκει.Περνάει λοιπον ένας κύριος και με ακούει να τη μαλώνω και μου λέει:

«Εχω κι εγώ ένα κυνηγόσκυλο , η δικιά σας είναι εξαιρετική ράτσα…είναι ανήσυχα σκυλιά, θέλουν υπομονή και πειθαρχία αφου δεν τα πάτε για κυνήγι..άμα όμως θέλετε να τη δώσετε ,ευχαρίστως να την πάρω»

Κι εγώ έπιασα τον εαυτό μου να λέει:

«Μα τι λέτε κύριε;;;;Εγώ το αγαπάω το σκυλάκι μου και δεν το δίνω με τίποτα!!!!»

Μόλις έφυγε ο κύριος γυρίζω και της λέω:

«Ακουσες τι είπα;;;;; είδες εγώ τι καλή είμαι και πόσο σ`αγαπάω;;; Εσύ θα είσαι καλό παιδί;;;Θα πηγαίνεις σιγά μη μου ξεκολλήσεις το χέρι;;;;»

Σα να της είπα «τρέχα!»

Βολίδα ξεκίνησε η άτιμη πάλι…Βολίδα!!!!!

Ουπς!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τί πέρασε;

memories